၂၀၀၉ ကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ကုန္ဖို႔ ရက္ပိုင္းအလိုမွာ ၂၀၁၀ ကို ဘာေတြ သယ္သြားသင့္ၿပီး ဘာေတြ ထားခဲ့သင့္လဲဆိုတာ ကၽြန္မ စဥ္းစားေနမိတယ္။ အခ်ိန္ ဆိုတာက စကၠန္႔တိုင္း မိႏွစ္တိုင္း ေရႊ႔လ်ားေနတဲ့အတြက္ ၂၀၀၉၊ ၂၀၁၀ ရယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားသည္ ျဖစ္ေစ၊ မသတ္မွတ္ထားသည္ ျဖစ္ေစ အခ်ိန္ကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္း ေရႊ႕ေနမွာ ျဖစ္ၿပီး ေက်ာ္လြန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ၿပီး ရယူလို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ စကၠန္႔တိုင္း မိႏွစ္တိုင္းကို အက်ိဳးရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြ အျဖစ္ အသံုးခ်တတ္ဖို႔ သိပ္ကို အေရးႀကီးပါတယ္။ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ ကၽြန္မ အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္ေလာက္အထိ တန္ဖိုးရွိေအာင္ အသံုးခ်ႏိုင္ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာ၊ စိတ္ညစ္စရာ၊ စိတ္ဖိစီးစရာေတြနဲ႔သာ ျပည့္နက္ေနတာကို ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္၊ ၂၀၀၉ မွာ အတၱဟိတ၊ ပရဟိတ ႏွစ္ခုစလံုးအတြက္ ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ အရာမွန္သမွ် ဘာတခုမွ မျဖစ္ခဲ့လို႔ အရႈံုးနဲ႔သာ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒီအရႈံုးေတြကို ေနာက္ႏွစ္အထိ မသယ္သြားခ်င္ေတာ့လို႔ အခုလ ဒီဇင္ဘာလ တလလံုးလံုးမွာ Stress ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးရေလာက္ေအာင္ကို စိတ္ဖိစီးမႈ ကင္းကင္းနဲ႔ ၂၀၁၀ ကို ႀကိဳဆိုႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကၽြန္မ စိတ္ကို တင္းၾကပ္ေအာင္ လံုး၀မထားပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနလိုက္ပါတယ္။

ဒီႏွစ္အတြင္း ၂၀၀၈ က ကူးစက္လာတဲ့ ႏွစ္စကေန ႏို၀င္ဘာလအအထိ စိတ္ဖိစီးလာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မ ျပန္ၿပီးလည္း မေတြးေတာခ်င္ေတာ့သလို ေနာက္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ေအာက္ေမ့တသ ေနမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့ အခုဒီဇင္ဘာလအတြင္းက အျဖစ္ေတြကိုပဲ ႏွစ္မကုန္ခင္ေလးမွာ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ ေအာ္စီေရာက္ကတည္းက ရခဲလွတဲ့ ကၽြန္မတို႔မိသားစု သံုးေယာက္စလံုး ဆံုၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး အိမ္မွာ အတူတူခ်က္ျပဳတ္၊ စားေသာက္ စကားလက္ဆံုက်ႏိုင္ခဲ့တယ္။ အေမနဲ႔ အေဖႏွစ္ေယာက္စလံုးနဲ႔ အတူတူ ေတြ႔ရခဲလွတဲ့ သားေလးကို တလွည့္စီ မဟုတ္ပဲ ႏွစ္ေယာက္ အခ်ိန္အတူတူ ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ ျပင္ပက ဖိတ္တဲ့ အလွဴပြဲ၊ ေမြးေန႔ပါတီပြဲ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေစ်းေရာင္းပြဲ အပါအ၀င္ သာေရး၊ နာေရး၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ဘာသာေရးစတဲ့ အခမ္းအနားေတြကိုလည္း သံုးေယာက္အတူသြား၊ အတူလာ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီေးတာ့ အိမ္ကို အဆက္အသြယ္ လံုး၀မလုပ္ပဲ ပစ္ထားၿပီး ဘာျဖစ္လို႔ ျဖစ္မွန္းမသိဘဲ ေပ်ာက္ေနတဲ့ ေမာင္ေလးတေယာက္ အေၾကာင္းလည္း သဲလြန္စျပန္ရခဲ့ပါတယ္။ သဲလြန္စျပန္ရေတာ့ စံုစမ္းဖို႔က သိပ္မခက္ေတာ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ အႏွစ္ႏွစ္အလလက ကြဲကြာေနတဲ့ မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔လည္း Face Book မွာ ေတြ႔ရၿပီး ျပန္အဆက္အသြယ္ရခဲ့ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္မွာ ဓါတ္ပံုမတင္ထားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေမာင္ႏွမ (အားလံုးမဟုတ္) တခ်ိဳ႔ကိုလည္း Face Book ထဲမွာ ဓါတ္ပံုေတြ တင္ထားေတာ့ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေတြ႔ဖူးသြားတာ ေပ်ာ္စရာ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ စိတ္ႀကီးလွတဲ့ ညီမေလး မဆုမြန္နဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ အျမဲတမ္း ၀က္ကိုယ္လံုးလို႔ ေျပာၿပီး ရုပ္ၾကမ္းစိတ္ၾကမ္းလို႔ ထင္ေအာင္လည္း ေရးတတ္တဲ့ ေမာင္ေလး ကို July Dream တို႔ကို ကေလးမ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႔ Face Book မွာ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ထင္ထားတဲ့ပံုနဲ႔ တျခားစီ ျဖစ္ေနတာကို တကယ္ အ့့ံၾသရတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ ေမာင္ႏွမ အေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတာ့ ခန္႔မွန္းထားတာထက္ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ အားလံုးခန္႔မွန္းထားတာထက္ ပိုၿပီး အိုမင္းရင့္ေရာ္ေနလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ တခ်ိန္က ဆရာ၀န္ထင္ၿပီး လာမိတ္ဆက္ၾကသူေတြကို ဆရာ၀န္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေျပာေတာ့ ေဆးေက်ာင္းသူ ထင္ၾကတယ္၊ ေဆးေက်ာင္းသူလည္း မဟုတ္ဘူး Nursing တက္ေနတာလို႔ ေျပာျပေတာ့ ဘြဲ႔လြန္ မာစတာမဟုတ္၊ PhD မဟုတ္ အခုမွ Under Graduate Bachelor Degree ရဖို႔အတြက္ တကၠသိုလ္တက္ေနေသးတဲ့ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ေက်ာင္းသူေလး ထင္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူေတြေတာ့ Face Book မွာ အိုမင္းရင့္ေရာ္ေနတဲ့ ကၽြန္မပံုကိုလည္း ေတြ႔ရေတာ့ တိုက္ဆိုင္တာလား၊ တကယ္လားေတာ့ မသိဘူး ကၽြန္မ၀င္လာတာနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ေတာင္မခံပဲ ထြက္ေျပးသြားတာကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မကို တကယ္ခင္ၿပီး ကၽြန္မ မသိဘဲနဲ႔ ကၽြန္မဘေလာ့ဂ္ကို အျမဲလာဖတ္ေနတယ္ဆိုၿပီး ေျပာလာတဲ့ ဘေလာ့ဂါမဟုတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူ အစ္ကို၊ အစ္မ ေမာင္ညီမေလးေတြကိုလည္း ေတြ႔ရေတာ့ ကၽြန္မ သိပ္၀မ္းသာရပါတယ္။ အဲဒီ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူေတြထဲက စကၤာပူက ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူ ညီမေလး တေယာက္က မေကဘေလာ့ဂ္မွာ ကိုမင္းကိုႏိုင္ေရးတဲ့ ေနာက္ၾကည့္မွန္စာအုပ္ ေၾကာ္ျငာခဲ့စဥ္က ကၽြန္မက ေအာ္စီကလိုခ်င္ရင္ ဘယ္လိုမွာယူရမလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို မွတ္ခ်က္မွာ ေရးထားတာကို ေတြ႔ၿပီး ကၽြန္မကို ဒီစာအုပ္ေလးတအုပ္ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ပို႔လာေပးခဲ့ပါတယ္။ ကိုမင္းကိုႏိုင္ဆိုတာ ကၽြန္မရဲ့ ၈၈ မတိုင္ခင္က အေတြးအေခၚေတြ၊ ယံုၾကည္လက္ခံထားတဲ့ အျမင္ေတြ အားလံုးကို ေျပာင္းေပးခဲ့သူ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ အျဖစ္ ကၽြန္မ သိပ္ေလးစားပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြထဲမွာ ကၽြန္မ အေလးစားဆံုး နံပါတ္ (၁) ပုဂၢဳိလ္ကို ေျပာပါလို႔ ေမးလာရင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္ကိုပဲ ျပမွာ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မက ကိုမင္းကိုႏိုင္ေရးတဲ့ ဒီညီမေလးရဲ့ ေမတၱာလက္ေဆာင္ စာအုပ္ေလးကို အျမတ္တႏိုးဖတ္အၿပီးမွာ အေသအခ်ာ သိမ္းဆည္းထားၿပီး စာဖတ္သူဆီက ရတဲ့ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ရဲ့ အမွတ္တရတခုအျဖစ္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ရဲ့ ေနာက္ဆံုး ပို႔စ္ျဖစ္တဲ့ ဒီပို႔စ္ထဲမွာ မွတ္တမ္းတင္ထား လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္တခုက Face Book ဖြင့္ေတာ့ ABSDF နဲ႔ တျခားအဖြဲ႔ေတြက မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္း၊ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ အေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ အဆက္အသြယ္ရခဲ့ပါတယ္။ ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ နီးပါးခန္႔က ABSDF ေသ့ေဘာဘိုးစခန္းမွာ ဖြင့္တဲ့ Jungle University ကို တက္ၿပီး ျပန္လာၾကတဲ့ ကၽြန္မတို႔ မင္းသမီးစခန္းက ရဲေဘာ္ေတြကတဆင့္ ေသ့ေဘာဘိုးစခန္းက ရဲေမတခ်ိဳ႔က ကၽြန္မတို႔ဆီကို မိတ္ဆက္စာေတြ ပို႔လာခဲ့ရာက စၿပီး ကၽြန္မတို႔ စခန္းႏွစ္ခုက ရဲေမေတြအခ်င္းခ်င္း စာနဲ႔ အျပန္အလွန္ အဆက္အသြယ္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ လူခ်င္းမျမင္ဖူးၾကေပမဲ့ အခ်င္းခ်င္း စာနဲ႔ဆက္သြယ္ၿပီး ရင္းႏွီးေနၾကတဲ့ တခ်ိန္က ေသ့ေဘာဘိုးစခန္းက ရဲေမ၊ ေန၀န္းနီနီ သီခ်င္းကို ဆိုခဲ့သူ မင္းမင္းေထြးငယ္ကိုလည္း အခုမွ Face Book မွာ ျပန္ေတြ႔ရၿပီးမွ သူ႔ပံုကို စျမင္ဖူးတယ္။ သူနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ သူ႔ဆီေရးထားတဲ့ စာေတြ သူ႔မွာ အခုထိ ရွိတုန္းပဲဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ ကၽြန္မတကယ္ကို အ့ံၾသမိတယ္။ ကၽြန္မထင္တယ္ ရည္းစားစာကိုေတာင္မွ အဲဒီေလာက္ၾကာေအာင္ ဘယ္သူမွ သိမ္းထားၾကလိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး။ အခု မင္းမင္းေထြးငယ္က သူငယ္ခ်င္းစာကိုေတာင္မွ ဒီလိုသိမ္းထားတယ္ဆိုေတာ့ အမွတ္တရေတြကို ေတာ္ေတာ္သိမ္းတတ္ပံုရပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အဲဒီတုန္းက ေရးခဲ့တဲ့အထဲမွာ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရးအတြက္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးရဲ့ အေရးပါပံု၊ ႏိုင္ငံေရး သိပၸံဘာသာ စိတ္၀င္စားဘြယ္ေကာင္းပံုေတြ၊ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အခက္အခဲေတြကို ဘယ္လို ေက်ာ္လႊားၾကရမယ္ဆိုတာေတြ ေရးခဲ့တာ မွတ္မိေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိန္းကေလးေတြကို ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားတဲ့ အခ်က္ေတြအေၾကာင္း ရင္ဖြင့္ၾကတာလည္း အနည္းငယ္ပါပါတယ္ ။(အစ္ကိုေအာင္သာငယ္ တို႔လို တပ္ရင္းမွဴးလုပ္လာသူေတြ သိလို႔ မျဖစ္ဘူး) ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူငယ္ခ်င္း မင္းမင္းေထြးငယ္ သိမ္းထားတဲ့ ကၽြန္မ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ခန္႔က ေရးထားတဲ့စာကို ကၽြန္မ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ခ်င္တာ အမွန္ပဲ။


ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ကေတာ့ ၂၀၁၀ မွာမွ ဖြင့္မယ္လို႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဒီႏွစ္ထဲမွာ ဖြင့္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးဟာ ကၽြန္မရဲ့ စိတ္အာဟာရကို ေတာ္ေတာ္ေလး ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အခ်ိန္ေပးခဲ့ရတာေတြအတြက္ ကၽြန္မ ေက်နပ္ၿပီး ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို ကၽြန္မအတြက္ ဒီႏွစ္မွာ ရတဲ့ အရႈံုးထဲက အျမတ္အျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ ကၽြန္မမိသားစုအတြက္ တာ၀န္ ပ်က္ကြက္ခဲ့တာ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ၿပီး အခုမွ အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးလာသူလိုပဲ ပံုမွန္မိသားစုတခုမွာ ရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့ မိသားစုဘ၀မ်ိဳးကို အခုမွ ျပန္စရသလို ခံစားရပါတယ္။ ၂၀၀၈ ႏွစ္၀က္ေလာက္ကစၿပီး ၂၀၀၉ ႏို၀င္ဘာအထိ ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ ေက်ာင္းစာပိလို႔ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အခက္အခဲ၊ မိမိအေပၚ မရိုးမသား အေယာင္ေဆာင္ မိတ္ေဆြဖြဲ႔လာသူေတြေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ရတဲ့ အခက္အခဲ၊ ျမန္မာျပည္က မိသားစုေတြနဲ႔ တျခား အေရးအေျခအေနအတြက္ ပူပင္ရတဲ့ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ အားလံုး၊ အားလံုးေသာ မေကာင္းတဲ့ သက္ေရာက္မႈေတြကို ကၽြန္မ ၂၀၁၀ အထိ သယ္သြားမွာ မဟုတ္ဘဲ ၂၀၀၉ မွာပဲ ထားခဲ့လိုက္ၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း ဘ၀ ျဖတ္သန္းမႈတိုင္းမွာ ဘ၀ကို ခါးသီးစြာ ျဖတ္သန္းရသည္ျဖစ္ေစ၊ ခ်ိဳျမိန္စြာ ျဖတ္သန္းရသည္ျဖစ္ေစ အေတြ႔အၾကံဳထဲမွာ ကၽြန္မကို ရင့္က်က္ေစတဲ့ ဘ၀သခၤန္းစာေတြ ပါၿပီးသား ျဖစ္လို႔ ဒီသခၤန္းစာေတြနဲ႔ ဒီႏွစ္မွာ ဖြင့္ျဖစ္တဲ့ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို ၂၀၁၀ အထိ သယ္သြားမွာ ျဖစ္ၿပီး ဒီဘ၀သခၤန္းစာေတြနဲ႔ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးက ရတဲ့ အေပ်ာ္ေတြအတြက္ ၂၀၀၉ ကို ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာၾကားရင္း ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။

အားလံုးႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ