မဂၤလာပါ

လႈိက္လွဲစြာ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သပါတယ္။ ဒီဘေလာ႔ဂ္က ကၽြန္မရဲ့ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈ၊ အေတြ႔အၾကံဳ၊ ခံစားမႈအေတြးအျမင္၊ ဗဟုသုတ၊ က်န္းမာေရးပညာေပး စတာေတြကို ကၽြန္မ ေရးတတ္သလို ေရးၿပီး အမ်ားသိေအာင္ ျပန္လည္မွ်ေ၀ရင္းနဲ႔ မွတ္တမ္းအျဖစ္ သိမ္းဆည္းထားရာ ေနရာတခုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တျခားဆိုက္ေတြက ႏွစ္သက္သေဘာက်တဲ့ ပို႔စ္တခ်ိဳ႔ကို ျပန္လည္ကူးယူ ေဖၚျပထားတဲ့ပို႔စ္ အနည္းငယ္လည္း ရွိပါတယ္။ C-Box ေဘးမွာ ကပ္လွ်က္ ဆိုက္ဘားမွာ က႑အလိုက္ Labels ေတြ ခြဲထားတဲ့အထဲမွာလည္း ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာကို ေရြးဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ လာလည္သူ အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူး တင္ရွိပါတယ္။
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ..


ျမတ္ဗုဒၶ၏ ေမတၱာတရား

ျမတ္ဗုဒၶ၏ ေမတၱာတရား
(ေအာက္က ေမတၱာပို႔သီခ်င္းနဲ႔ စာသား ပါဠိ၊ အဂၤလိပ္၊ ျမန္မာ ကို ပိုမိုျပည့္စံုစြာ ေလ့လာခ်င္သူမ်ားအတြက္ ပို႔စ္ကိုဒီေနရာမွာ Click ၿပီး ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။

၁၉ ဇူလိုင္ မေမ့ႏိုင္

ျမန္မာဆိုရိုးစကားအရ ေပ်ာက္သြားသူ ရွာရင္ေတြ႔ ေသသြားသူ ၾကာရင္ေမ့ ဟူသည့္ ဆိုရိုးစကား ရွိေသာ္ျငားလည္း ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္သူေတြ အားလံုးအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရႏိုင္ေသာ နာက်ည္းေၾကကြဲဖြယ္ရာႏွင့္ လြမ္းဆြတ္တသစရာ ရုပ္ဆိုးလွသည့္ ေန႔တေန႔ ရွိပါသည္။ ဤေန႔သို႔ နီးကပ္လာတိုင္း အနာေဟာင္းကို အပ္ႏွင့္ဆြသည့္အလား ကၽြန္မ၏ႏွလံုးသား၌ စူးရွနာက်င္စြာ ခံစားရပါသည္။ ဤေန႔သည္ကား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား လုပ္ၾကံခံရသည့္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔၊ ကမာၻေၾကေသာ္လည္း ဥဒါန္းေၾကႏိုင္မည္ မဟုတ္သည့္ အာဇာနည္ေန႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အဇာနည္ေန႔ဆိုသည္မွာ အာဇာနည္မ်ား က်ဆံုးသြားေသာေန႔ကို သတ္မွတ္ေခၚေ၀ါၿပီး အာဇာနည္ဆိုသည္မွာ မိမိအသက္ကို ပဓာဏမထားပဲ အမ်ားအတြက္ ေပးဆပ္သူမ်ားကို ေခၚပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ က်ဆံုးသြားေသာ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားသည္ အမိေျမအား သူ႔ကၽြန္ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းၾကရင္း အသက္စေတး ၾကရေသာေၾကာင့္ ၄င္းတို႔သည္ ႀကီးျမတ္ေသာ အာဇာနည္ႀကီးမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။

အထက္ပါ စာတပိုဒ္က ကၽြန္မ ၁၀ တန္းတက္တဲ့ႏွစ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၁ ႏွစ္ ၁၉၈၈ ခု၊ ဇူလိုင္လက ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းရဲ့ စာစီစာကံုးၿပိဳင္ပြဲမွာ ကၽြန္မေရးခဲ့တဲ့ ပထမဦးဆံုး နိဒါန္းစာပိုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတပိုဒ္ကိုပဲ ၏၊ သည္၊ ၌၊ ၍ အကုန္လံုး မွတ္မိၿပီး ဒီတပိုဒ္ပဲ တင္ျပဖို႔ သင့္ေတာ္လို႔ ဒီတပိုဒ္ကိုပဲ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့အပိုင္းေတြကိုေတာ့ ၏၊ သည္၊ ၌၊ ၍ အကုန္လံုး မတူသည့္တိုင္ မွတ္မိသေလာက္ကို ပို႔စ္အေနနဲ႔ ေရးၿပီးတင္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၈.၈.၈၈ မတိုင္ခင္ ကၽြန္မရဲ့ အေတြးအေခၚေတြအေပၚ ယခုလက္ရွိ ၈.၈.၈၈ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ႏွင့္ တျခား ဘယ္ဘယ္ဘေလာ့ဂ္ မိတ္ေဆြကမွ လက္ခံႏိုင္လိမ့္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မ မတင္ေတာ့ပါဘူး။ စာစီစာကံုးမွာ အဓိကကေတာ့ အာဇာနည္ေန႔ ဘယ္လိုေပၚေပါက္လာၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔တကြ အာဇာနည္ေတြ အတြင္း၀န္ရံုးထဲမွာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အစည္းအေ၀းလုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဂ႒ဳံဦးေစာ ေစလႊတ္လိုက္တဲ့ ရန္ႀကီးေအာင္၊ သက္နက္၊ စိန္ႀကီးအပါအ၀င္ လူသတ္သမား ေလးဦးက လက္နက္ကိုယ္စီနဲ႔ ၀င္ၿပီး ပစ္ခတ္တာကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ထတားေပမယ့္ တားမရပဲ ပစ္ခတ္သြားလို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔တကြ အာဇာနည္ေတြ ဘယ္လိုပံုစံ က်ဆံုးသြားခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ က်န္ရွိေနတဲ့ ျမန္မျပည္သူေတြ အပါအပါအ၀င္ အနာဂတ္မွာ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာမည့္ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ အာဇာနည္ေတြရဲ့ ေက်းဇူးကို ဆပ္ဖို႔အတြက္ ဘယ္လိုတာ၀န္သိသိနဲ႔ တိုင္းျပည္အက်ိဳးကို သယ္ပိုးရမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒီလိုသယ္ပိုးတဲ့ေနရာမွာ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီရဲ့ ဦးေဆာင္မႈေအာက္မွာ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ၿပီး အဖ်က္သမား ေသာင္းက်န္းသူေတြ၊ ပုဆိန္ရိုးေတြကို ဘံုရန္သူလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး ေခ်မႈန္းကာ ျမန္မာႏိုင္ငံ တည္တ့့ံခိုင္ျမဲေရးအတြက္၊ သူ႔ကၽြန္ဘ၀ကို ျပန္မေရာက္ေရးအတြက္ ဘယ္လိုၾကိဳးစားသြားရမယ္ ဆိုတာေတြကို ဖြဲ႔ဖြဲ႔ႏြဲ႔ႏြဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ ေရးရတာပဲ ျဖစ္တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀- ၂၅ ႏွစ္ၾကာ ကာလ၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ေန႔ေတြဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မေန႔တေန႔ကလိုပဲ ျပန္လည္ မွတ္မိေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က အာဇာနည္ေန႔ဆိုတာကို သူငယ္တန္းအရြယ္ ေက်ာင္းသားေလးေတြကစၿပီး အကုန္လံုးသိၾကပါတယ္။ အာဇာနည္ေန႔ နီးကပ္လာတိုင္း ေက်ာင္းတိုင္း၊ ၿမိဳ႔၊ ရြာ၊ ရပ္ကြက္တိုင္းမွာ တႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာႏွင့္ ၀မ္းနည္းတဲ့အထိမ္းအမွတ္ေတြကို က်ေရာက္လာမည့္ အာဇာနည္ေန႔မွာ က်င္းပဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ အႏွစ္နာခံမႈကို ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ေဟာေျပာၾကတယ္။ မူလတန္းေက်ာင္းေတြမွာ ေအာင္ဆန္းဇာနည္ ကဗ်ာရြတ္ပြဲႏွင့္ ေတးသရုပ္ေဖၚပြဲေတြ လုပ္ၿပီး ေက်းရြာအုပ္စု၊ ဒါမွမဟုတ္ ရပ္ကြက္အလိုက္ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ၾကတယ္။ အလယ္တန္းနဲ႔ အထက္တန္းအဆင့္ေတြမွာ စာစီစာကံုးၿပိဳင္ပြဲ၊ နံရံကပ္စာေစာင္ ျပပြဲေတြ က်င္းပၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေက်ာင္းေတြမွာ ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ က်န္စစ္သား၊ ဘုရင့္ေနာင္၊ အေလာင္းဘုရား ဗႏၶဳလ စတဲ့ ေက်ာင္းေကာင္စီ အသင္းေလးသင္းမွာ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ အာဇာနည္ေန႔ ျဖစ္ေျမာက္ေရးမွာ ပါ၀င္တဲ့ တျခား က႑အသီးသီးက ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးဟာ ဇူလိုင္လထဲ၀င္တဲ့ေန႔ကစၿပီး ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအခ်ိန္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကစားခ်ိန္ေတြမွာ မကစားပဲ အာဇာနည္ေန႔အတြက္ အလုပ္မ်ားၾကပါတယ္။ အာဇာနည္ေန႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခုနက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ၈၈ မွာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ေန႔ကိုပဲ မွတ္မိေနတာ မဟုတ္ပဲ မူလတန္းအဆင့္ ေအာင္ဆန္းဇာနည္ ကဗ်ာသရုပ္ေဖၚမွာ မိခင္ေဒၚစု၊ ေရွ႔ေနဦးဖါ၊ အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ၾကတဲ့ ကေလးေေတြရဲ့ပံု၊ တိုင္းရင္းသား စံုတြဲေလးေတြအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ကေလးေတြရဲ့ပံုကို အခုထိ မ်က္စိထဲမွာ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း အမွတ္ရ ျမင္ေယာင္ေနၿပီး ကၽြန္မတို႔ရြာက မူလတန္းေက်ာင္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအျဖစ္ ႏွစ္ႏွစ္ ဆက္တိုက္ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ကေလးကိုေတာ့ လူပံုကိုသာမက သူေျပာခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းကိုပါ အခုထိ မွတ္မိေနပါတယ္။

ေအာင္ဆန္းဇာနည္ ကဗ်ာမွာ “ျပည္ေထာင္စုရဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တို႔ဖခင္ ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ အမွာစကား ငါတို႔မေမ့အား” ဆိုတဲ့ အပိုဒ္ကို ဆိုၿပီးတာနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ကေလးက အလယ္တည့္တည့္ကို ထြက္လာၿပီး ေအာက္ကအတိုင္း မိန္႔ခြန္းကို ေျပာတဲ့ပံုနဲ႔ အသံကို ကၽြန္မ အခုထိ ၾကားေယာင္ ျမင္ေယာင္ေနပါေသးတယ္။

“တေျမေပၚဖြား ျပည္ေထာင္စုသား တိုင္းရင္းသားတို႔ခင္ဗ်ား.. ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံရယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပထ၀ီ ေျမျပင္ေပၚမွာ ေပါက္ဖြားၾကတဲ့ ျပည္ေထာင္သားတို႔ ခင္ဗ်ား..
လြတ္လပ္ေရး ရဖို႔အတြက္ ညီညြတ္မႈဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ တကယ့္လိုအပ္တဲ့အခ်က္ မေရွာင္သာတဲ့အခ်က္ ဆိုတာ စြဲစြဲျမဲျမဲ နားလည္ဖို႔လိုပါတယ္”

“ညီညြတ္မႈမရွိရင္ လြတ္လပ္ေရးဆိုတာ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ျပည္ေထာင္စုသားအားလံုး ဥမကြဲ၊ သိုက္မပ်က္နဲ႔ တညီတညတ္တည္း လက္တြဲေဆာင္ရြက္ၾကပါစို႔လို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္”

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၅ ႏွစ္ခန္႔ ကၽြန္မ ၇ တန္းႏွစ္က ကၽြန္မတက္ခဲ့တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္း ကဗ်ာသရုပ္ေဖၚအဖြဲ႔က သံုးတဲ့ မိန္႔ခြန္း ျဖစ္တယ္။ မိန္႔ခြန္းကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ပင္လံုညီလာခံမွာ ေျပာတဲ့ မိန္႔ခြန္းေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ ျဖစ္ပံုရတယ္။

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြ အားလံုးကို ကၽြန္မ မေန႔တေန႔ကလိုပဲ ျပန္သတိရေနပါတယ္။ ယခုေခတ္လူငယ္ေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးတဲ့ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ကေလးမ်ားေန႔ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ အာဇာနည္ေတြ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ အာဇာနည္ေန႔ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေမြးတဲ့ေန႔ႏွင့္ က်ဆံုးတဲ့ေန႔ ႏွစ္ခုစလံုးကို ကၽြန္မတို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့သလို မဟုတ္ပဲ အမွတ္တမဲ့ပဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္ဆိုတာ သိရလို႔ ကၽြန္မသိပ္ကို ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ မဟတၱမဂႏၵီဆိုတာ စကားသံနားလည္တဲ့ ကေလးကစၿပီး အကုန္လံုးသိပါတယ္။ ၿမိဳ႔တိုင္းမွာ မဟတၱမဂႏၵီလမ္းဆိုတာ ရွိၿပီး ၿမိဳ႔ႀကီးတိုင္းမွာ မဟတၱဂႏၵီ ေက်ာက္တိုင္ ဒါမွမဟုတ္ ရုပ္တုရွိတယ္၊ မဟတၱမဂႏၵီရဲ့ ၾကိဳးပမ္းမႈကို ေက်ာင္းစတက္တဲ့အရြယ္ကေန အကုန္လံုးသိတယ္လို႔ အဲဒီက မိတ္ေဆြေတြ ေျပာျပလို႔ သိရတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ အာဇာနည္ေန႔ သမိုင္းကို ေမ့ေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ အခန္းက႑ကို ေမွးမွိန္ေအာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ မက်န္ေအာင္ လုပ္ေနတာ သိပ္ကို ရုပ္ဆိုးပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ သမိုင္းကို ေဖ်ာက္ပစ္တာဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ သမိုင္းကို ေဖ်ာက္ပစ္တာနဲ႔ တူတဲ့အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ အခန္းက႑ႏွင့္ အာဇာနည္ေန႔ကို အာဏာရွင္ေတြ ဘယ္လိုပဲ ေမ့ေအာင္လုပ္ပါေစ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္တဲ့သူတိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့သင့္ပါဘူး။


 

အာဇာနည္မ်ား ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။









41 comments:

ငယ္ႏိုင္ေရ...လူတစုနဲ႔အေပါင္းပါေတြကလြဲလို႔က်န္တဲ႔သူေတြကေတာ႔ ဒီလိုေန႔မ်ိဳးကိုဘယ္ေတာ႔မွေမ႔ၾကမယ္မထင္ပါဘူး...

မမဆီ လာဖတ္သြားတာ ေက်းဇူး ငယ္ႏိုင္ ေရ
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ မွိန္ေနတဲ့ အာဇာနည္ေတြ ရဲ႕ ပုံရိပ္ေတြ ကို
တို႕ေတြ ျပန္ျပီး အေရာင္တင္ လင္းလက္ေစႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕

အာဇာနည္ေန ့ ဆိတ္မသုဥ္း ရေလေအာင္ ေနာင္မ်ိဳးဆက္ထိ လက္ဆင့္ကမ္းသယ္ေဆာင္ရမွာ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ့ သမိုင္းေပးတာဝန္ပါ။

မေရ........
အာဇာနည္ေန ့မွာ အာဇာနည္ၾကီးမ်ားကို
အေလးလာျပဳပါတယ္

အလည္ေရာက္ပါတယ္။စီေဘာက္ရွာတာ မေတြလို႕..ဒီမွာပဲ ေရးခဲ႔ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ အာဇာနည္ေန႔ အထူးအစီအစဥ္ ..တင္ထားပါတယ္။
လိုအပ္တာ ရွိရင္ ေျပာပါဗ်ာ။ဘေလာက္နဲ႔ပတ္သတ္လို႕ပါ။
အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ခင္မင္မႈျဖင္႔ အားလံုးကိုေပ်ာ္ေစခ်င္တဲ႔

သမိုင္းကို သယ္ေဆာင္ရမွာ .. မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြရဲ ႔ တာ၀န္ပါ.. သမိုင္းကို လက္ဆင့္ကမ္းရမွာ.. မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းမ်ားရဲ ႔ ... တာ၀န္ပါဗ်ာ.... က်ေနာ္တို႔ အားလံုး တာ၀န္ေက်ၾကမွာပါ..အာဇာနည္ေန႔ အမွတ္တရ ပိုစ့္ေလးကို ဖတ္သြြားပါတယ္ဗ်ာ..
ကိုေဇာ္

မငယ္ႏိုင္ေရ
ပို႔စ္ရဲ႕ ဒုတိယအပိုဒ္ကလည္း ေရးမွတ္ ေဖာ္ျပသင့္တဲ့ အခ်က္ေတြပါပဲ

အာဇာနည္ႀကီးမ်ားအား ဦးညႊတ္လ်က္

မငယ္ႏိုင္...
အာဇာနည္ေန႔ ေဆာင္းပါးအတြက္ အရမ္းပဲ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အသက္ေတြ ဘ၀ေတြ စေတးခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားနဲ႔
လက္ရွိအာဏာရွင္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ဘ၀ကို စေတးခဲ့တဲ့၊ ေပးဆပ္ေနရဆဲျဖစ္တဲ့ အာဇာနည္ေက်ာင္းသားျပည္သူမ်ားကိုလဲ အစဥ္အၿမဲေလးစားလွ်က္ပါ။

အစ္မေရ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးေတြနဲ႕အတူ ျမန္မာျပည္က အာဇာနည္ေတြအားလံုးကို ဦးညြတ္ပါတယ္

ျမန္မလူမ်ိဳးေတြအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို႔ ရႏုိင္မွာမဟုတ္တဲ့ အာဇာနည္ေန႔ နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြ မွ်ေ၀ထားတာကို လာေရာက္ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး အားေပးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးကို အထူး ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။

ျမန္မာလူမ်ိဳး လုပ္ပါအစ္မရယ္ ျမန္မလူမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္ သူမ်ားေတြက ၀စၥနွစ္လံုးေပါက္က်န္တာ ေတာင္အျပစ္ေျပာတတ္တယ္ ဆိုလို ့ကၽြန္ေတာ္လည္းေျပာဖူးတယ္ရွိေအာင္ေျပာၾကည္ ့တာ။ ဒီနွစ္အတြက္ေရးဖို ့အစီအစဥ္ ခ်ၿပီးေရာေပါ ့ ေစာင္ ့ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္။

Anonymous ေရ ဒီသတ္ပံုက ရွန္းၿပီးမွားတာပါ။ အစ္မက ရွန္းမွားတာ မဟုတ္ဘဲ တကယ္လည္း မွားတတ္ပါတယ္။ အမွားေတြ႔ရင္ ျပင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္အာဇာနည္ေန႔အေၾကာင္းကို ၈၈ က အစ္မတို႔ေက်ာင္းမွာ ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရဲ့ အာဇာနည္ေန႔ အၾကိဳနဲ႔ အာဇာနည္ေန႔မွာ လႈပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ အဲဒီခ်ိန္က ျမင္ကြင္းေလးကို ေရးဖို႔ရွိပါတယ္။ ဟိုတုန္းက အာဇာနည္ေန႔ဟာ ေက်ာင္းေတြမွာ ဘယ္ေလာက္အေရးပါတယ္ဆိုတာ သိရေအာင္ျဖစ္တယ္။ စာလာဖတ္တာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာက္တတ္တယ္ အစ္မ ကိုမိုးသီး ကမင္းတို ့လိုေကာင္ေတြရွိေနလို ့ လို ့ ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပဲ မိသားစုကရွိေနတာကိုး နားလည္ေပးပါေနာ္

သိတယ္အစ္မ သိတယ္ ဘယ္ေကာင္လုပ္တာက အစ သိတယ္ လုပ္ေပါ ့ဗ်ာ လုပ္ေပါ ့။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ အစ္မခံယူခ်က္ကိုေရး ကၽြန္ေတာ္အားေပးေနမွာပါ

ေအာင္ဆန္းဇာနည္


ေဖေဖာ္ဝါရီ ဆယ့္သံုးမွာ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေမြးေန႔ပါ။
တေထာင့္ကိုးရာ တဆယ့္ငါး
ေရွ႕ေန ဦးဖာသား။
ဇာတိနတ္ေမာက္ မေကြးခရိုင္
သိၾကမ်ား ခုတိုင္။
ႀကံ့ႀကံ့ခိုင္တဲ့ ဇာနည္ဘြား
မိခင္ ေဒၚစုသား။
တစ္ေထာင့္ကိုးရာ ေလးဆယ့္ခြန္
ေျပာင္းၾကြ တမလြန္။
မ်က္ရည္သြန္လို႔ ဘဝင္ညိႇဳး
ဇူလိုင္ တဆယ့္ကိုး။
ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တုိ႔ဖခင္။
ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ မွာစကား
ငါတုိ႔ မေမ့အား။
ျပည္ေထာင္လြတ္ေရး ႀကိဳးပမ္းေအာင္
ျပည္ခ်စ္ တို႔ေခါင္းေဆာင္။
ဆိုရွယ္လစ္ေဘာင္ လမ္းစဥ္မ်ား
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ခ်မွတ္သြား။


(ယေန ့ (၂၀၁၁ ခု၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန ့) တြင္ က်ေရာက္ေသာ ၆၄ ႏွစ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန ့တြင္ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို ေအာက္ေမ့ သတိရေသာ အေနျဖင့္ တတိယတန္း ျမန္မာဖတ္စာအုပ္ပါ "ေအာင္ဆန္းဇာနည္" ကဗ်ာကို ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္။)

၁၉၄၇ ခုနွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန ့တြင္ က်ဆံုးသြားေသာ
အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား


(၁) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း
(၂) သခင္ျမ
(၃) ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိ
(၄) မန္းဘခိုင္
(၅) မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား စပ္စံထြန္း
(၆) ဦးဘဝင္း
(၇) ဦးရာဇတ္
(၈) ဦးအုန္းေမာင္
(၉) ရဲေဘာ္ကိုေထြး


အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို ဦးညြတ္ အေလးျပဳပါသည္။


တာရာ

၁၉၊ ဇူလိုင္၊ ၂ဝ၁၁
နံနက္ ၁၀ နာရီ ၃၇ မိနစ္

မိုးေသြးငယ္ ေျပာတာႀကီးကလည္း တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ

””လိုအပ္တာ ရွိရင္ ေျပာပါဗ်ာ
အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ခင္မင္မႈျဖင္႔””

တျခားလူေတြ ကြန္းမန္.ေတြေပးပါတယ္ ပိုစ္.အေၾကာင္းေတြပဲေျပာၾကတယ္ သူလိုေတာ. မေျပာပါဘူး

ေနာက္ထပ္ ပိုစ္.အေဟာင္းေလးေတြကို အသစ္လုပ္ၿပီး ျပန္တင္ေပးပါအံုး
မငယ္နုိင္အားေနတာပဲ

မငယ္ႏိုင္ေရ...
က်ေနာ္က အာဇာနည္ေန႔အတြက္ ဘာစာမွ မေရးႏိုင္ေပမယ့္ ေရးျဖစ္တဲ့လူ ေရးထားတာကိုလဲ ဒီကုိ လာရင္းနဲ႔ ဖတ္သြားပါတယ္။ မငယ္ႏိုင္ ဘေလာ့ဂ္က ေတာ္ေတာ္ စည္ကားတာပဲ။ :)

အစ္မငယ္နိုင္သုိ႔

ရုရွားက ေခြးရူး mg က ေနရာတိုင္းမွာ မစင္စြန္႔သြားျပန္ျပီ..အစ္မ.. ((Attention လိုခ်င္လို႔ အစ္မဘေလ့ာဂ္မွာ အမ်ိဳးမ်ိဳး လာေနွာင့္ယွက္ေနတဲ့ စိတ္မႏွံ႕တဲ့ လူေတြ.. Attention seekers ေတြကို အဖက္လုပ္ၿပီး ျပန္ေျပာမေနၾကပါနဲ႔)) လို႔ အစ္မက ေျပာထားလို႔ အဲဒီ ရုရွားက ေခြးရူး mg ကို မေျပာဘဲ ေနေနတာဗ်.. ရုရွားက စစ္ေခြး mg က အစကေတာ့ ရိုးရိုးစစ္ေခြးဘဲဗ်.. အစ္မကို ရိုးရိုးစစ္ေခြးလို သာမန္ေလာက္ဘဲ အစဥ္အလာမပ်က္ ေဟာင္တယ္ဆိုရံု ေဟာင္လာတာပါ.. ဒါေပမယ့္ အစ္မ တင္ျပထားတဲ့ သမိုင္းမွန္ ပုိ႔စ္ (7 July, 1962 မွာ ဘာျဖစ္ခဲ့လဲ) ကို စာဖတ္သူေတြ အမ်ားႀကီး လာဖတ္တာကို ျမင္ရကတဲက အဲဒီ စစ္ေခြး mg က ေသြးလန္႔ျပီး ေခြးရူး လံုးလံုး ျဖစ္သြားတာဗ်.. စစ္ေခြး mg က အဲဒီလို ေခြးရူး လံုးလံုး ျဖစ္သြားျပီးကတဲက အစ္မကို ေန႔ေရာညပါ လာေဟာင္ေနတာဗ်.. လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ရက္ေလာက္က အစ္မက comment moderation လုပ္ထားလို႔ အဲဒီ ေခြးရူး mg ရဲ့ ဆဲတဲ့ comments ေတြ.. အစ္မကို ေစာ္ကားတဲ့ comments ေတြ.. ေပါက္ကရ comments ေတြကို ၂ ရက္ေလာက္ မျမင္ရလို႔ အစ္မဘေလာ့လာတဲ့ စာဖတ္သူေတြ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း စာဖတ္လို႔ ရေနတာဗ်.. အစ္မဘေလာ့ ေအးခ်မ္းေနတာ ၂ ရက္ေတာင္ မခံဘူး.. အစ္မက comment moderation လုပ္ထားတာကို ျပန္ျဖဳတ္လိုက္တာနဲ႕ အဲဒီ ေခြးရူး mg က (ဟာဂ်ီအဗၺဒူလ္မိုဟာမက္ဒီနစ္ဘိုင္) ဆိုတဲ့ နာမည္ကို သံုးျပီး အစ္မကို ဆဲထားတာေတြေရာ.. အဲဒီ ေခြးရူး mg က ဦးသူေတာ္.. Anonymous နာမည္ေတြနဲ႔ ေပါက္တတ္ကရ ေရးထားတာေတြေရာ ပြစာကဲ်ေနျပန္ျပီဗ်.. အဲဒီ ရုရွားက ေခြးရူး mg က (ဟာဂ်ီအဗၺဒူလ္မိုဟာမက္ဒီနစ္ဘိုင္) ဆိုတဲ့ နာမည္ကို သံုးျပီး အစ္မကို ဆဲထားတာ ဒီပုိ႔စ္ တခုထဲမွာ မဟုတ္ဘူး.. အစ္မ.. ( ေဗဒါလမ္း ႏွင့္ ငယ္ႏိုင္လမ္း ) .. ( ၁၉၈၈ က ၄င္းကိုယ္တိုင္ က်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ စစ္ရာဇ၀တ္မႈမ်ားကို စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေဟာင္း တဦးက ၀န္ခံလိုက္ျခင္း ) .. ( (၆၃)ႏွစ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႔ အမွတ္တရအျဖစ္ - ဗိုလ္ခ်ဳပ္မိန္႔ခြန္း ) .. ( ဥၾသမဆြဲေသာ အာဇာနည္ေန႔ကို စတင္တဲ့ႏွစ္ ) .. ( အေလးျပဳပါတယ္ ) .. ပုိ႔စ္ေတြမွာလဲ ေခြးရူး mg က ဝင္ဆဲထားတဲ့ comments ေတြက ျမင္မေကာင္းရႈမေကာင္း ပြထေနျပန္ျပီဗ်.. comment moderation ျပန္လုပ္ထားလိုက္ပါ..အစ္မ.. comments ေတြကို ခ်က္ခ်င္း မဖတ္ရလို႔ အေရးမႀကီးဘူး.. ဒီ ရုရွားက ေခြးရူး mg က ေနရာတကာမွာ မစင္ ဝင္စြန္႔ေနေတာ့ အစ္မရဲ့ စာဖတ္သူေတြကို အားနာဖုိ႔ ေကာင္းေနလို႔ အခုလို အႀကံေပးရတာပါ..အစ္မ..

သူတို႔က ကၽြန္မဘေလာ့ဂ္ကို ညစ္ညမ္းေအာင္ လုပ္ၿပီး လူမကပ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾကတယ္။ လာေရးတဲ့သူေတြက ကၽြန္မတို႔ဆီက စံေတာ္ခ်ိန္ကို သိၿပီး ညဘက္အိပ္ခ်ိန္မွာ ေရးမ်ားတာကို သိလို႔ အရင္ တရက္ႏွစ္က ညဘက္အိပ္ခါနီးမွာ Moderation လုပ္ထားေတာ့ သူတို႔လာေရးတာ ကၽြန္မပဲေတြ႔ရၿပီး စာဖတ္သူေတြ မေတြ႔ဘူး။ ညကေတာ့ အိပ္ရာ၀င္ခါနီး Moderation လုပ္ဖို႔ ေမ့သြားတာနဲ႔ မနက္မိုးလင္း ထၾကည့္ေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔လာေပးတဲ့ အကုသိုလ္ကို ကၽြန္မ မယူလို႔ ေခါင္းထဲကို မေရာက္ေတာ့ လစ္လ်ဴရႈႏိုင္ေပမဲ့ စာလာဖတ္သူေတြကိုေတာ့ တကယ္ပဲ အားနာတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ဘုန္းႀကီးေတြလည္း စာလာဖတ္ေနေတာ့ တကယ္ကို အားနာရတယ္။ ေနာက္တခါဆို မေမ့ေအာင္ သတိထားေတာ့မယ္။ သူတို႔ဘယ္လိုပဲ ေႏွာင့္ယွက္ ေႏွာင့္ယွက္ လူမလာေအာင္ ဘယ္လုိပဲလုပ္လုပ္ သူတို႔ဒီလိုလုပ္ေလ လာလည္သူပိုမ်ားေလဆိုတာ လက္ေတြ႔ပဲ။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႕မွာ က်ဆံုးခဲ့တဲ့
အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ တကြ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားကို အေလးျပဳပါတယ္။

၁၉-၇-၂၀၁၂ ရက္
၆၅ ႏွစ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႔

.
ျမ၀တီမဂၢဇင္း
ဇူလိုင္၊ ၁၉၅၃


ရက္ကား ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ ျဖစ္၍ ေန႔ကား စေနေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခါက ကြ်န္ေတာ္သည္ လမ္းပန္း အေဆာက္အအံုႏွင့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးဌာနကို အုပ္ခ်ဳပ္ရသည္ျဖစ္ရာ ထိုဌာန၏ အတြင္း၀န္မွာ အိုင္စီအက္စ္ ဦးအုန္းျဖစ္၍ ဒုတိယအတြင္း၀န္မွာ အိုင္စီအက္စ္ ဦးခ်မ္းသာျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္သည္ အမွတ္ (၈)၊ ကုိယ့္မင္း ကိုယ့္ခ်င္းလမ္း၊ ဗလစ ဌာနခ်ဳပ္တြင္ ေနထိုင္လ်က္ရွိရာ ဟသၤာတခ႐ိုင္သို႔ ခရီးထြက္ခဲ့သည္မွအျပန္ အေအးမိ၍ အနည္းငယ္ ဖ်ားလ်က္ရွိ၏။

ထိုေန႔တြင္ ၀န္ႀကီးမ်ား အစည္းအေ၀း က်င္းပမည္ျဖစ္ရာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေနမေကာင္းသျဖင့္ အေၾကာင္းထူးသာ မရွိခဲ့လွ်င္ ထိုအစည္းအေ၀းသို႔ တက္ျဖစ္မည္ မဟုတ္ေပ။

ထိုေန႔က်င္းပသည့္ ၀န္ႀကီးမ်ား အစည္းအေ၀းတြင္ ေျပာျပသင့္ေသာ သတင္းထူး တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ ရရွိထား၏။

သတင္းထူးပံုမွာ စစ္တပ္မွ မလိမ့္တပတ္ျဖင့္ စက္ေသနတ္ (ဘရင္းဂန္း) အလက္ ၂၀၀ ထုတ္ယူသြားသူမွာ ဦးေစာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိသို႔ထုတ္ယူစဥ္က ဦးေစာသည္ ရွမ္းေဘာင္းဘီ၊ မ်က္မွန္နက္၊ ဆြယ္တာလက္ျပတ္ႏွင့္ျဖစ္၍ ထုတ္ယူသြားေသာ ေမာ္ေတာ္ကား ေရွ႕တန္းကားေမာင္းသူေဘးတြင္ ထိုင္လ်က္ပါေၾကာင္း မ်ားအျပင္ ဦးေစာတို႔ လူစုသည္ ကုဒီတား (ေခၚ) 'လက္နက္ ျဖင့္ အာဏာသိမ္းယူရန္' ၾကံစည္လ်က္ရွိၾကေၾကာင္း သတင္းရရွိထား၏။

သို႔ေသာ္ သတ္ျဖတ္သည္အထိ အၾကံပက္စက္ၾကမည္ ဟူ၍ကား ထိုအခါက ကြ်န္ေတာ္ လံုး၀ မေတြးေတာခဲ့မိေပ။

ရရွိထားေသာ သတင္းထူးကို ၀န္ႀကီးမ်ား အစည္းအေ၀းတြင္ တင္ျပလိုသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေနမေကာင္းလ်က္ႏွင့္ အ၀တ္ထူထူ အထပ္ထပ္ ၀တ္၍ အစည္းအေ၀းသို႔ သြား၏။

.
အစည္းအေ၀းက်င္းပမည့္ ေနရာ သည္ အတြင္း၀န္မ်ား႐ံုး၊ အလယ္ထပ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ႐ံုးခန္းတြင္ ျဖစ္၍ စမည့္အခ်ိန္မွာ နံနက္ ၁၀ နာရီ ျဖစ္၏။

အစည္းအေ၀းမစမီ မိနစ္အနည္းငယ္ ခန္႔အလိုတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ အစည္းအေ၀းခန္း၀တြင္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ဆံုမိၿပီး အခန္းတြင္းသို႔ အတူ၀င္ သြားၾက၏။

ထိုေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ၀တ္ေနက် စစ္၀တ္စစ္စားမဟုတ္ဘဲ ထူးထူးျခားျခား အရပ္၀တ္အရပ္စားႏွင့္ လာ၏။

ေရႊဖလားေရာင္ ဗန္ေကာက္ လံုခ်ည္၊ ပိုးအက်ႌတို႔ႏွင့္ျဖစ္၍ ဆံပင္မွာ လည္း ခါတုိင္းကဲ့သို႔ စုတ္ဖြားဖြားႀကီး မဟုတ္ဘဲ ညႇပ္ၿပီးစျဖစ္၍ သပ္ရပ္၏။

"ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဒီလိုေတာ့ အေခ်ာႀကီးပဲ" ဟု ကြ်န္ေတာ္က ေျပာင္၍ ေျပာလိုက္၏။ "ႏိုင္ငံေရးသမားေတြဟာ လြတ္လပ္ ေရးရၿပီးရင္ စစ္သားစိတ္ေဖ်ာက္ၿပီး အရပ္သားစိတ္ ေမြးျမဴၾကဖို႔ အေရးႀကီးတယ္"ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ျပန္ေျပာ၏။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏အခန္းမွာ အေတာ္က်ယ္ ၍ မ်က္ႏွာစာတြင္ လူ၀င္တံခါးႀကီး သံုးေပါက္လည္းေကာင္း၊ လက္ယာ ဘက္ေဘးတြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏အတြင္းေရး အတြင္း၀န္ ဗုိလ္ထြန္းလွ၏အခန္းသို႔ ကူးေသာ တံခါးလည္းေကာင္း၊ လက္၀ဲ ဘက္တြင္ ၀န္ႀကီးမ်ားအဖြဲ႕ အတြင္း၀န္ ဦးေရႊေဘာ္၏အခန္းသို႔ ကူးေသာ တံခါးသည္လည္းေကာင္း ရွိၿပီးလွ်င္ အခန္း၏ ေက်ာဘက္တြင္ ျပတင္းေပါက္ သံုးခုရွိ၏။

အခန္းတြင္း အေရွ႕ေျမာက္ ေထာင့္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏အလုပ္စားပြဲရွိ၍ အခန္း၏ ေတာင္ဘက္နံရံတြင္ ၀န္ႀကီး မ်ားအစည္းအေ၀း စားပြဲရွိ၏။

၀န္ႀကီးမ်ား အစည္းအေ၀းစားပြဲ သည္ စားပြဲရွည္သံုးခုကို ေထာင့္ခ်ဳိး 'ဂ'ငယ္ပံု သံုးဖက္ပိတ္တစ္ဖက္ဖြင့္ဆက္၍ ထား၏။

ထိပ္စားပြဲသည္ ၁၀ ေပခန္႔ ရွည္၍ သံုးေပခန္႔ က်ယ္၏။ ထို ထိပ္စားပြဲ၏ အစြန္း တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ယွဥ္၍ ေဒါင္လိုက္ ဆက္ထားကာ စားပြဲမွာ ၁၈ ေပခန္႔ ရွည္၍ သံုးေပခန္႔ က်ယ္၏။

ထိပ္စားပြဲ၏အလယ္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ထိုင္၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ လက္၀ဲဘက္တြင္ ၀န္ႀကီးမ်ားအဖြဲ႕ အတြင္း၀န္ ဦးေရႊေဘာ္ထိုင္၏။

လက္ယာဘက္နံေဘးရွိ စားပြဲရွည္တြင္ သခင္ျမ၊ ဦးဘခ်ဳိ၊ ဦးရာဇတ္၊ ဦးဘ၀င္း၊ မန္းဘခိုင္တို႔ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ယွဥ္၍ ထိုင္ၾက၏။

ထိပ္စားပြဲ၏ လက္၀ဲဘက္ နံေဘးရွိ စားပြဲရွည္တြင္ ကြ်န္ေတာ္၊ ဦးေအာင္ဇံေ၀၊ ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမ၊ မိုင္းပြန္ ေစာ္ဘြားႀကီးတို႔ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ယွဥ္၍ ထိုင္ၾက၏။

.
အစည္းအေ၀းသည္ ခ်ိန္းထားသည့္ အတိုင္း ၁၀ နာရီမွာ အခ်ိန္မွန္ စ ၏။ အစဥ္အလာအတုိင္း အေရးႀကီးေသာ ကိစၥမ်ား စဥ္းစားေသာအခါ သက္ဆိုင္ရာဌာန အတြင္း၀န္သည္ လိုအပ္က လာေရာက္၍ ရွင္းလင္း ေျပာျပရ၏။

ထိုေန႔က ကိစၥအခ်ဳိ႕ စဥ္းစားၿပီးသည့္ေနာက္ ၁၀ နာရီခြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္တြင္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး စီမံကိန္းကို စဥ္းစားရန္ အလွည့္က်သျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာဌာန၏ ဒုတိယအတြင္း၀န္ ျဖစ္ေသာ အိုင္စီအက္စ္ဦးအုန္းေမာင္ သည္ အစည္းအေ၀းသို႔ ေရာက္ရွိလာၿပီးလွ်င္ လက္ယာဘက္စားပြဲထိပ္ သခင္ျမ၏အနီး၌ ကပ္လ်က္ထိုင္၏။

ဦးအုန္းေမာင္ ေရာက္ရွိၿပီး ႏွစ္မိနစ္ သုံးမိနစ္ခန္႔အၾကာတြင္ အစည္းအေ၀း ခန္းမႀကီး၏ မ်က္ႏွာစာရွိ တံခါးသုံးေပါက္အနားက ေျမာက္ဆုံး တံခါးေပါက္ကို တြန္း၍ ဖြင့္ၿပီးလွ်င္ စစ္၀တ္စုံ၀တ္ထားေသာ လူေလးငါးေယာက္သည္ ေတာ္မီဂန္း၊ စတင္းဂန္း စသည့္ ေသနတ္မ်ားကို ကုိင္ေဆာင္၍ အစည္းအေ၀း ခန္းမအတြင္းသို႔ ေရာက္လာၾက၏။

ထုိအခါက ကြ်န္ေတာ္သည္ သူတုိ႔၀င္လာသည့္တံခါးကို မ်က္ႏွာမူ၍ ထုိင္ေနသျဖင့္ ၀င္လာသည့္အခ်ိန္မွစ၍ ေကာင္းစြာ သတိျပဳမိ၏။ ၀င္လာသူမ်ားသည္ တပ္မေတာ္၏အ၀တ္အစားမ်ားကုိ ၀တ္ဆင္လာၾကသျဖင့္ တပ္မေတာ္သားမ်ား ျဖစ္သည္ဟုပင္ ထင္မိ၏။

သူတို႔သည္ အလြန္ အေရးႀကီး၍ ႐ုတ္တရက္ျဖစ္ေပၚေသာ ကိစၥတစ္ခုခုကို ၀န္ႀကီး အစည္းအေ၀းသို႔ အစီရင္ခံလုိသျဖင့္ လာၾကသည္ဟု ေတြးမိ၏။

အျဖစ္မွန္ကို ကြ်န္ေတာ္ နားမလည္ေသး။ ယခု ဝင္လာေသာ တပ္မေတာ္သားမ်ားသည္ ႐ုိင္းေသးသျဖင့္သာ တစ္ေယာက္တည္း မလာဘဲ လူမ်ားစု၍လာျခင္း၊ ေသနတ္မ်ား ကုိင္ေဆာင္လာျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ၾကသည္ဟု တစ္ဆက္တည္း ေတြးကာ "ေနာက္ေနာင္ ၀န္ႀကီးအစည္းအေ၀းသို႔ ကိစၥရွိ၍ လာေရာက္လွ်င္ တပ္မေတာ္သား တစ္ဦးသည္ လက္နက္ကုိ အျပင္မွာ ထားခဲ့ရန္ႏွင့္ တစ္ေယာက္တည္း လာရန္ အမိန္႔ထုတ္ထားပါ" ဟု ဗုိလ္ခ်ဳပ္အား ေျပာမည္ဟူ၍ပင္ စဥ္းစားမိ၏။

.
၀င္လာသူ ယူနီေဖာင္း၀တ္ လက္နက္ကုိင္တုိ႔သည္ အစည္းအေ၀းႀကီး၏ စားပြဲ သုံးခုအနီး (ဂငယ္) ၀မ္းဗုိက္၏ အ၀င္၀ သုိ႔ လာ၍ သုံးေယာက္ခန္႔ ေရွ႕ေနာက္ တန္းစီကာ ရပ္ၿပီးလွ်င္ ေရွ႕ဆုံးမွ ၀င္လာသူသည္ "ဟိတ္" ဟု အသံက်ယ္စြာ တစ္ခြန္း ေအာ္လုိက္ၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္အား ေတာ္မီဂန္းႏွင့္ စ၍ ပစ္၏။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္သည္ မတ္တတ္ရပ္လုိက္ကာ ေသနတ္ပစ္သူတို႔ ဘက္သုိ႔ လက္ကာျပၿပီးလွ်င္ တစ္စုံတစ္ခုကို ေျပာလုိက္၏။

ဘာေျပာသည္ ဟူ၍ကား ကြ်န္ေတာ္ နားမလည္လုိက္ေပ။ ထုိသုိ႔ ပစ္လုိက္သည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမႏွင့္ ဦးေရႊေဘာ္ တုိ႔သည္ ေက်ာဘက္ရွိ ျပတင္းေပါက္မွ ေက်ာ္ထြက္ၿပီးလွ်င္ ျပတင္းေပါက္ေအာက္ရွိ ႏွစ္ေပခန္႔က်ယ္ေသာ ၾကမ္းျပင္စြန္းကို ကြယ္၍ ဦးေရႊေဘာ္၏ အခန္းသို႔ ကူးေျပး ၾက၏။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ထိပ္စားပြဲႏွင့္ အလ်ားလုိက္ယွဥ္ကာ ၾကမ္းေပၚတြင္ ေမွာက္၍ အိပ္လုိက္၏။

ထုိသို႔ အိပ္လုိက္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္၏ လက္၀ဲဘက္တြင္ရွိေသာ ဦးေအာင္ဇံေ၀၏ လက္ကိုလည္း ဆြဲ၍ခ်လုိက္သျဖင့္ ဦးေအာင္ဇံေ၀သည္လည္း ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အတူ အိပ္လုိက္၏။

ထုိသို႔ ရန္သူ႔လက္နက္ျဖင့္ ၾကံဳႀကိဳက္ေသာအခါ လွဲ၍အိပ္လုိက္ျခင္းသည္ ဂ်ပန္ေခတ္ စစ္အတြင္း ရရွိခဲ့ေသာ အေလ့အက်င့္ အေမြ ျဖစ္၏။

ဗုံးၾကဲေလယာဥ္ပ်ံမ်ား လာသျဖင့္ အာရွလူငယ္ သူနာျပဳအဖြဲ႕မ်ားကို ဗုံးက်ရာသို႔ ေစလႊတ္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲ မွာေလ့ရွိေသာ ေနာက္ဆုံးစကားမ်ားမွာ (ဗုံးၾကဲလွ်င္၊ စက္ေသနတ္ပစ္လွ်င္ အျမန္ဆုံး လွဲ၍ အိပ္လုိက္) ဟု ျဖစ္ေနသည္ကို သတိျပဳမိ၏။

.
ကြ်န္ေတာ္သည္ သမၺဳေဒၶဂါထာ၊ သိရသိၼ ံဂါထာႏွင့္ စမၼခဏ္ဂါထာမ်ားကို စစ္အတြင္းက အျမဲရြတ္ေလ့ရွိသည့္ အတုိင္း ထုိသို႔ ၾကမ္းေပၚတြင္ ေမွာက္၍ ေနစဥ္ အခ်ိန္တြင္လည္း ရြတ္လ်က္ရွိသည္ကို သတိျပဳမိ၏။

ဦးေအာင္ဇံေ၀ သည္ ၂၄ ပစၥည္းေခၚ ပ႒ာန္းက်မ္း၏ အက်ယ္ျဖစ္ေသာ ပ႒ာန္းပစၥယနိေဒၵသ ပါဠိေတာ္ကို အႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္မွ် တစ္ေန႔မျပတ္ ရြတ္ဖတ္ သရဇၩာယ္ခဲ့သည့္ အေလ်ာက္ ၾကမ္းေပၚသို႔ လွဲလုိက္သည့္ အခ်ိန္မွစ၍ ရန္သူမ်ား ထြက္သြားသည့္ အခ်ိန္အထိ စိတ္တြင္အာ႐ုံျပဳ၍ ရြတ္ေၾကာင္း ေနာက္မွ စုံစမ္း သိရွိရေလသည္။

ထုိသို႔ ေမွာက္လ်က္ရွိစဥ္ ကြ်န္ေတာ္၏ လက္၀ဲဘက္နံေဘးသည္ ပူခနဲျဖစ္သြား၏။ က်ည္ဆန္တစ္ေတာင့္ ေဘးသို႔ ရွပ္၍ ေဖာက္၀င္သြားသည္ဟု ထင္မိ၏။

သို႔ေသာ္ ေသႏုိင္ေသာေနရာမဟုတ္ ဟူ၍လည္း ေတြးလုိက္ေသး၏။

အိမ္ျပန္ေရာက္၍ ၾကည့္ေသာအခါ ထုိသို႔ ပူခနဲျဖစ္သည့္ေနရာ (နံ႐ုိးစြန္းႏွင့္ တင္ပါး႐ိုးအၾကား အသား) တြင္ လက္သန္းဖ်ားခန္႔ မည္း၍ေနေသာအပုိင္းငယ္တစ္ခုကို ေတြ႕ရ၏။

ထုိေနရာႏွင့္ တည့္တည့္ သကၠလတ္ အေပၚအက်ႌတြင္ လက္မ၀က္ခန္႔ ရွည္၍ မန္က်ည္းေစ့ခန္႔က်ယ္ေသာ အေပါက္ငယ္တစ္ခု ကိုလည္း ေတြ႕ရ၏။

ထိုသို႔က်ည္ဆန္မွန္ေသာေနရာတြင္ လုံခ်ည္၊ ေဘာင္းဘီ၊ ရွပ္အက်ႌ၊ ဆြယ္တာ လက္ျပတ္ ႏွစ္ခု၊ စြပ္က်ယ္ႏွင့္ အေပၚ အက်ႌပါ အားလုံး ခုနစ္ထပ္ရွိသည္ကို ေတြ႕ရ၏။ ကြ်န္ေတာ္၏ လက္ယာဘက္ လက္သူႂကြယ္ အဖ်ားတြင္ တစ္ခ်က္ထိမွန္၏။

က်ည္ဆန္သည္ လက္ဖ်ားမွ၀င္ၿပီးလွ်င္ အလယ္ဆစ္၏ ေဘးမွ ထြက္၏။ လက္ဖ်ားဆစ္၏ အတြင္းသားႏွင့္ အ႐ိုးတစ္ပုိင္း ပဲ့ပါသြားသျဖင့္ လက္ဖ်ားဆစ္တြင္ စပါးေစ့တစ္ျခမ္းေလာက္မွ်ေသာ အ႐ိုးတစ္ပုိင္း ႏွင့္ အေပၚေရသာ က်န္ရစ္သည္ျဖစ္ရာ အဖူးကို ႏုတ္ယူထားသည့္ ေျပာင္းဖူးႏွင့္ တူ၏။

.
သူသတ္ေယာက္်ားတုိ႔ကား သုံးေယာက္ ျပိဳင္တူ ပစ္ၾက၏။

ပထမ ရပ္၍ ပစ္ၾက၏။

ေနာက္ ဒူးေထာက္၍ ပစ္ၾက၏။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဦးေအာင္ဇံေ၀တုိ႔ကို မူကား ၾကမ္းေပၚတြင္ ေမွာက္လ်က္ရွိသျဖင့္ ေသၿပီထင္ၿပီး မပစ္ဟန္ လကၡဏာ ရွိ၏။

အပစ္အခတ္ ရပ္စဲၿပီး သူသတ္မ်ား ျပန္ထြက္ေနစဥ္ တံခါး၀ေလာက္ အေရာက္မွာ ဦးေအာင္ဇံေ၀သည္ ေမွာက္ေနရာမွ ထလုိက္ၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ လဲေနသည့္ဘက္ကို လက္ညႇိဳးထုိး၍ ျပၿပီးလွ်င္ "ေသကုန္ၾကၿပီ...ေသကုန္ၾကၿပီ" ဟု ညည္းတြားလုိက္၏။

ကြ်န္ေတာ္ ဦးေအာင္ဇံေ၀အား ဆြဲ၍ လွဲလုိက္ၿပီးလွ်င္ "မထနဲ႔ဦး... ျပန္၀င္လာရင္ ခင္ဗ်ားကို ပစ္လိမ့္မယ္" ဟု ေျပာ၏။

ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔ မိနစ္၀က္ခန္႔ ဆက္၍ ေမွာက္ေနၾကၿပီးလွ်င္ ႏွစ္ေယာက္အတူ ထၾက၏။

.
တစ္ခန္းလုံး မီးခုိးျဖင့္ ေမွာင္လ်က္ ယမ္းေငြ႕တေထာင္းေထာင္း ထလ်က္ရွိ၏။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကား ပက္လက္ လဲလ်က္ ရွိ၏။

ဦးေအာင္ဇံေ၀ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ဦးေရႊေဘာ္၏ အခန္းဘက္သို႔ ကူးသြားၿပီးလွ်င္ တယ္လီဖုန္းဆက္ရန္ ႀကိဳးစား၏။

တယ္လီဖုန္း ဆက္၍မရ။

ပ်က္ေနဟန္ ရွိ၏။

ကြ်န္ေတာ္၏အခန္းသို႔သြားရန္ ဦးေရႊေဘာ္၏ အခန္းျပင္ သို႔ထြက္ရာ ထုိအခ်ိန္က ရန္ကုန္ပုလိပ္မင္းႀကီး ျဖစ္သူ ဦးေအာင္ခ်ိန္အား အခန္း၀တြင္ ေတြ႕၏။

"ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ"ဟု ဦးေအာင္ခ်ိန္ ေမး ေသာအခါ "လာလာ...လုိက္သာၾကည့္ ေတာ့"ဟု ေျပာကာ ဦးေအာင္ခ်ိန္အား ဦးေရႊေဘာ္၏ အခန္းကိုျဖတ္၍ အစည္းအေ၀း ခန္းသုိ႔ ဦးေအာင္ဇံေ၀ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေခၚသြား၏။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပန္သြားေသာ အခ်ိန္တြင္ မုိင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီးသည္ ေသြးေပ လ်က္ရွိေသာ ေမးေစ့ႏွင့္ ပါးစပ္တျခမ္းကို လက္ယာ ဘက္လက္၀ါးျဖင့္ အုပ္ကာ ဗုိလ္ထြန္း လွ၏ဘက္သို႔ ေလွ်ာက္သြား၏။

သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ထြန္းလွ ထြက္လာသျဖင့္ လမ္းတြင္ပင္ ဆုံမိၾက၏။ ဗုိလ္ထြန္းလွသည္ အစည္းအေ၀း ခန္းမသို႔ ၀င္လာၿပီးလွ်င္ သူသတ္ တုိ႔ ထြက္သြားေသာ တံခါးကို ပိတ္၍ ခ်က္ထုိးလုိက္၏။

.
ဦးေအာင္ခ်ိန္အား အစည္းအေ၀းခန္းတြင္ ထားၿပီး ဦးေအာင္ဇံေ၀ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္၏ အခန္းသို႔ သြားၾက၏။

အခန္းသို႔ေရာက္လွ်င္ ဦးေအာင္ဇံေ၀သည္ ကြ်န္ေတာ့လက္တြင္ ရေသာ ဒဏ္ရာကိုၾကည့္၍ "က်ည္ဆန္မွာ အဆိပ္ပ်ံ႕မည္ စိုးရသည္၊ ခ်က္ခ်င္းေဆးထည့္ပါ" ဟု သတိေပး၏။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ကြ်န္ေတာ္၏ အတြင္းေရးအတြင္း၀န္ ေမာင္သန္းျမင့္အား ဆရာ၀န္ ေခၚခဲ့ရန္ မွာထားၿပီး အိမ္သို႔ျပန္၏။

ကုလား ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္၊ ဗိုလ္လက်္ာ၏ညီ ေဒါက္တာလွေရႊတုိ႔ မၾကာမီ ေရာက္ၿပီးလွ်င္ လက္ဖ်ားကို ေဆးထည့္ ဂြမ္းဆုိ႔၍ ခ်ဳပ္ၿပီး ေဒါက္တာလွေရႊ က ကြ်န္ေတာ့လက္ ျပာေနတာကို သေဘာမက်။

အဆိပ္ေၾကာင့္ လက္ ျပာေနျခင္း ျဖစ္ခ်င္လွ်င္ ျဖစ္ႏုိင္သည္ဟုေျပာကာ အဆိပ္ေျဖေဆးကို အရွာခုိင္းသျဖင့္ ေမာင္သန္းျမင့္ကိုလႊတ္၍ စစ္တပ္တြင္ ရွာေစ၏။

ထုိးေဆးရွာေနစဥ္အတြင္း ေဆး႐ုံႀကီး ကိုလုိက္ခဲ့ပါ။ ေဆး႐ံုႀကီးမွာ ကိရိယာစံုသည္ဟု ေဒါက္တာလွေရႊက အၾကံေပးသျဖင့္ လုိက္သြား၏။

ေဆး႐ံုႀကီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေဒါက္တာဘသန္းႏွင့္ ေဒါက္တာလွေရႊတို႔ တုိင္ပင္ၿပီး လွ်င္ ကုသ၍ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ လုိေလေသးမရွိေအာင္ ကုသၾက၏။

စစ္တပ္ တြင္ရွာေသာ အဆိပ္ေျဖထိုးေဆးလည္း အလြယ္တကူပင္ ရရွိလာသျဖင့္ ထုိးရ၏။ ဦးဘခ်ဳိႏွင့္ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီးတုိ႔အား ခြဲစိတ္ကုသရန္ ျပင္ဆင္လ်က္ရွိေၾကာင္း၊ ဒဏ္ရာရသူ က်န္ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ အားလံုး ေသဆံုးၾကၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ ေဆး႐ံုမွ မျပန္မီ ၾကားသိခဲ့ရ၏။

ည ၈ နာရီခန္႔တြင္ ေဒါက္တာလွေရႊထံမွ စကားေျပာေၾကးနန္းျဖင့္ ၀န္ႀကီးမ်ား၏ အေလာင္းကို ၫႊန္ၾကားခ်က္ တစ္စံုတစ္ရာ မရရွိသျဖင့္ ေရခဲတုိက္သို႔ မပို႔ရေသးဘဲ ေဆး႐ံုမွာပင္ ရွိေသးေၾကာင္း ေျပာသည္။ ေရခဲတိုက္သို႔ ပို႔သာပို႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ လံုး၀ တာ၀န္ယူပါမည္ ဟု အေၾကာင္း ျပန္ၾကားလုိက္၏။

.
ယခုကဲ့သို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္တကြ ႏုိင္ငံ့မ်က္ႏွာဖံုး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား က်ဆံုးရျခင္းမွာ မိမိ၏ ေစတနာကို မိမိ ယံုၾကည္လြန္းေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။

ထုိသို႔မျဖစ္မီ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္တကြ ၀န္ႀကီးမ်ားအား သတ္ ျဖတ္ရန္ ၾကံစည္ စိုင္းျပင္းလ်က္ ရွိၾကေၾကာင္း အစီရင္ခံစာအမ်ဳိးမ်ဳိး အႀကိမ္ႀကိမ္ ရရွိခဲ့၏။

ထုိသို႔ အစီရင္ခံစာမ်ား ရရွိ၍ ေဆြးေႏြးၾကေသာအခါတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က "ကြ်န္ေတာ္တို႔လုိ ေစတနာသန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းနဲ႔ အဘက္ဘက္က စင္ၾကယ္တဲ့သူေတြကို သတ္မယ္ဆိုတာ မဟုတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို သတ္ရင္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးက အံုႂကြၿပီး သူတို႔ကိုေကာ မသတ္ဘဲ ေနမလား" ဟု ေျပာဖူး၏။

၀န္ႀကီးအစည္းအေ၀း၊ အခမ္းအနားစသည္ တို႔တြင္ လက္နက္ကိုင္ ပုလိပ္အေစာင့္အေရွာက္၊ စစ္တပ္အေစာင့္အေရွာက္ တုိ႔ကို ဗိုလ္ထြန္းလွက စီမံလွ်င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သေဘာမက်။

"တို႔က လူထုရဲ႕ အစိုးရပါ။ လက္နက္ကိုင္ အေစာင့္အေရွာက္မလုိပါဘူး" ဟု ေျပာေလ့ရွိ၏။

ျမတ္စြာဘုရားေသာ္မွ ေဒ၀ဒတ္၊ စိဥၥမာန စေသာ ရန္သူမ်ား ရွိေနေသးေၾကာင္းကို ပညာရွိေသာ္လည္း သတိျဖစ္ခဲ ဆိုေသာ စကားအတုိင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ မဆင္ျခင္မိဘဲ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနလြန္းလွသျဖင့္သာ ယခုကဲ့သို႔ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးမ်ား ေရတိမ္မွာ နစ္ၾကရရွာေပသည္။

ဦးေစာ၏အၾကံသည္ တစ္ရက္တည္း ေစာသြားသျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ စစ္တပ္မွ ဘရင္းဂန္း အလက္ ၂၀၀ ဦးေစာလိမ္၍ ထုတ္ေၾကာင္း သတင္းကို သခင္ျမတြင္ လည္းေကာင္း၊ ကြ်န္ေတာ့တြင္လည္းေကာင္း အခုိင္အလုံ ရရွိထားၾကၿပီျဖစ္၍ ထုိေန႔ ၀န္ႀကီး မ်ားအစည္းအေ၀း ေနာက္ပုိင္း အေထြေထြခန္းတြင္ ဦးေစာအား ဖမ္းရန္ ၫႊန္ၾကားဖို႔ ဆုံးျဖတ္ဖြယ္ရွိ၏။

ဦးေစာႏွင့္ အေပါင္းပါတုိ႔သည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ႏုိင္ငံ့မ်က္ႏွာဖုံးအျခား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား သတ္လုိက္ျခင္းျဖင့္ ထုိပုဂၢိဳလ္မ်ားအား ေသေစသည္မဟုတ္။

ႏုိင္ငံတစ္ခုလုံးကို ေသေစသည္ မည္၏။

.
ကံေကာင္းသူ ၀န္ႀကီးမ်ား

ထုိေန႔ အစည္းအေ၀းတြင္ မတက္ေရာက္သျဖင့္ ကံေကာင္းေသာ၀န္ႀကီးမ်ားမွာ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ဆမားဒူး၀ါး၊ ေစာစံဖုိးသင္ ႏွင့္ ဦး၀မ္ကုိေဟာတုိ႔ ျဖစ္ၾက၏။

ထုိအခါက ျပည္ထဲေရးဌာန ၀န္ႀကီးျဖစ္ေသာ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း မွာ အဂၤလန္သို႔ သြားေနခုိက္ျဖစ္၍ ျပည္ထဲေရးဌာနကို ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမက အုပ္ခ်ဳပ္လ်က္ ရွိ၏။ က်န္၀န္ႀကီးသုံးဦးမွာ နယ္သို႔ ခရီးလြန္ေန၍ အစည္းအေ၀း မတက္ျဖစ္ ဟု သိရ၏။

(ျမ၀တီမဂၢဇင္း၊ ဇူလိုင္၊ ၁၉၅၃)


(တုိးျမစ္စာအုပ္တုိက္မွ ထုတ္ေ၀သည့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႐ုပ္ပုံလႊာေကာက္ေၾကာင္း ေဆာင္းပါးစာစုမ်ားမွ ၁၉၅၃ ျမ၀တီမဂၢဇင္း၊ ဇူလုိင္လထုတ္တြင္ ပါရွိခဲ့သည့္ ေဆာင္းပါးအား တကၠသိုလ္မ်ား (ဗဟုိ) စာၾကည့္တုိ္က္၏ အကူအညီျဖင့္ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပပါသည္။

ျမန္မာတိုင္း(မ္) အတြဲ ၂၉ ၊ အမွတ္ ၅၇၈ (၂၀ - ၂၆ ၊ ၇ ၊ ၂၀၁၂)

၁၉ ဇူလိုင္၊ မေမ့ႏိုင္
အာဇာနည္ေန႕၊ ဒို႕မေမ့

.

ဦးေအာင္ဆန္း၏ ေနာက္ဆံုးေန႔


ဒဂုန္တာရာ

“အယ္ဒီတာ စာပြဲ၊ စာေပ၊ အႏုပညာ ေ၀ဖန္ေရး ႏွင့္ ပန္းႏုေရာင္အို” စာအုပ္

၁၉၄၇၊ ၾသဂုတ္လ



ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္၊ စေနေန႔ ၁၀ နာရီခြဲ။ မုိးလင္းကတည္းကပင္ ေကာင္းကင္သည္ အံု႔မႈိင္း ညိဳ႕မႈန္လ်က္ ရိွသည္။ တိမ္တုိက္ ဟူ၍ ဘာမွ ၾကည္လင္စြာ မျမင္ရ။ မုိးကိုၾကည့္ရသည္မွာ ျမဴသန္းေနေသာ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးလုိ ၀ိုး၀ိုး၀ါး၀ါးေနသည္။

မုိးသည္ ကင္းကင္းလြတ္လြတ္ စဲသည္ ဟူ၍ မရွိ၊ တဖြဲဖြဲ ဖြဲေနလုိက္၊ တၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ ရြာခ်လုိက္ ႏွင့္၊ ေနာက္ ေစြ၍ ေနေလသည္။

ဒီကေန႔ အတြင္း၀န္မ်ားရံုးသို႔ သြားစရာရွိသည္။ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္ အထူးအရာရွိ ဦးသိန္းဟန္ (ေဇာ္ဂ်ီ) က စေနေန႔ ေန့လယ္တြင္ ေဆာင္းပါး လာယူရန္ ခ်ိန္းထားသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ အပါးေတာ္ၿမဲ ဗုိလ္ထြန္းလွထံမွလည္း ခရီးသြားျခင္း ေဆာင္းပါး ၀င္ယူရင္း ခဏတျဖဳတ္ စကားစမည္ ေျပာၿပီးေနာက္ ေဇာ္ဂ်ီဆီသို႔ သြားမည္ဟု စိတ္ကူးထားသည္။

၁၀ နာရီေလာက္ကတည္းက အ၀တ္အစားလဲၿပီး မုိးအတိတ္ကို ေစာင့္လ်က္ရွိသည္။ မုိးကား မစဲႏုိင္။ သို႔ႏွင့္ စားပြဲတြင္ ထုိင္ကာ အၿပီးမသတ္ေသးေသာ ကဗ်ာတပုဒ္ကို စပ္ရင္း ၁၁ နာရီ ထုိးသြားေလၿပီ။ မုိးကား မတိတ္ေသးေပ။

ေနာက္ဆံုးတြင္ မုိးစဲလိမ့္မည္ မဟုတ္ဟု စိတ္ခ်လုိက္ၿပီး အေပၚအက်ႌ ၀တ္ကာ လမ္းမႀကီးသို႔ ထြက္ခဲ့သည္။ အဆင္သင့္ ေတြ႕ေသာ ေဒါင္းတံဆိပ္ တာေမြ ဘတ္စ္ကားကို တက္စီးလုိက္သည္။ ကားထဲတြင္ ၾကည့္ျမင္တုိင္ဘက္မွ လုိက္ပါလာမည္ ထင္ရေသာ ေတာသား ၃ ေယာက္ႏွင့္ တရုတ္မ ၂ ဦးကို ေတြ႕ရသည္။ ကားျပတင္းတံခါးမ်ားမွာ ပိတ္ထားသည္။ ခရီးသည္တုိ႔ကား တိတ္ဆိတ္စြာ လုိက္ပါလာၾကသည္။ အျပင္ဘက္တြင္ကား မုိးသည္ရြာလ်က္ပင္။ ရႊံ႕ဗြက္ခ်ဳိင့္၀ွမ္းတုိ႔ျဖင့္ ျပြမ္းေသာ ရန္ကုန္ ကားလမ္းကား စုိစြတ္လွသည္။

ကားသည္ သိမ္ႀကီးေစ်းတြင္ ေခတၱရပ္ၿပီး ဆက္လက္၍ တဟုန္တည္း ေမာင္းလာသည္။ ခရီးသည္ အဆင္း အတက္ သိပ္ မရွိလွ။ သို႔ႏွင့္ စပတ္လမ္း (ယခု ဗုိလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း) ေရာက္လ်ွင္ က်ေနာ္ ဆင္းလုိက္သည္။

.
ထုိ႔ေနာက္ ဒါလဟုိဇီလမ္း (ယခု မဟာဗႏၶဳလလမ္း) ဘက္မွ စပတ္လမ္းကို ျဖတ္ကူးလုိက္သည္။ လမ္းေဘးတြင္ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားသည္ ဟုိတစု၊ သည္တစု ရပ္လ်က္ရွိသည္။ ကားတခ်ဳိ႕ကား သြားလာလ်က္။

ထီးေဆာင္းလ်က္၊ မုိးကာ၀တ္လ်က္ လူမ်ားသည္ သြားၾက၊ လာၾက ႏွင့္ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနသည္။ သူရိယတုိက္ေရွ႕ အ၀င္တံခါးမေပါက္ႀကီးတြင္ကား လူမ်ားသည္ အတြင္းသို ေမ်ွာ္လုိက္။ စကားေျပာလုိက္ႏွင့္ ေနၾက သည္ကိုေတြ႕ျမင္ရသည္။ က်ေနာ္ကား ရံုးဆင္းခ်ိန္မို႔ လူေတြ ရႈပ္ေနတာ ထင္ပါရဲ့ ဟုသာ သာမန္ ေအာက္ေမ့မိသည္။

က်ေနာ္သည္ အင္မတန္ အရိပ္အေျခကို မသိတတ္၊ မျမင္တတ္သူ ျဖစ္ေခ်သည္။ ခါတုိင္းကဲ့သို႔ပင္ ရဲရဲတင္းတင္း တံခါးေပါက္မွ အတြင္းသို႔ ၀င္သြားသည္။ လမ္းကူး တြင္ကား လက္နက္ကုိင္ စစ္သားမ်ား ေစာင့္က်ပ္လ်က္ ရွိသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ခါတုိင္းလည္း ေစာင့္ေနက်ပဲဟု ထင္လုိက္မိသည္။ က်ေနာ္သည္ အတြင္း၀န္ရံုးကို သြားခဲလွေပသည္။

ညွဳိးေလ်ာ္ေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ လံုခ်ည္အျပာ ၀တ္ထားေသာ စာေရးမ ႏွစ္ဦးသည္ သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္ႏွင့္ ရံုးထဲမွ ထြက္လာသည္။ သို႔ႏွင့္ အလယ္ ဆင္၀င္ေအာက္ ကားဆုိက္သည့္ေနရာသုိ႔ ေရာက္လာသည္။ ခါတုိင္းလုိ ရံုးေစမ်ား ခ်ာပရာစီမ်ား ရပ္ျပဳေနသည္ကို အလ်င္းမေတြ႕ရ၊ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္၍ ေနသည္။

ဗိုလ္ထြန္းလွ အခန္းသို႔တက္ရန္ ေလွကားထစ္ တထစ္၊ ႏွစ္ထစ္ တက္မိၿပီးမွ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ခ်က္သား ေကာင္းလွသည္ကို စိတ္ထင့္သြား၍ ဗိုလ္ထြန္းလွ ေခတၱရံုးဆင္းခ်ိန္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ သြားေနလိမ့္မည္ဟု ေတြးကာ မတက္ေတာ့ဘဲ ဆင္၀င္ေအာက္မွျဖတ္သန္းကာ တဘက္ရွိ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ရံုးခန္းသို႔ လာခဲ့ေလသည္။ ေဇာ္ဂ်ီထံသို႔ အျပန္က်မွပဲ ၀င္ေတာ့မည္ေလ။

.
လႊတ္ေတာ္ရံုး ၀င္၀င္ျခင္း သခင္ႏု၏ရံုးခန္းတံခါးမွာ ပိတ္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သကၠလပ္ခန္းဆီး အစိမ္းပုတ္ၾကီးမွာလည္း ဆြဲပိတ္၍ထားသည္။ သခင္ႏု၏ရံုးခန္းကုိ ေက်ာ္၍ ေဇာ္ဂ်ီ၏အခန္းသို့ ေရာက္ေလျပီ။

ေဇာ္ဂ်ီ၏အခန္းမွာလည္း တံခါးပိတ္ထားၿပီး ခန္းဆီးအစိမ္းပုတ္ၾကီးလည္း ဆြဲ၍ထားသည္။ ရံုးေစ
ႏွစ္ေယာက္မွာ နံရံကိုမွီကာ ရပ္ေနၾကသည္။ ခါတုိင္းလုိ စကားေျပာမေနၾက။ သူတုိ႔သည္ ေငးမႈိင္ေတြေ၀၍ တမ်ဳိးၾကီး ျဖစ္ေနသည္ဟု ေအာက္ေမ့လုိက္သည္။

က်ေနာ္က ငုိင္တုိင္တုိင္ ေနေသာ ရံုးေစတဦးအား ‘ဦးသိန္းဟန္ ရွိသလား’ ဟု ေမးသည္။

‘ရွိပါတယ္ခင္ဗ်’ ဟု ခပ္တုိးတုိး သာသာေအးေအး ေျဖသည္။

သည္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာပ်က္ေနေၾကာင္း အေသအခ်ာ သိလုိက္ေတာ့သည္။ စိတ္ထဲတြင္ကား မရွင္း။ တံခါးေစ့ထားသျဖင့္ အတြင္းသို႔ ရုတ္တရက္ မ၀င္၀ံ့ေသးဘဲ တံခါး၀တြင္ ရပ္ကာ ရံုးေစဘက္သို႔ တဖန္လွည့္၍ ‘‘အထဲမွာ အစည္းအေ၀း လုပ္ေနသလား’’ ဟု ေမးရသည္။

ရံုးေစသည္ ဘာမွမေျပာဘဲ အသာတယာ ေစ့ထားေသာ တံခါးကိုဖြင့္ေပးသည္။ လွမ္းၾကည့္လုိက္ရာ သူ၏စားပဲြတြင္ ထုိင္ေနေသာ ေဇာ္ဂ်ီကုိေတြ႕မွ ထီးကိုေထာင္ၿပီး အတြင္းသို႔ ၀င္လုိက္သည္။

ေဇာ္ဂ်ီ၏ရံုးခန္းကား တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္လ်က္။ ေစ့ထားေသာ ျပတင္းတံခါးမွ ျပာစိမ္းစိမ္း မွန္ေရာင္ရိုက္ဟပ္သျဖင့္ အခန္းသည္ စိမ္းစိမ္းျပာျပာ ျဖစ္ေနသည္။ အခန္းထိပ္ရွိ စားပဲြႀကီးတြင္ကား တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္ အႀကံေပးအရာရွိ ၀တ္လံု ဦးခ်န္ထြန္းသည္ ေခါင္းငိုက္ကာ ေငးမႈိင္လ်က္ရွိသည္။

ေဇာ္ဂ်ီသည္ က်ေနာ္၀င္လာသည္ကို ျမင္ေသာအခါ ဆိတ္ဆိတ္ပင္၊ စကားမဟဘဲ ထုိင္ရန္ ကုလားထုိင္ကိုသာ လက္ျဖင့္ညႊန္ျပသည္။ သူသည္ ေငးငိုင္၍ေနသည္။ အတန္ၾကာ တိတ္ဆိတ္လ်က္ ရွိသည္။ က်ေနာ္ကား ခါတုိင္း လႈပ္ရွား ဆူညံ၍ ေနတတ္ေသာ အတြင္း၀န္မ်ားရံုးသည္ ဘာေၾကာင့္ ယခုလုိ အံု႔မႈိင္းရီေ၀၍ ေနသည္၊ ဆိတ္ၿငိမ္၍ ေနသည္ကို အံ့ၾသလ်က္ ရွိသည္။

.
အတန္ၾကာ ဆိတ္ၿငိမ္ေနရာမွ ‘‘အားလံုးေတာ့ ဒုကၡျဖစ္ကုန္ၿပီ’’ ဟု ေဇာ္ဂ်ီက တုိးတုိး ညည္းေလသည္။

က်ေနာ္ကား ဘာမွန္း မသိေသးသျဖင့္ ေၾကာင္ေနရာ ေဇာ္ဂ်ီက အကဲခတ္မိ၍ ေနရာမွထကာ လက္ျပ၍ အျပင္သို႔ ေခၚခဲ့သည္။ က်ေနာ္သည္ ထိက္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။

‘‘လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ သြားရေအာင္’’

မုိးတဖြဲဖြဲတြင္ ရံုးခန္းအျပင္ဘက္ ေျမနီလမ္းကေလးေပၚ ေရာက္မွ က်ေနာ္က မေနႏုိင္၍ "ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ၊ ဆရာ" ဟု ေမးမိသည္။

‘‘မင္း မၾကားေသးဘူးလား’’ ဟု ေဇာ္ဂ်ီက အံ့ၾသေနသည္။

‘‘ဟင့္အင္း … က်ေနာ္ အခုပဲ ဘတ္စ္ကားေပၚက ဆင္းၿပီး ရံုးကုိ တန္းလာတာ’’ သည္ေတာ့မွ ေဇာ္ဂ်ီက ျဖစ္ပံုကို ေျပာျပသည္။

ျခေသ့ၤတပ္ စစ္ယူနီေဖါင္းကို ၀တ္ထားေသာ လက္နက္ကုိင္ လူ ၄ ေယာက္သည္ က်ေနာ္ ျဖတ္လာခဲ့ေသာ အလယ္ဆင္၀င္ေအာက္မွ တက္လာကာ ဦးေအာင္ဆန္း ရံုးခန္း အတြင္းသို႔ အတင္း တြန္း၀င္၍ အစည္းအေ၀း ျပဳလုပ္လ်က္ရွိေသာ အမႈေဆာင္ ၀န္ၾကီးမ်ားအား စတင္းဂန္းျဖင့္ ပစ္ခတ္ၾကၿပီး မည္သူမ်ွ ဖမ္းဆီးျခင္းမခံရဘဲ ဂ်စ္ကားျဖင့္ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားသည္။ က်ေနာ္ မေရာက္မီ ၁ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔က ျဖစ္သည္။

က်ေနာ္သည္ သည္သတင္းကို ၾကားေသာအခါ ထိတ္လန္႔ တုန္လႈပ္သြားသည္။ အသားမ်ား တဆတ္ဆတ္ တုန္လာသည္။

.
အတြင္း၀န္ရံုး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထဲတြင္ကား စာေရး စာခ်ီ စေသာ ရံုးသားတုိ႔သည္ ညွိဳးးငယ္ေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ဆိတ္ျငိမ္စြာ စားေသာက္၍ ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ရသည္။

တစားပြဲျခားရွိ ႏုိင္ငံေရးရာအတြင္း၀န္ ကုိေက်ာ္ျမင့္ ကေလးက လွမ္း၍ ႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။ သူသည္ ခပ္ေအးေအး ခပ္ေတြေတြပင္ လက္ဖက္ရည္ကို ေသာက္ေနသည္။

‘‘အင္မတန္ ႏွေျမာဖို႔ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ၊ သိပ္ၿပီး ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ႀကံမႈပဲ’’ စသည္ျဖင့္ လူအခ်ဳိ့သည္ ျငီးတြားလ်က္ ရွိၾကသည္။

ေဇာ္ဂ်ီက ‘‘အမ်ဳိးသားပ်က္စီးျခင္း တရပ္ပဲ’’ ဟု တသသ ေျပာသည္။

‘‘က်ေနာ္ ရံုး၀င္းထဲ ၀င္လာေတာ့ လက္နက္ကိုင္ ပုလိပ္ေတြကို ေတြ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ၀င္လာတာကုိ မတားၾကဘူး။ ဆင္၀င္ေအာက္ အ၀င္မွာေတာင္ အသိစာေရး ၁ ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕သားပဲ။ သူကလည္း ဘာမွ မေျပာဘူး’’။

‘‘လူေတြဟာ မေျပာရက္ၾကဘူး’’ ဟု ေဇာ္ဂ်ီက ဆုိေလသည္။

လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ေနၾကစဥ္ ခုတင္ပဲ ေဆးရံုက ျပန္လာေသာ ရံုးသားတဦး အပါး ကပ္လာ၍ ‘‘ဘယ့္နဲ႔လဲ’’ ဟု က်ေနာ္တုိ႔က ၀ုိင္း၍ ေမးျမန္းၾကသည္။ သူက မုိင္းပြန္ေစာဘြားႀကီးမွ တပါး အားလံုး ဆံုးရွာၿပီ ဟု ေျပာသည္။ သူ႔အသံမွာ တုန္ေန၍ မ်က္ႏွာမွာ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ ျဖစ္ေနသည္။

‘‘ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေကာ’’ ဟု တေယာက္က တုိးတုိး ေမးသည္။

‘‘မ်က္ႏွာကို အ၀တ္ျဖဴနဲ႔ ဖံုးထားတယ္’’

.
က်ေနာ္လည္း ၾကာၾကာ မေနႏုိင္ဘဲ ဂ်ဴဒါအီစကယ္လမ္း (ယခု သိမ္ျဖဴလမ္း) တံခါးေပါက္မွ ေက်ာ္၍ အျပင္ဘက္လမ္းသို႔ ထြက္ခ့ဲသည္။ မုိးသည္ တစိမ့္စိမ့္ ရြာလ်က္ပင္။ လူတအုပ္သည္ မုိးထဲတြင္ ထီးေဆာင္း၍၊ တခ်ဳိ႕ ထီးမပါဘဲ၊ အခ်ဳိ႕ ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ရပ္ကာ အတြင္း၀န္ရံုးဘက္သို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ကုလားႏွင့္ တရုတ္လည္း ပါသည္။

လူတေယာက္က က်ေနာ္၏ လက္ေမာင္းကို ဆဲြကုိင္၍ ‘‘ဒီမယ္… ခုနက ၀န္ႀကီးေတြ ေသနတ္ပစ္ခံရတယ္ ၾကားတယ္၊ ဟုတ္သလားခင္ဗ်ာ’’ ဟု ေမးသည္။ သူကား အေၾကာင္းမ်ဳိးစံုကို သိခ်င္ေနေပလိမ့္မည္။

‘‘ဟုတ္ကဲ့’’ ဟူ၍သာ ေျဖၾကားျပီး တဘက္သို႔ ျဖတ္ကူးရင္း အသင့္ေတြ႕ရေသာ ေဒါင္းတံဆိပ္ကားကုိ တက္စီးလုိက္သည္။ ကားသည္ လမး္မေတာ္ဘက္သုိ႔ ေျပးလ်က္ရွိသည္။

ကားထဲတြင္ လူ မနည္းလွေပ။ ခရီးသည္အားလံုး မ်က္စိမ်က္ႏွာ မေကာင္းၾက။ ခပ္ရြယ္ရြယ္ မိန္းမပ်ဳိတဦးက ‘‘ျဖစ္မွျဖစ္ရေလေနာ္ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ’’ ဟု ျမည္တမ္းလ်က္ ရွိသည္။

ေစ်းသည္ဟု ထင္ရေသာ ခပ္အုိအုိ မိန္းမႀကီး ႏွစ္ေယာက္သည္ ‘‘ဗုိလ္ခ်ဳပ္ အသက္ရွင္ပါေစေတာ္’’ ဟု ဆုေတာင္း၍ ေနသည္။

ယခုမွပင္ သိရေသာ မိန္းမတေယာက္က ေမးျမန္းသည္ကို ‘‘မေျပာၾကနဲ႔ မေျပာၾကနဲ႔’’ ဟု အသာ လက္ကုတ္၍ တီးတုိး တားျမစ္သည္။ သူတုိ႔သည္ မေျပာရက္ၾက။ သန္႔ျပန္႔စြာ ၀တ္စားထားေသာ တရုတ္တဦးက ‘‘အားကီး ရက္စက္တာပဲ’ ဟု က်ေနာ့္ဘက္သို႔ လွည့္၍ ေရရြတ္လ်က္ရွိသည္။ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းႏွင့္ ဘတ္စ္ကား ဒရိုင္ဘာသည္ ေတာက္ေခါက္လုိက္သည္။

.
သိမ္ႀကီးေစ်းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ လူသြားလူလာ ကင္းရွင္းေနေပၿပီ။ ေစ်းဆုိင္မ်ား ပိတ္ထားေလၿပီ။ သတင္းသည္ တမုဟုတ္ခ်င္း ပ်ံ႕ႏွံ႔၍သြားေလၿပီ။ ေမာ္ေတာ္ကား၊ လန္ခ်ားတုိ႔ကား ခပ္ျမန္ျမန္ သြားလာေနၾကသည္။

ကားလမ္းေပၚမွဆင္း၍ လမ္းထဲသို႔ ၀င္လာေသာအခါ အိမ္၀တြင္ လူတုိ႔သည္ မႈိင္တုိင္တုိင္ႏွင့္ ရပ္ကာ ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရသည္။ လူတုိ႔သည္ အၿငိမ္မေနႏုိင္ၾက။ မုိးသည္ မစဲဘဲ ရြာလ်က္ပင္။

လူတုိ႔သည္ "ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ၊ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ" ဟု တတြတ္တြတ္ ျမည္တမ္းရင္းပင္ ညေနေစာင္းလာေတာ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဆုံးေၾကာင္းကား ညေနထုတ္ သတင္းစာမ်ားမွ ၾကားရေလၿပီ။

မည္သူ႔မ်က္ႏွာ ၾကည့္ၾကည့္ မ်က္ႏွာညိွဳးငယ္ ႏြမ္းလ်စြာႏွင့္။ လမ္းမေပၚမွ စက္ျပင္ဆရာ တဦး၏ မိန္မပါးစပ္မွ ‘‘က်ဳပ္တုိ႔ေတာ့ ထမင္းလည္း မခ်က္ေတာ့ဘူး၊ စားခ်င္စိတ္လည္း မရွိေတာ့ပါဘူးရွင္’’ ဟူေသာ အသံသည္ သဲ့သဲ့မွ် ေပၚထြက္လာသည္။

ေန၀င္မီးၿငိမ္း အမိန္႔ထုတ္ထားသျဖင့္ ညဥ့္ဦးသည္ တိတ္ဆိတ္ကာ ေမွာင္လွသည္။ အိမ္သားမ်ား ဆံုတုိင္း ေန႔ခင္းက အေၾကာင္းကိုသာ ေျပာၾကသည္။ ရွဳိက္သံ၊ တမ္းတသံ၊ ညဥ္းညဴသံ၊ တသသံ။ တိတ္ဆိတ္ ေမွာင္မည္းသျဖင့္ ေစာေစာ အိပ္ရာ၀င္ၾကေသာ္လည္း အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ၾက။ ေန႔ခင္းကဟာ အိပ္မက္ပဲ ျဖစ္ပါေစေတာ့ဟု မိန္းမမ်ားက ဆုေတာင္းၾကသည္။ ညဥ့္နက္ေသာ္လည္း ေခ်ာင္းဟန္႔သံ၊ လူးလြန္႔သံတုိ႔သည္ ဆက္၍ေနသည္။ ရွဲခနဲ မီးျခစ္၍ ေနာက္ေဖး ထၾကျပန္သည္။

တေရးႏုိးဆံုလွ်င္ ‘‘ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေမ့ေပ်ာက္ပါ့မလဲေနာ္’’ ဟု အိပ္ခ်င္သံႏွင့္ ဆုိၾကသည္။ တေရးႏုိးတုိင္း သတိရလ်က္ ရွိသည္။ မၾကာခဏ အိပ္မက္ၿပီး ႏုိးသည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ တေအာက္ေမ့ေမ့၊ တသသႏွင့္ ထုိညကို လြန္ေျမာက္ရသည္။

ဒဂုန္တာရာ
၁၉၄၇၊ ၾသဂုတ္လ

(“အယ္ဒီတာ စာပြဲ၊ စာေပ၊ အႏုပညာ ေ၀ဖန္ေရး ႏွင့္ ပန္းႏုေရာင္အို” စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပပါရွိေသာ ဤ ေဆာင္းပါးကို ဆရာ ဒဂုန္တာရာ ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပပါသည္။
ျဖဴးျမိဳ႕)

Hi, very Interesting blog you have here... It would be my pleasure if you visit my website too. Here's the link
http://ads.com.mm/?cid=4fe2db67e4b0d19a0f5e0b1e&utm_campaign=ads_mm_lb_blog_riche&utm_so