သားေပးတဲ့ မိခင္မ်ားေန႔ လက္ေဆာင္ (၂)

အမွတ္တရမ်ား

စက္ေလွကို ကမ္းကပ္လာစဥ္ နက္ရႈိင္းေတာက္ပတဲ့ေနေရာင္ျခည္ ဖံုးလႊမ္းထားတဲ့ ျမစ္ကမ္း ေရျပင္က လွပစြာ တလက္လက္ ထေနပါတယ္။ အ၀ါေရာင္ စက္ေလွကို ဆိပ္မွာကပ္လိုက္တာနဲ႔  တလိပ္လိပ္တက္ေနတဲ့ ညင္သာတဲ့လိႈင္းလံုးေလးေတြနဲ႔အတူ ကမ္းစပ္ျမစ္ေရက ေရစက္ေရေပါက္ေတြ ဒလိတ္ေကာက္ေကြးနဲ႔ ျဖာထြက္လ်က္ ရွိေနပါတယ္။ ခရီးသည္ေတြ အားလံုး သစ္သားဆိပ္ကူးတံတားေဟာင္း ေလးကတဆင့္ စက္ေလွထဲကေန ဆိပ္ေပၚကို တေျဖးေျဖးထြက္ခြာလ်က္ ရွိပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႔ကို မေရာက္မီကပင္ စက္ေလွေမွာင္းသမား ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္သူက အခုေရာက္မယ့္ဆိပ္က ေနာက္ဆံုးဆိပ္ျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာထားၿပီး ျဖစ္တယ္။

စက္ဆီအနံ႔ေတြနဲ႔ ေရာေနတဲ့ ျမစ္ေရအနံံ႔ကို သူသတိထားမိလိုက္တယ္။ ကမ္းနားတေလွ်ာက္ ဇင္ေယာ္ငွက္ေတြက ဟိုမွသည္မွ ေတာင္ပံတဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ လူလာေခါက္တုန္႔ ပ်ံသန္းလႈပ္ရွားလ်က္ ရွိေနပါတယ္။ လမ္းမေတြေပၚမွာ သစ္ပင္ေတြ၊ မိုးေမွ်ာ္အေဆာက္ဦးေတြကို  စိတ္၀င္တစားနဲ႔ သူေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ ေမာ့ၾကည့္ေနစဥ္ သူ႔ရဲ့ စိတ္၀င္စားမႈအားလံုးက အာေခါင္ျခစ္သံနဲ႔ ေအာ္ေျပာလိုက္တဲ့ အသံပိုင္ရွင္ေလးေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားပါတယ္။ သူမက ပန္းေရာင္ ကုတ္အက်ိၤေလးကို ၀တ္ထားၿပီး လူရြယ္ရဲ့ အရပ္တ၀က္ခန္႔ရွိတဲ့ ကေလးမေလး တဦး။

လူရြယ္က သက္ျပင္းခ်ၿပီး “လာ၊ အေဖေဖ့လက္ကို ကိုင္ထား” လို႔ ယဥ္ေက်းစြာ ဆိုတယ္။ သူမရဲ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေဖါင္းအိတဲ့ လက္ေလးကို သူရဲ့ ၾကမ္းတမ္းၿပီး က်ံဳလီေနတဲ့လက္ထဲ ထည့္လိုက္တယ္။ သူက သက္ျပင္း ခ်လ်က္ သူ႔ကိုယ္သူ သေဘာက်တဲ့အျပဳံးနဲ႔ “အေမျဖစ္ေနရတာ ၾကာၿပီပဲ”  လို႔ တိုးညွင္းစြာ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ကေလးကို စိတ္မရွည္စြာ ၾကည့္လ်က္ “ကဲ သြားၾကရေအာင္ သမီး”  လို႔ အရယ္တ၀က္နဲ႔ ေျပာၿပီး သူတို႔သားအဖ ကမ္းမွ စတင္ထြက္ခြာၾကပါတယ္။

ႏွစ္ေယာက္သား မွန္ေၾကြျပားခင္းလမ္းတေလွ်ာက္ အတန္ၾကာေလွ်ာက္လာၾကၿပီးေနာက္ မိုးထိျမင့္မားေနတဲ့ အေဆာက္ဦးေတြက သူတို႔ကိုယ္ေပၚ အုပ္မိုးလ်က္ ေနေရာင္ျခည္ မက်ေရာက္ႏိုင္ေအာင္ ကာကြယ္ေနတယ္။ ကေလးမေလးက လမ္းတေလွ်ာက္ သီခ်င္းေလး အသံေသးအသံေၾကာင္နဲ႔ ညည္းတြားရင္း ခုန္လိုက္ေပါက္လိုက္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာတယ္။ လူရြယ္ကေတာ့ ကေလးမေလးနဲ႔ အေနာက္ကေနၿပီး မနီးမေ၀းမွာ ကပ္ၿပီး ေလ်ာက္လိုက္လာတယ္။ ကေလးကစားကြင္းဆီကို သြားေနေပမဲ့ သူသြားလိုတဲ့ ကေလးကစားကြင္း ရွိရာေနရာကို ဦးတည္သြားေနတာမ်ိဳးထက္ ေရာက္တက္ရာရာ ေငးေမာလ်က္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၿပီး သြားေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ငယ္စဥ္က သူႏွစ္သက္ေပ်ာ္ပါးက်င္လည္ က်က္စားခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာေဟာင္းကို ရွာေဖြလိုက္ အေျပာင္းအလဲေတြအေပၚ သံုးသပ္လိုက္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာေနတယ္။ သူ႔ရဲ့ ငယ္ဘ၀ကို ျပန္လည္ သတိရေစတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ အားလံုးကို သူ႔ေခါင္းထဲမွာ စုစည္းလ်က္ ရွိပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ လူ႔ဘ၀အစ ကေလးဘ၀ကာလ၊ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး လူမွန္းသိတတ္စရြယ္၊ မူၾကိဳေက်ာင္း၊ ခ်စ္ရေသအေမ အရာအားလံုးက သူ႔အတြက္ သတိတရ ျဖစ္ေစပါတယ္။

“ကစားကြင္းက ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ ေဖေဖ” ကေလးမေလးက ေမးတယ္။
“ဟို.. ေဖေဖ ဒီကိုမေရာက္တာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ ေဖေဖ (အခုဘယ္လိုေနလဲဆိုတာ) သိပ္ေတာ့မေသခ်ာဘူး သမီး”  လို႔ မခ်င့္မရဲ တံု႔ဆိုင္းစြာနဲ႔ သူေျဖလိုက္တယ္။
“သမီးတို႔ အိမ္နားမွာ ရွိတဲ့ ကစားကြင္းထက္ ပိုေကာင္းလား ေဖေဖ” ကေလးမေလးက စိတ္၀င္စားစြာနဲ႔ ေမးလိုက္တယ္။
“အဲဒါေတာ့ ေဖေဖမထင္ဘူး သမီး” လို႔ သူရယ္သြမ္းေသြးစြာနဲ႔ ေျဖတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကေလးမေလးက စကားေျပာရင္းနဲ႔ တခုခုကို သတိထားမိသြားၿပီး “ဒါေဖေဖ သမီးအရြယ္တုန္းက ကစားခဲ့တဲ့ ကစားကြင္း မဟုတ္လား ေဖေဖ” လို႔ ေကာက္ကာငင္ကာ ေမးလိုက္တယ္။ သူမ ညြန္ျပေနရာကို ၾကည့္ရင္း “ဟုတ္တယ္ သမီး” လို႔ သူေျဖလိုက္တယ္။
သမီး သြားကစားမယ္ ဆိုၿပီး သူမ ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားနဲ႔ ေျပးထြက္သြားတယ္။

ကမ္းနားကေန ဆယ္မိႏွစ္ခန္႔ လမ္းေလွ်ာက္လာၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ၿမိဳ႔လယ္ကို ေရာက္လာပါတယ္။ ၿမိဳ႔က မတူကြဲျပားတဲ့ လူမ်ိဳးစံုနဲ႔ ျပည့္နက္ေနတယ္။ ေစ်းဆိုင္ေတြဆီက မီးေရာင္တလက္လက္, ေတးဂီတသံ၊ အကေဖ်ာ္ေျဖသံ၊ သီခ်င္းသံ တညံညံနဲ႔ အသံစံု ၾကားေနရတယ္။ (လမ္းေဘးပလက္ေဖါင္းေပၚက) ေျမျပင္ေပၚမွာ ဒူးေထာက္ၿပီး ေတာင္းရမ္းေနသူေတြကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္၊ သတင္းစာ၊ ေၾကာ္ျငာစာရြက္ ေ၀သူေတြ၊ စာအုပ္ေၾကာ္ျငာသူေတြ မိႏွစ္ပိုင္းအတြင္း သူတို႔ဆီ ေရာက္လာေနတယ္။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြက တယ္လီဖုန္းကိုယ္စီေျပာလ်က္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အလုပ္မ်ားေနၾကတယ္၊ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြ လက္ခ်င္းခ်ိတ္လ်က္၊ အားကစားသမားေတြလည္း လမ္းေလွ်ာက္ေလ့က်င့္ ခန္းလုပ္လ်က္ ေတြ႔ရတယ္။ သူမွတ္မိခဲ့သမွ် ငယ္ဘ၀က ျမင္ေတြ႔ရတဲ့ အရာအားလံုး ေတြ႔ေနရတယ္။ အရာအားလံုး  က်န္ရွိေနေသးပါလား  တခုတည္းကလြဲရင္ ေပါ့ အဲဒီတခုကေတာ့ “ကစားကြင္း”။

ညီညာျပန္႔ျပဴမႈ မရွိတဲ့ ျမက္ခင္းကို သူၾကည့္လိုက္တယ္။ သူငယ္ငယ္က သူ႔အေမနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လာကစားခဲ့တဲ့ ကစားကြင္း မရွိေတာ့ပါ၊ ေကာင္စီက ႏွစ္အေတာ္ၾကာတုန္းကေတာင္ ကစားကြင္းကို ျဖဳတ္လုိက္ပံုရတယ္။ ျဖဴနီ၀ါျပာ ေရာင္စံု ကေလးကစားကြင္းေနရာမွာ အခုေတြ႔ရတာက ထိုင္ခံုရွည္တခုနဲ႔ သစ္ပင္တပင္တည္း ေအာက္မွာ စာဖတ္ေနသူ ျမက္ခင္းေပၚ လဲေလ်ာင္းသူ စံုတြဲေတြ ခ်စ္တင္းေႏွာေနသူေတြနဲ႔ ျပည့္နက္ေနတဲ့ သစ္ပင္တပင္ကိုသာ ေတြ႔ရတယ္။ ခိုငွက္ေတြကို ေပါင္မုန္႔ေတြ ဆိတ္ၿပီး အစာေၾကြးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗ်ိဳင္းျဖဴငွက္ေတြက တကြပ္ကြပ္ ေအာ္ျမည္လ်က္ သစ္ပင္အေပၚနဲ႔ အေအာက္ကို ေတာင္ပံတဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ရိုက္ခတ္ၿပီး ပ်ံသန္းလႈပ္ရွားလ်က္ရွိတဲ့ ျမင္ကြင္းတခုပဲ ကေလးဘ၀က ျမင္ကြင္းကို ဒီကစားကြင္းရွိတဲ့ ေနရာမွာ ျမင္ေတြ႔ရေတာ့တယ္။ သူစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ သက္ျပင္းတခုကို ခ်ၿပီး ကေလးဘ၀က ကစားခဲ့တဲ့ ကစားကြင္းလိုမ်ိဳးကို ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေသခ်ာေအာင္ဆိုၿပီး သူ႔အနီးနားပတ္၀န္းက်င္မွာ  အရင္က ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီနား ဟိုနား ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ အရာေတြကို တေခါက္ျပန္ၾကည့္တယ္။ ဘာမွမေတြ႔ေတာ့ပါ။

“ကစားကြင္း မရွိေတာ့ဘူး မဟုတ္လား” လို႔ သမီးေလးက ေမးတယ္။
“မရွိေတာ့ဘူး ထင္တာပဲ”
Shopping ထဲ သြားၾကရေအာင္လို႔ သူမေျပာခင္ အနီေရာင္တိုင္ေပၚမွာ  သံေခ်းတက္တနတဲ့ မီးခိုးေရာင္ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ အနက္ေရာင္ ဒန္းတခုကို သူမက ေတြ႔ၿပီး ဟိုမွာ ၾကည့္ပါဦး ဒန္းတခု လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ သူမက သူ႔အေဖကို မေစာင့္ဘဲ ဒန္းရွိရာကို ေျပးထြက္လာတယ္။ လူရြယ္က ေပ်ာ္ရႊင္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ သမီးဆီကို လိုက္ေလွ်ာက္လာၿပီး ဒန္းနားေရာက္ေတာ့ သမီးကိုု ညင္သာစြာ ခ်ီကာ ဒန္းေပၚတင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဒူးကိုေထာက္ၿပီး ဒန္းစီးခါးပတ္ကို ေသခ်ာစြာ ပတ္ေပးေတာ့ “အဲဒါဘာအတြက္လဲ ေဖေဖ”  လို႔ ကေလးမေလးက ေမးတယ္။

“သမီးျပဳတ္က်မွာ စိုးလို႔ေပါ့” လို႔ လူရြယ္က ေျဖတယ္။
သူမက “ အိုေက” လို႔ ေျပာၿပီး စိတ္၀င္စား စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး စူးရွတဲ့မ်က္လံုနဲ႔ စူးစမ္းစြာ သူ႔အေဖကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။
သူ႔အေဖကလည္း အလားတူ ျပန္ၾကည့္ရင္း “သမီးက ေဖေဖ့ေမေမ သမီးအဖြားရဲ့ မ်က္လံုးကို ပို္င္ဆိုင္ထားတယ္” သမီးသိလား လို႔ ရုတ္တရက္ ေမးလိုက္တယ္။
“ဟုတ္လား” လို႔ သူမက ျပန္ေမးေတာ့ “ဟုတ္တယ္” လို႔ သူက ျပန္ေျဖတယ္။

“အိုေကပါ” လို႔ ေျပာၿပီး သူမ ကစားခ်င္တာကလြဲၿပီး သူမ သိပ္စိတ္၀င္စားပံုမရဘူး။
ၿပီးေတာ့ သူမက “ေဖေဖ ဒီေနရာသမီးၾကိဳက္တယ္ သမီးတို႔ ခဏခဏ လာကစားရေအာင္ေနာ့္ ဒီေနရာ ဘယ္လိုေခၚလဲ တေခါက္ျပန္ေျပာျပဦး” လို႔ ေမးလိုက္တယ္။
“Parramatta” သူေျဖတယ္။

အိုေက ဒီနာမည္ သမီးၾကိဳက္တယ္ လို႔ ေျပာၿပီး “ပါရာမာတာ” လို႔ ေရရြတ္လိုက္တယ္။
သူမတ္တပ္ရပ္ၿပီး သူမအေနာက္ဘက္ကေန ဒန္းကို ကိုင္ထားတယ္။
“သမီးအဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီလား” လို႔ သူေမးတယ္။
“ေစာင့္ဦး” လို႔ သူမက ေျဖတယ္။

သူမ လက္ႏွစ္ဘက္ကို အေပၚေျမွာက္တင္ၿပီး ဒန္းလႊဲတဲ့အခ်ိန္မွာ မျပဳတ္က်ေအာင္ ဒန္းတြယ္ထာတဲ့ သံၾကိဳးကို ေခါင္းအေရွ႔ေရာက္ေအာင္ ဆြဲခ်ၿပီး ေသခ်ာေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္။
“အိုေက” လႊဲလို႔ ရၿပီလို႔ သူမေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့
သူငယ္ငယ္ သူ႔သမီးအရြယ္က သူ႔ကိုသူ႔အေမ ဒန္းလႊဲေပးတဲ့ နည္းအတိုင္း သူ႔သမီးကို သူလႊဲေပးေနတယ္။

တိုးနႏၵ (၁၁-၀၅-၁၅)


ၿပီးခဲ့တဲ့ အေမမ်ားေန႔တုန္းက သားေပးတဲ့ မူရင္းအဂၤလိပ္လိုကို အနီးစပ္ဆံုး ဘာသာျပန္ဆိုၿပီး fb မွာ တင္ခဲ့တာကို ဘေလာ့ဂ္မွာ သိမ္းထားခ်င္လို႔ Face book မွ ျပန္လည္ ကူးယူေဖၚပါတယ္။

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ဆက္ဖတ္ရန္>>

စာေပေဟာေျပာပြဲ ရသ

ဆရာ ဦးဘုန္း(ဓာတု) ရဲ့ ေဟာေျပာခ်က္




ဆရာညီမင္းညိဳရဲ့ ေဟာေျပာခ်က္



ျမန္မာလူမ်ိဳးစု ျမန္မာ့အသံကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။



2/05/15 ညက ဆစ္ဒနီမွာ က်င္းပသြားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ ရာျပည့္ စာေပေဟာေျပာပြဲနဲ႔
ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲကို ကၽြန္မ သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီပြဲဟာ  စာေပေဟာေျပာတာမပါဘဲ ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲသက္သက္ဆိုရင္ ကၽြန္မသြားျဖစ္မွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ လူတကာ အားလပ္ရက္ျဖစ္တဲ့ စေနတနဂၤေႏြမွာ အလုပ္လုပ္သူဆိုေတာ့ ဆစ္ဒနီမွာ က်င္းပတဲ့ ရန္ပံုေငြပြဲေတြ အပါအ၀င္  ျမန္မာကြန္ျမဴနီတီက က်င္းပတဲ့ တျခား အခမ္းအနားေတြကိုလည္း ကၽြန္မ သိပ္မေရာက္ျဖစ္ဘူး။  ဒါေၾကာင့္မို႔ ရန္ပံုေငြပြဲအေတာ္မ်ားမ်ားကို လက္မွတ္ပဲ ၀ယ္ျဖစ္ၿပီး ပြဲကို လူကိုယ္တိုင္ မသြားျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေနၿပီ။

စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကို အြန္လိုင္းမွာ တခါတေလ နားေထာင္ျဖစ္ေပမဲ့   လူကိုယ္တိုင္ ေဟာေျပာေနတာကို အျပင္မွာ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ နားနဲ႔ဆံ့ဆံ့ ၾကားဖူးတာေတာ့ ကၽြန္မတသက္မွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ဆရာေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) တို႔  လာေဟာသြားတဲ့ တၾကိမ္နဲ႔ အခုဒီတၾကိမ္ဆို ႏွစ္ၾကိမ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ႏွစ္ၾကိမ္စလံုးက ႏႊဲခဲ့ဖူးတဲ့ ပြဲေတြအထဲမွာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အႏွစ္သာရ အျပည့္စံုဆံုးနဲ႔ ရသအေပးနိုင္ဆံုး ပြဲေတြအျဖစ္ ခံစားရပါတယ္။  အခုဒီပြဲအေၾကာင္း စၾကားတဲ့ေန႔က ပြဲမွာ စာေပေဟာေျပာပြဲ ပါမယ္ ဘယ္စာေရးဆရာေတြ လာေဟာမယ္ဆိုတာ ၾကားလိုက္ရတာနဲ႔ တကယ္ေသခ်ာလားဆိုတာ အရင္ စံုစမ္းၿပီး ေသခ်ာတယ္ဆိုတာနဲ႔ အလုပ္မွာ ၾကိဳၿပီးေတာ့ ခြင့္ယူထားလိုက္တယ္။ ေမလ ၂ ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာကြန္ျမဴနီတီက က်င္းပတဲ့ ပြဲတပြဲကို ကၽြန္မ မျဖစ္မေန သြားစရာရွိလို႔ အဲဒီေန႔မွာ ကၽြန္မကို Roster လည္းမေပးနဲ႔ သူမ်ားေနမေကာင္း ျဖစ္လို႔ဆိုၿပီးလည္း အစားမထိုးနဲ႔လို႔ Roster ဆြဲတဲ့ မန္ေနဂ်ာနာ့စ္ဆီမွာ တခါတည္း အေၾကာင္းၾကားၿပီး ၾကိဳတင္ ခြင့္ယူထားခဲ့လို႔ ခါတိုင္း အလုပ္လုပ္တဲ့ေန႔ျဖစ္ေပမဲ့ ဒီပတ္မွာေတာ့ ပြဲေတာ္က်င္းပရာ Blacktown, Bowman Hall ကို ကၽြန္မ ေရာက္လာပါတယ္။

  လမ္းမွားၿပီး Bowman Hall ကို မေရာက္ဘဲ စာၾကည့္တိုက္ကို ေရာက္သြားလို႔  လိုက္ရွာေနတာနဲ႔ ကၽြန္မေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၅ နာရီခြဲခါနီးေနၿပီ။  အခမ္းအနားကို ၅ နာရီမွာ စမယ္လို႔ ေၾကာ္ျငာထားေပမဲ့ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ထံုးစံအတိုင္း  ေၾကာ္ျငာထားတဲ့အတိုင္း မစျဖစ္ေသးလို႔ ေတာ္ေသးတယ္။ ကၽြန္မ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ခန္းမအျပင္ဘက္ စာပြဲခံုေတြအေပၚမွာ ခါတိုင္း က်င္းပေနက် အခမ္းအနားေတြလိုပဲ လက္မွတ္အပါအ၀င္ စာအုပ္စာတမ္းနဲ႔ တျခားေရာင္းခ်စရာေတြ ေတြ႔ရၿပီး အဲဒီေရွ႔မွာေတာ့ လူေတြ အခ်င္းခ်င္း အခုမွေတြ႔ၾကလို႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သာလားမာေလး ေမးေနၾကတယ္။ ဒီထဲမွာ ကၽြန္မနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိသူဆိုလို႔ တေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယက္ေလာက္စပဲ ေတြ႔ရၿပီး  အခမ္းအနားေတြမွာ ျမင္ေနက်မို႔ အနည္းငယ္ မ်က္မွန္းတမ္းမိသူေတြနဲ႔ လံုး၀မသိသူေတြက ပိုမ်ားလို႔ ခန္းမအျပင္ဘက္မွာ ကၽြန္မအတြက္ ႏႈတ္ဆက္ရမည့္သူ မရွိသေလာက္ပါပဲ။

 ခါတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ လက္မွတ္ကို ၾကိဳ၀ယ္ထားတာမ်ားေပမဲ့ ဒီတခါ ၾကိဳမ၀ယ္ထားျဖစ္လို႔ ကၽြန္မက လူေတြထက္ လက္မွတ္၀ယ္ဖို႔ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ စာပြဲခံုကိုပဲ အာရံုပိုေရာက္ေနတယ္။ လက္မွတ္၀ယ္ဖို႔ လွမ္းအ၀င္မွာ ေရွ႔ကတေယာက္ႏွစ္ေယာက္က  ၀မ္းသာအားရ ႏႈတ္ဆက္သြားတဲ့ မြန္ပုဆိုးနဲ႔ တိုက္ပံုလိုလို အက်ိၤအနက္ေရာင္ကို ၀တ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသားတဦးကို ဘယ္မွာေတြ႔ဖူးလဲဆိုတာသာမသိေပမဲ့ ဒီလူကို ရင္းရင္းနီးနီး ေတြ႔ဖူးပါတယ္ ဘယ္မွာပါလိမ့္ဆိုၿပီး စဥ္းစားေနရင္း ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ စာေရးဆရာ ႏွစ္ေယာက္ထဲက တေယာက္ဆိုတာ  သတိထားမိလိုက္တယ္၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဓာတ္ပံုထဲမွာ ရုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ ခပ္ဆင္ဆင္ဆိုေတာ့ ဘယ္တေယာက္ဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိေသးဘူး။ ေနာက္မွ အြန္လိုင္းမွာ ေဟာေျပာတဲ့ ပံုနဲ႔ လက္ရွိုျမင္ေနရတဲ့ မ်က္ႏွာကို စိတ္ကူးနဲ႔ ေသခ်ာျပန္တိုက္ၾကည့္မွ  ဒါဘုန္းၾကီးလူထြက္နဲ႔ တူတဲ့တေယာက္ ဆရာဦးဘုန္း (ဓာတု) ဆိုတာ မွတ္မိသြားတယ္။ ဦးဘုန္း (ဓာတု) က ရုပ္သံေတြမွာေျပာေနတဲ့ ပံုေတြထဲကထက္ အျပင္မွာ အမ်ားၾကီး ပိုႏုပ်ိဳေနတာ ေတြ႔ရသလို စာေပေဟာေျပာေနစဥ္နဲ႔ အျပင္မွာ ရိုးရိုးပံုမွန္အတိုင္း စကားေျပာေနစဥ္ ေျပာပံုဆိုပံု ဟန္ပန္အမူအယာ ကလည္း လံုး၀မတူေတာ့ ကၽြန္မ ရုတ္တရက္မမွတ္မိတာ မမွားဘူးလို႔ ထင္တယ္။

ဘယ္သူဆိုတာ မွတ္မိသြားၿပီးတာနဲ႔ သူနဲ႔ႏႈတ္ဆက္ ေျပာဆိုေနတဲ့ ကၽြန္မ ေရွ႔ကတေယာက္ သြားလိုက္ေတာ့ ေဖၚေဖၚေရႊေရႊ ရင္းႏွီးခင္မင္ ႏွစ္လိုဘြယ္ မ်က္ႏွာနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ အနီးဆံုး အေရွ႔တည့္တည့္မွာ ရွိေနသူက ဒီပြဲမွာ ေဟာေျပာမည့္ စာေရးဆရာပါလား ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ၀မ္းသာသြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ ဒါေပမဲ့ ရုတ္တရက္ ဘာေျပာရမွန္း မသိဘူး။ ဘာမွမေျပာဘဲ ဒီအတို္င္း လွည့္ထြက္သြားရင္လညး္ ရိုင္းရာက်ေနဦးမယ္ဆိုေတာ့  ၾကံမိၾကံရာနဲ႔ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ရင္း ေနေကာင္းလား ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ ေျပာၿပီးဆက္ေျပာစရာ မရွိျဖစ္ေနျပန္တယ္၊ ဒါနဲ႔ အေနာက္မွာလည္း သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ခ်င္လို႔ ေစာင့္ေနသူေတြ ရွိတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး သြားလိုက္ဦးမယ္ဆိုၿပီး လက္မွတ္ ၀ယ္တဲ့ဘက္ကို လွည့္ထြက္လာလိုက္တယ္။ ဒါကို  ျပန္ေတြးမိေတာ့ အိမ္ကေယာက္်ားက ကၽြန္မကို မၾကာခဏ ေျပာတတ္တဲ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ဘယ္လိုဟာလဲမသိဘူး ဆိုတာနဲ႔ ေက်ာင္းတက္တုန္းက ဒုတိယႏွစ္ Clinical Placement ကာလ တခုမွာ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ တကၠသိုလ္ကေန Royal North Shore ေဆးရံုမွာ တာ၀န္ေပးထားတဲ့ Educator တေယာက္က ကၽြန္မကို ေထာက္ျပဖူးတာကို သြားသတိရတယ္။  “ Professional တေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ဆိုရင္ လူတေယာက္ဟာ မိမိကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ရင္းႏွီးေဖၚေရြၿပီး ခ်ည္းကပ္ဖို႔ လြယ္ကူတဲ့ အမူအရာျဖစ္နဲ႔ Interpersonal Skills ဆိုတာ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ပါတယ္၊ အဲဒီ Skill နင့္မွာ အရမ္းအားနည္းေနလို႔ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ဖို႔လိုအပ္တယ္” လို႔ ေထာက္ျပခံရဖူးပါတယ္။

အဲဒီတုန္းကေတာ့ “ရွင္ထင္သလို မဟုတ္ပါဘူး ကၽြန္မက မလိုအပ္ဘဲနဲ႔ စကားသိပ္မေျပာတတ္လို႔ ရွင္အထင္မွားတာပါ၊ မယံုရင္ ကၽြန္မ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ တာ၀န္ေပးထားတဲ့ လူနာတေယာက္စီနဲ႔ မိသားစု၀င္ေတြကို လိုက္ေမးၾကည့္ပါ” လို႔ ေျပာၿပီး ျပန္ေခ်ပခဲ့ေပမဲ့ စာေရးဆရာ ဦးဘုန္း (ဓာတု) နဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မဟာ သူတို႔ ေျပာသလို တကယ္ပဲ ျဖစ္သြားတာ ေတြးမိတယ္။ အမွန္ဆို ကိုယ္ေနတဲ့ၿမိဳ႔မွာ ေဟာေျပာဖို႔ ျမန္မာျပည္ကေန တကူးတက ေရာက္လာတဲ့ စာေရးဆရာ ကိုယ္တိုင္ကလည္း သူတို႔ေဟာေျပာတာကို နားေထာင္ခ်င္လြန္းလို႔ အလုပ္မွာ တကူးတက ၾကိဳတင္ခြင့္တိုင္ၿပီး ေရာက္လာသူျဖစ္ၿပီး အဲဒီေနရာမွာ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ၀မ္းသာအားရ ေျပာၿပီးမွ ထြက္လာသင့္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါကိုျပန္ေတြးၿပီး အခုမွ အားနာေနမိတယ္။

ေဟာေျပာသြားတဲ့ စာေရးဆရာ ညီမင္းညိဳနဲ႔ ဦးဘုန္း (ဓာတု) ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ရသစာေရးတယ္လို႔ သိရတယ္။ ဒါေမပဲ့ သူတို႔ေရးတဲ့စာ ကၽြန္မ တခါမွ မဖတ္ဖူးဘူး။ သူတို႔ကို ကၽြန္မသိတာ သူတို႔ေရးတဲ့ စာေတြကို ဖတ္လို႔ သိတာမဟုတ္ဘဲ သူတို႔ေဟာေျပာတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲ ရုပ္သံေတြကို ၾကည့္ၿပီး သိခဲ့တာ ျဖစ္လို႔ သူတို႔ေရးတဲ့ စာေတြကို ကၽြန္မတခါမွ မဖတ္ဖူးတဲ့အျဖစ္ကို ေတြးၿပီး သူတို႔ကို ကၽြန္မအလိုလို အားနားမိတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း သူတို႔ေျပာတဲ့စကားေတာင္မွ ဒီေလာက္ ရသေျမွာက္ေနရင္ ႏႈတ္တရာ စာတလံုးဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားပံုအတိုင္းပဲ သူတို႔ေရးတဲ့စာက ဒီထက္မက အဆေပါင္းမ်ားစြာ ရသေျမွာက္လိမ့္မယ္ဆိုတာ စာကိုဖတ္စရာမလိုဘဲနဲ႔ေတာင္ ခန္႔မွန္းလို႔ ရႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မလိုပဲ  ၾသစေၾကးလ်ားေရာက္ ပရိတ္သတ္အမ်ားစုက သူတို႔ကို စာေပေဟာေျပာပြဲေၾကာင့္ သိသူပိုမ်ားမယ္လို႔ ကၽြန္မထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္မအေပါအ၀င္ သူတို႔ေရးတဲ့စာကို မဖတ္ဖူးတဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြေၾကာင့္ ၀မ္းနည္းလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မမထင္ဘူး။

ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲက ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေမြးေန႔ အႏွစ္တရာ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ က်င္းပတဲ့ပြဲဆိုေတာ့ စာေရးဆရာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ပတ္သက္တာကို တေယာက္ပံုစံတမ်ိဳးစီနဲ႔ ေျပာျပသြားတာ အေၾကာင္းအရာ မထပ္ဘဲ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္းကို ငယ္ငယ္က ေန႔ၾကီးရက္ၾကီးနီးတိုင္း သူငယ္တန္းကေန ဆယ္တန္းအထိ ေက်ာင္းမွာ ဆရာဆရာမေတြ အျမဲေျပာျပေနလို႔ လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္ကေန သိလာၿပီး ကိုယ္တိုင္ စာဖတ္တတ္တဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ေတြ႔သမွ် ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္းကို သူကိုယ္တိုင္ေရးတဲ့ အတၳဳပၸတၱိေရာ အျခားသူေတြ ေရးထားတာေတြပါ လိုက္ဖတ္ဖူးေပမဲ့ သူတို႔ေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ ကၽြန္မ မဖတ္ဖူး မၾကားဖူးတာေတြ အမ်ားၾကီးပါေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။  ဗိုလ္ခ်ဴပ္နဲ႔ တိုက္ရိုက္ မပတ္သက္ေပမဲ့ အေၾကာင္းအရာ ဆက္စပ္မႈရွိတဲ့ ျမန္မာျပည္က ၿမိဳ႔ရြာေတြအေၾကာင္းနဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ လက္ရွိအေျခအေနေတြကိုလည္း  ၾကားညွပ္ၿပီး ေျပာသြားတာ သတင္းဌာနေတြက ေဖၚျပလို႔ သိရတာထက္ မ်က္စိထဲမွာ ပိုျမင္လို႔ရၿပီး အေသးစိတ္ ပိုက်တဲ့ အေျခအေနေတြကို ရသနဲ႔တကြ တြဲၿပီး သိခြင့္ရပါခဲ့ပါတယ္။

ဆရာညီမင္းညိဳက လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးအေၾကာင္း ေျပာရင္း ဆစ္ဒနီက ဘတ္စ္ကားေတြမွာ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ ဒါမွမဟုတ္ လွ်ပ္စစ္ကုလားထိုင္ (Electric Chair) နဲ႔ လာတဲ့ မသန္စြမ္းသူ ပန္စင္ဂ်ာေတြကို ဘတ္စ္အလုပ္သမားေတြက အတက္အဆင္း အဆင္ေျပေအာင္ လမ္းခင္းေပးတာကို မေတြ႔ဖူးလို႔ ဆိုၿပီး တအံ့တၾသအေနနဲ႔ ေျပာေနလို႔ Disable မို႔ လုပ္ေပးရတာ အထူးအဆန္းမွ မဟုတ္တာလို႔ ေတြးရင္း ဟုတ္သားပဲ ျမန္မာျပည္က disable ေတြခရီးသြားရင္ ဒီလိုစီစဥ္ေပးတာတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးရပ္ဇာတိ ၿမိဳ႔ေသးေလးကလြဲၿပီး တျခားဘယ္ၿမိဳ႔မွ မေရာက္ဖူးတာ ကၽြန္မ ဘယ္သိမလဲ ျမန္မာျပည္က Disable ေတြ သနားစရာပဲလို႔ ေတြးေနခ်ိန္မွာ သူဆက္ေျပာတဲ့ ရန္ကုန္မွာ သာမန္လူေတြ ဘတ္စကားတိုးစီးရပံုေၾကာင့္ Disable အတြက္ေတြးၿပီး သနားခ်ိန္ ၾကာၾကာ မလိုက္ရဘူး။ ေမြးျမဴေရးျခံက ၾကက္ေတြေတာင္မွ ေျခခ်စရာ တေပပတ္ပတ္လည္ ေနရာ ရေသးတယ္၊ ဘတ္စ္ထဲကလူေတြမွာက်ေတာ့ ေျခခ်စရာ ေနရာ ၆ လက္မေတာင္ မရွိလို႔ ၾကက္ေလာက္ေတာင္မွ အခြင့္အေရးမရွိဘူး၊ ေအာက္ေျခတင္ က်ပ္တာမဟုတ္ အေပၚထိ လာတိုက္လို႔ သူ႔မ်က္မွန္ ကၽြတ္က်ၿပီး သူမ်ားနင္းမိလို႔ ကြဲရပံု၊ ဒါေၾကာင့္ မ်က္မွန္အပို အျမဲေဆာင္ထားရပံုကို ဟာသအေနနဲ႔ ေျပာျပေတာ့ အားလံုးက တ၀ါး၀ါး တဟားဟားနဲ႔ ရယ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မမွာေတာ့ ဒုကၡပဲ ရန္ကုန္မွာ ေန႔စဥ္ ဘတ္စကား တိုးစီးၿပီး သင္တန္းတက္ေနတဲ့ ညီမေလးနဲ႔ တူမေလး ဘယ္လိုမ်ား စခန္းသြားေနလဲမသိလို႔ ေတြးၿပီး ခုနက Disable ေတြကို သနားေနတဲ့ စိတ္က ညီမနဲ႔ တူမဆီ ေရာက္သြားလို႔ သူမ်ားလို မရယ္ႏိုင္ရွာဘူး။

စာေရးဆရာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက  ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ ရိုးသားမႈကို ပံုစံတမ်ိဳးစီနဲ႔ ေျပာသြားတာ တကယ္ပဲ အရင္တုန္းက ေက်ာင္းမွာက်င္းပတဲ့ အာဇာနည္ေန႔ အခမ္းအနားေတြကို ျပန္ေရာက္ရသလို ခံစားရတယ္။ ဆရာညိမင္းညိဳက ရိုးသားမႈေၾကာင့္ ၀န္းရံသူေတြက ကူညီမႈကို ရၿပီးေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္ဆုိတာ သံုးသပ္ၿပီး နိဂံုခ်ဴပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာ ဦးဘုန္း (ဓာတု) ကေတာ့ ေဒၚစု (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အဖြား) ေနရာကေန မိခင္တေယာက္ ေနရာမွာ ၀င္ခံစားၿပီး အေၾကာင္းအရာ တခုခ်င္းစီကို ကဗ်ာနဲ႔တမ်ိဳး၊ သီခ်င္းဆိုၿပီးမ်ိဳး ခုေခတ္အေျခအေနနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီးတမ်ိဳး ဗိုလ္ခ်ဴပ္အေၾကာင္း တကယ္ကို အေသးစိတ္က်က်  ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေျပာသြားတယ္။ ငယ္ငယ္က သူငယ္တန္းကေန ဆယ္တန္းအထိ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း အာဇာနည္ေန႔၊ ျပည္ေထာင္စုေန႔၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔နီးကပ္လာတိုင္း ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ လြတ္လပ္ေရး က်ိဳးပမ္းမႈအေၾကာင္း ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ေျပာျပခဲ့တာကို ျပန္အမွတ္ရေစၿပီး ဗိုလ္ခ်ဴပ္ကို လြမ္းဆြတ္တဲ့ ေ၀ဒနာကလည္း အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကအတိုင္း ရင္ထဲမွာ ျပန္ခံစားရၿပီး အထက္တန္းသူဘ၀ကို ျပန္ေရာက္သြားေစပါတယ္။

တိုင္းျပည္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြကို ေရႊျပည္ၾကီးမွာ ဒီလိုရွိတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္မွာ ဒီလိုဒီလိုေတြရွိပါတယ္ဆိုၿပီး စာေရးဆရာႏွစ္ေယက္က တေယာက္တမ်ိဳးစီနဲ႔ အခ်က္အလက္ သက္သက္မဟုတ္ဘဲ ရသနဲ႔တြဲၿပီး တခုၿပီးတခု ေျပာျပသြားေတာ့ ကၽြန္မငယ္ငယ္က အင္မတန္ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ “ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဒီလိုပဲရွိတယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဒီလုိပဲ ရွိတယ္” ဆိုတဲ့ လႊမ္းမိုး သီခ်င္းကို သတိရသြားလို႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘ၀ကို ျပန္ၿပီးအမွတ္ရသြားေစတယ္။ စာေပေဟာေျပာပြဲ ၿပီးလို႔ အိမ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကားထဲမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ စာေရးဆရာေတြ ေျပာသြားတဲ့အေၾကာင္းေတြကို တလမ္းလံုး ေျပာၿပီးျပန္လာခဲ့သလို အခုထိလည္း ၾကံဳရင္ ေျပာေနတုန္းပဲ။

စာေပေဟာေျပာပြဲ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္သူေတြကိုေရာ ေဟာေျပာသြားတဲ့ စာေရးဆရာ ညီမင္းညိဳနဲ႔ ဦးဘုန္း (ဓာတု) တို႔ကို အတူး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဆစ္ဒနီမွာ စာေပေဟာေျပာပြဲ မ်ားမ်ား က်င္းပႏိုင္ပါေစ။

ရြင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ဆက္ဖတ္ရန္>>

တခါက ကၽြန္မရဲ့ ဇာတ္လိုက္

ဒီေန႔ ဖခင္မ်ားေန႔ဆိုေတာ့ ဖခင္မ်ားေန႔ အမွတ္တရ ပို႔စ္တခု တင္ခ်င္ေပမဲ့ အေဖလို႔ ေတြးလိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကို သတ္ဖို႔ဆိုၿပီး ဓါးေျမွာင္တေခ်ာင္းနဲ႔ လိုက္လို႔ ေျပးရတဲ့ အိပ္မက္ဆိုးေတြပဲ မၾကာခဏ မက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မက အေဖေန႔ အမွတ္တရ မေရးတာပဲေကာင္းပါတယ္လို႔ စဥ္းစားၿပီး မေရးပဲ ေနခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အေမေန႔တုန္းက အေမအေၾကာင္း ေရးၿပီး အခုအေဖေန႔မွာ အေဖ့အေၾကာင္း မေရးရင္ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာလိုက္ရာ၊ မတရားရာ က်ေနမွာစိုးတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေမေန႔တုန္းက လူအေတာ္မ်ားမ်ား အေမေတြအေၾကာင္း ေရးၾကဖြဲ႔ၾကတာ ေတြ႔ေပမဲ့ အခု အေဖေန႔မွာက်ေတာ့ ေရးတာ သိပ္မေတြ႔ေတာ့ အေဖေတြက အေမေတြထက္ သားသမီးေတြရဲ့ အသိအမွတ္ျပဳ ခံရမႈ အားနည္းေနတာ ေတြ႔လို႔ အားငယ္သူကို အားေပးတဲ့အေနနဲ႔ အေဖေန႔အမွတ္တရပို႔စ္ကို ကၽြန္မ ေကာက္ကာငင္ကာ ေရးလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဘ၀မွာ အေဖဟာ အိပ္မက္ဆိုးေတြကို ေပးခဲ့သလို တခါကေတာ့ ကၽြန္မအေဖဟာ ကၽြန္မရဲ့ ဇာတ္လုိက္ေကာင္း တေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က အေဖက လကုန္တိုင္း ၿမိဳ႔မွာ သူ႔ရဲ့ပင္စင္လစာ သြားထုတ္တတ္ၿပီး ညေနေအးေလာက္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေရွ႔မွာက ႏြားစားက်က္အတြက္ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း ကြင္းျပင္ရွိၿပီး အိမ္ကေနၾကည့္လိုက္ရင္ ကြင္းအလယ္မွာ ကန္႔လန္႔ျဖန္႔ ေရေျမာင္းတခု ရွိပါတယ္။ ေရေျမာင္းဆိုေပမဲ့လည္း မိုးတြင္းမွပဲ ေရရွိတတ္ပါတယ္။ ကြင္းအဆံုးမွာေတာ့ ဘႀကီးရဲ့ ေရာ္ဘာျခံ ရွိပါတယ္။ အျပင္ကေန အိမ္ျပန္လာရင္ ေရာ္ဘာျခံကို ျဖတ္ၿပီးမွ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ကို ေရာက္ပါတယ္။ လခထုတ္တဲ့ေန႔ေတြမွာ ညေနပိုင္း ေရာက္တာနဲ႔ အေဖ ဘယ္ေတာ့ ေပၚထြက္လာမလဲဆိုတာ ေရာ္ဘာျခံရွိရာ ေတာစပ္ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မ ေမွ်ာ္ေနတတ္ပါတယ္။ အေဖက အကႌ်အျဖဴပဲ အျမဲ၀တ္တတ္ေတာ့ ေရာ္ဘာျခံထဲကေန ျမက္ခင္းထဲကို အက်ႌအျဖဴနဲ႔ အေဖ ေပၚထြက္လာတာကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မ "ေဖေဖလာၿပီေလေလ ေဖေဖလာၿပီေလေလ" လို႔ ပါးစပ္ကေအာ္ရင္း အိမ္ေပၚက ေျပးဆင္းၿပီး ဆီးႀကိဳရင္အေဖနဲ႔ ကြင္းလယ္မွာ ဆံုတယ္။ အေဖက ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဘယ္တေယာက္ ညာတေယာက္ ေပြ႔ခ်ီၿပီး တရႊတ္ရႊတ္နဲ႔ ဖက္နမ္းကာ ငါ့သမီးေတြအတြက္ မုန္႔ေတြပါတယ္ေဟ့ လုိ႔ေျပာကာ အိမ္ေပၚအထိ ခ်ီလာၿပီး အိမ္ေပၚေရာက္မွ ၀ယ္လာတဲ့ မုန္႔ေတြကို ထုတ္ေကၽြးပါတယ္။ အေမ၀ယ္ေကၽြးခဲလွတဲ့ ေစ်းႀကီးတဲ့ တရုတ္စက္လုပ္မုန္႔ေတြကို အေဖလစာထုတ္တိုင္း ၀ယ္ေကၽြးခဲ့လို႔ ငယ္ငယ္က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စားခဲ့တာကို အျမဲအမွတ္ရေနပါတယ္။ (ကၽြန္မညီမ စာလာဖတ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း သတိရလာလို႔ ထပ္ျဖည့္ထားတဲ့ အပုိဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ၇-၀၉-၁၀)
ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က အိမ္နဲ႔ေ၀းတဲ့ တျခားရြာမွာ အေဖ့မိဘေတြဘက္က အေမြရခဲ့တဲ့ ဒူးရင္း၊ မင္းဂြတ္၊ သရက္ပင္ေတြ ရွိတဲ့ ျခံမွာ ရာသီသီးႏွံေပၚခ်ိန္တိုင္း အေဖနဲ႔အတူျခံထဲ တဲထိုးၿပီး ဒူးရင္းသီး သြားေစာင့္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္တဲ့ ရာသီေတြမွာလည္း အိမ္နဲ႔ ေ၀းလံၿပီး ကုန္းတြင္းက်တဲ့ ေနရာေတြမွာ အေဖႏွမ္းသြားစိုက္ရင္ ကၽြန္မပဲ အျမဲေစ်း၀ယ္ၿပီး သြားပို႔ရၿပီး တခါတေလ အေဖနဲ႔အတူ ေတာင္ယာတဲမွာပဲ ေနခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အဲဒီအခ်ိန္က အေဖနဲ႔ ကၽြန္မက တျခားသားသမီးေတြထက္ ပိုရင္းႏွီးၿပီး အိမ္မွာ မ်က္ႏွာႏွိမ့္တဲ့ ကၽြန္မကို ေႏြးေထြးမႈ အေပးႏိုင္ဆံုးဟာ အေဖပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္က သားသမီးေတြထဲမွာလည္း ကၽြန္မက ပညာအထူးခၽြန္ဆံုး ျဖစ္ေတာ့ အေဖက ကၽြန္မကို သိပ္ၿပီး အားေပးတယ္။ ပညာေတာ္လို႔ အေမ့ဆီက အသိအမွတ္ျပဳမႈ သိပ္မရခဲ့ေပမဲ့လည္း အေဖ့ဆီကေတာ့ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳမႈေတြကို ကၽြန္မ အျပည့္အ၀ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ "အေဖတို႔က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းစာပဲ သင္ၿပီး ႀကီးလာရာကေန စစ္တပ္ထဲေရာက္လို႔သာ အဂၤလိပ္စာေတြ သင္ခဲ့ရၿပီး စာေပေတြ ေကာင္းေကာင္းတတ္ကာ သမီးတို႔ကို အခုလို စာေတြျပန္ျပေပးနိုင္တယ္၊ အေဖတို႔တုန္းက သမီးတို႔ေခတ္လို ေက်ာင္းတက္ဖို႔ လြယ္တာမဟုတ္ဘူး။ ပညာေရးအတြက္ဆိုရင္ ကၽြန္ျဖစ္သြားပါေစ သမီးတို႔ ပညာထူးခၽြန္ရင္ ထူးခၽြန္သေလာက္ ပံ့ပိုးေပးမယ္ စာသာႀကိဳးစားပါ" ဆိုတဲ့ အေဖ့ အားေပးစကားက ကၽြန္မအတြက္ ခြန္အား ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။

မိန္းကေလးဆိုရင္ ေသစာရွင္စာ တတ္ရင္ေတာ္ၿပီလို႔ သေဘာထားၿပီး ေက်ာင္းထြက္ခိုင္းဖို႔ အျမဲစဥ္းစားေနတတ္တဲ့ အေမနဲ႔ စာရင္ေတာ့ ကၽြန္မ အေဖကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ တကယ့္ကို သူရဲေကာင္းပါပဲ။ "သမီး ေက်ာင္းႀကီးကို ေရာက္ရင္ သမီးတို႔ဆီကို မသမာလူေတြဆီက စာေတြ ေရာက္လာႏိုင္တယ္ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ မဖံုးကြယ္ထားဘဲ အေဖ့ကို လာျပရမယ္ ၾကားလား" လို႔ ေျပာေတာ့ ကၽြန္မက ရည္းစားစာ လာေပးရင္ လာျပရမယ္ ေျပာတယ္ထင္လို႔ "အဲဒီအတြက္ေတာ့ စိတ္ခ်အေဖ သမီးက ပညာမျပည့္စံုဘဲ ေယာက်္ားေလးေတြကို လံုး၀စိတ္၀င္စားမွာ မဟုတ္ဘူး" လို႔ ေျပာဖို႔ လုပ္ေနတုန္းပဲ ရွိေသးတယ္ "အေဖဆိုလိုတာ ရည္းစားစာကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ့္ ေသာင္းက်န္းသူေတြဆီက ေသြးထိုးပက္ေကာ္စာေတြကို ေျပာတာ" လို႔ ေျပာေတာ့ အေဖေျပာတာ ကၽြန္မ နားမလည္ခဲ့ဘူး။ အေဖဆိုလိုတဲ့ ေက်ာင္းႀကီးဆိုတာ ၿမိဳ႔မွာရွိတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းေတြ ေကာလိပ္ တကၠသိုလ္ေတြကို ကၽြန္မတို႔ ေဒသက အေခၚျဖစ္တယ္။

ကၽြန္မအေဖက တကယ္ကို ေတာ္တဲ့လူေတေယာက္ပါ။ ရြာက အေဖထက္ အတန္းပညာပိုတတ္တဲ့ တျခားစစ္မႈထမ္းေဟာင္းေတြ တေယာက္မွ အဂၤလိပ္စာေတြ သခၤ်ာေတြကို အေဖေလာက္ နားမလည္ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္က တျခားေက်ာင္းသားေတြ က်ဴရွင္ယူရေလ့ရွိတဲ့ သခ်ၤာနဲ႔ အဂၤလိပ္ဘာသာေတြကို ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္က တခါမွ က်ဴရွင္ မယူဖူးဘူး။ အေဖပဲ ကၽြန္မတို႔ အိမ္စာေတြကို ၀ိုင္းကူျပေပးပါတယ္။ အေဖက ငယ္ငယ္က အတန္းေက်ာင္း မေနဖူးဘဲ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဘုန္းႀကီးသင္ေပးလို႔ စာတတ္ခဲ့ေပမဲ့ လူပ်ိဳျဖစ္ေတာ့ စစ္တပ္ထဲေရာက္သြားၿပီး စစ္တပ္ထဲမွာ အဂၤလိပ္စာေတြ သင္ရၿပီး ေလ့လာေရးလည္း အားေကာင္းေတာ့ အတန္းေက်ာင္းစာေတြလည္း သင္ခြင့္ရခဲ့တယ္လို႔ သိရတယ္။ အေဖက ဟိုတုန္းကေတာင္ ျမန္မာ့အလင္း အဂၤလိပ္သတင္းစာကို ေကာင္းေကာင္း ဖတ္ႏိုင္တယ္။ သူငယ္ငယ္က ပညာေကာင္းေကာင္း မသင္ခဲ့ရတဲ့အတြက္ သားသမီးေတြကို ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵလည္း အျပည့္အ၀ ရွိပါတယ္။ စစ္တပ္ထဲက ပါလာတဲ့ Alibaba ပံုျပင္အပါအ၀င္ တျခားအဂၤလိပ္ ပံုျပင္စာအုပ္ေတြနဲ႔ နပိုလီယံက ေမာ္စကိုကို တိုက္ခဲ့တဲ့ ေဆာင္းတြင္း တိုက္ပြဲမွာ နပိုလီယံ ရႈံးတဲ့စစ္ပြဲအေၾကာင္းကို အေဖ ဖတ္ျပၿပီး ဘာသာျပန္ျပခဲ့လို႔ ကၽြန္မတို႔ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ခဲ့ သိခဲ့ရတယ္။

အေဖက သူကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားတဲ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ၿပီး ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မေအာက္ ညီမကို ဘယ္ဘက္တေယာက္ ညာဘက္တေယာက္ ထားၿပီး ဒီပံုျပင္ စာအုပ္ေတြကို မၾကာခဏ ဖတ္ျပတာကို ကၽြန္မတို႔ ညီႏွမႏွစ္ေယာက္ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရြာမွာ အေဖ့လို အဂၤလိပ္စာ ဖတ္တတ္တာ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ရၿပီး တျခားမိဘေတြက သူတို႔သားသမီးကို ဒီလိုတခါမွ မဖတ္ျပေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အေဖက ကၽြန္မတို႔အတြက္ တကယ္ကို ဂုဏ္ယူစရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ ငယ္ငယ္က အဂၤလိပ္စာကို ေလးတန္းမွာ စသင္ရၿပီး ကၽြန္မက အေဖသင္ထားေပးလို႔ ေက်ာင္းမွာ ABCD စသင္တဲ့အခ်ိန္ဆို ကၽြန္မက သူမ်ားထက္ ပိုသိေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အေဖက စစ္တပ္ထဲက အေတြ႔အၾကံဳေတြေတြ ျဖစ္တဲ့ ေကာက္ရိုးေျခေတာက္ ျမက္ေျခေတာက္၊ က်ည္ဆံတေတာင့္ ရန္သူတေယာက္ ဆိုတာ အေပါအ၀င္ သင္တန္းအေတြ႔အၾကံဳ ေရွ႔တန္းတိုက္ပြဲ အေတြ႔အၾကံဳေတြကိုလည္း ေျပာျပတတ္ေတာ့ ဟာသ၊ စြန္႔စားခန္း၊ သဲထိတ္ရင္ဖို စတဲ့ ရသမ်ိဳးစံုပါတဲ့ အေဖရဲ့ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ကၽြန္မ ရင္သပ္ရႈေမာ နားေထာင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ၿပီး ႀကီးလာရင္ တိုင္းျပည္အက်ိဳးကို သယ္ပိုးဖို႔ကိုလည္း အျမဲဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးခဲ့ေတာ့ အိမ္မွာ အေဖ့ဆီက ဒီၾသ၀ါဒကို ေကာင္းေကာင္း လက္ခံရရွိခဲ့သူဟာ ကၽြန္မပဲျဖစ္တယ္။

ကၽြန္မအေဖက ဒီလို ေက်ာင္းစာေတြျပေပး အဂၤလိပ္ပံုျပင္ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ျပ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေတြ ေျပာျပတာတင္မကဘူး ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း သိပၸံအေၾကာင္းဆိုလည္း BBC နဲ႔ VOA ကို အျမဲနားေထာင္ၿပီး ျပန္ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ ဟိုတုန္းက BBC, VOA ကို လြတ္လပ္စြာ နားေထာင္လို႔ ရပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာ နားေထာင္လို႔ မရတာက တရုတ္ကလႊင့္တဲ့ ပီကင္းအသံလႊင့္ဌာနပဲ ျဖစ္တယ္။ ည ရွစ္နာရီမွာ ျမန္မာ့အသံက ျမန္မာသတင္း ေၾကညာၿပီးတာနဲ႔ ရွစ္နာရီ ၁၅ မိႏွစ္မွာ ဘီဘီစီ လာတယ္။ ဘီဘီစီက ကိုးနာရီမွာ ၿပီးတာနဲ႔ VOA တန္းလာတယ္။ ကၽြန္မက ဦးေဖသန္းရဲ့ အဂၤါေန႔ည ေမးပါမ်ားစကားရ၊ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေမရဲ့ ေသာၾကာေန႔ည ေငြဗ်ိဳင္းျဖဴက႑တို႔ ပါတဲ့ BBC ကိုပဲ စြဲပါတယ္ VOA ကို တခါမွ နားမေထာင္ဘူး။ အေဖကေတာ့ ဘီဘီစီက ႏိုင္ငံေရးသတင္းေတြ ပိုေကာင္းၿပီး VOA က သိပၸံသတင္းေတြ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ တခါတေလ မီးငယ္ လာနားေထာင္ၾကည့္ ဆိုဗီယက္က ၿဂိဳလ္တုက ဘယ္လို အေမရိကန္က ၿဂိဳလ္တုက ဘယ္လိုနဲ႔ ဗြီအိုေအ နားမေထာင္တဲ့ ကၽြန္မကို ေခၚၿပီး နားေထာင္ခိုင္းတတ္ပါတယ္။

တခါတေလ အေဖ မအားတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္မကို ေရဒီယိုဖြင့္ခိုင္းလို႔ ျမန္မာ့အသံ မဟုတ္တဲ့ ေနရာမွာ ျမန္မာလို အသံၾကားရလို႔ နားေထာင္ၾကည့္ရင္ ဦးေန၀င္းက ဘာလုပ္ေနတယ္ ဘာျဖစ္တယ္ ဆိုၿပီး ပီကင္းအသံလႊင့္ဌာနက အမ်ိဳးသမီးတဦး ႏွာေခါင္းအသံခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔ အစိုးရမေကာင္းေၾကာင္းေတြ ေၾကညာေနတာ ၾကားရတတ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ၾကားမိရင္ "အဲဒီကြန္ျမဳနစ္မ ႏွာေခါင္းကို ညစ္ညစ္ၿပီး ေျပာေနတဲ့အသံ အစိုးရကို ေစာ္ကားတိုက္ခိုက္ေနတဲ့ ေသာင္းက်န္းသူေတြ အသံ ငါနားေထာင္လို႔မရဘူး ခ်က္ခ်င္းပိတ္ပစ္" ဆိုလို႔ ပိတ္ပစ္ရတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း အေဖေျပာထားလို႔လားမသိဘူး အဲဒီအမ်ိဳးသမီးအသံၾကားရင္ သူဘာေျပာေနတယ္ ဆိုတာစိတ္မ၀င္စားဘူး အလိုလို ေနရင္း အျမင္ကပ္ေနတတ္တယ္။ အေဖက ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာ ဘုရားမရွိ၊ တရားမရွိေကာင္ေတြေပ့ါ၊ မိဘေက်းဇူးဆိုတာလည္း မရွိဘူး အေမနဲ႔အေဖကို ရာဂစိတ္ျဖစ္လို႔ ကေလးရတယ္ ဒီလိုရလာလို႔ မိဘက ေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့အတြက္ မိဘေတြက သားသမီးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာေက်းဇူးမွ မရွိဘူးလို႔ ယံုၾကည္ေနတဲ့ မိစာၦဓိ႒ိေတြေပါ့ သမီး" လို႔ ေျပာျပေတာ့ ကၽြန္မလည္း ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာကို တကယ္ကို ရြံသြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ပီကင္းအသံလႊင့္ဌာနက အသံလႊင့္တာ ၾကားတိုင္း ကၽြန္မလည္း ခ်က္ခ်င္းကို လိုင္းေျပာင္းပစ္ေတာ့တယ္။

အေဖက ကၽြန္မကို ဒီလို အသိတရားေတြ ေပးတဲ့အျပင္ အနာဂတ္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးေပးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မ ႀကီးလာရင္ ပညာတတ္ေအာင္ သင္ၿပီး မဂၤလာဒံု စစ္ေဆးရံုမွာ စစ္ဗိုလ္မႀကီး အျဖစ္သူျမင္ခ်င္ေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ ပညာသိပ္ၿပီးထူးခၽြန္ရင္ စေကာလားရွစ္ဆိုတာ ေျဖၿပီး ႏိုင္ငံျခားမွာလည္း ပညာေတာ္သင္ ေလွ်ာက္လို႔လို႔ရေၾကာင္း၊ ကၽြန္မလို စာေတာ္တဲ့သူအတြက္ ျဖစ္နိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ႀကီးလာရင္ ပညာေတာ္သင္ေလွ်ာက္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာသြားသင္မယ္ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ကၽြန္မရဲ့ တကယ့္အိပ္မက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရြာမွာ စေကာလားရွစ္ဆိုတာကို ဒီလိုသိတဲ့လူဆိုတာ အေဖတေယာက္ပဲ ရွိတယ္လို႔ ကၽြန္မထင္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရြယ္တူ အတန္းေဖၚေတြထဲမွာ ဒါကို ၾကားဖူးသူေတာင္ မရွိဘူး။ တခါတေလ ဒီအေၾကာင္းကို အေမ့ဘက္က ေဆြမ်ိဳးေတြကို ေျပာျပရင္ ေတာစြန္အံုဖ်ားကေနၿပီး စကားလံုးကလည္း ႀကီးတယ္ သူ႔အေဖလိုပဲလို႔ ကဲ့ရဲ့ခံရတတ္တယ္။ လယ္ယာကိုင္းကၽြန္း လုပ္စားတဲ့ အေမနဲ႔ အေမ့ဘက္က ေဆြမ်ိဳးေတြကို ကၽြန္မက ဗဟုသုတမရွိတဲ့သူေတြ တိုင္းျပည္အေၾကာင္း ႏိုင္ငံအေၾကာင္း နားမလည္တဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ မရွိသူေတြအျဖစ္ပဲ ကၽြန္မျမင္ထားတယ္။

အေဖက သူ႔တုန္းက ပညာမတတ္လို႔ စစ္ဗိုလ္ မျဖစ္လိုက္ရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး ကၽြန္မကို စစ္ဗိုလ္မႀကီး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ အားေပးတာ ျဖစ္တယ္။ စစ္တပ္မွာ အခုေတာ့ မသိဘူး အရင္က တပ္ၾကပ္ေနရာကို အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ ရတဲ့သူက ဗိုလ္ေလာင္း ေျဖပိုင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ အေဖဒုတပ္ၾကပ္ကေန တပ္ၾကပ္အျဖစ္ ရာထူးတိုးခံရတဲ့ေန႔က ဗိုလ္ေလာင္းစာေမးပြဲ ေနာက္တႀကိမ္ေခၚတဲ့ ေန႔နဲ႔ဆို တရက္တည္းနဲ႔ ဗိုလ္ေလာင္းအတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့အသက္ တရက္တည္း ကပ္ျပည့္သြားလို႔ ကပ္လြဲသြားတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေဖက ဗိုလ္ေလာင္းေျဖခြင့္ မရေတာ့ဘဲ တပ္ၾကပ္ႀကီးအဆင့္အထိပဲ ေရာက္ခဲ့ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒဏ္ရာရခဲ့လို႔ ပင္စင္ေလွ်ာက္လိုက္တယ္လို႔ သူ႔ဘ၀အေၾကာင္းကုိ မၾကာခဏ ျပန္ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ အေဖ့အေၾကာင္းကို ဒီလိုၾကားရရင္ ကၽြန္မက အေဖသာ ပညာတတ္ခဲ့ရင္ အမ်ားႀကီးတက္လမ္း ရွိမွာပဲလို႔ အေဖငယ္ငယ္က ပညာမသင္ခဲ့ရတာကို ေတြးၿပီး အေဖ့ကို သနားေနတတ္တယ္။ အေဖ့လက္ထက္မွာ မျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပညာတတ္တေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မရေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လို႔လည္း ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လည္း ကၽြန္မဟာ ပထမတန္း၊ ဒုတိယတန္းေတြမွာ ဆရာဆရာမေတြက ႀကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲေမးရင္ အေဖ့ကို ေျပာထားခဲ့တဲ့အတိုင္း စစ္ဗိုလ္မႀကီးလုပ္မယ္ပဲ ေျပာခဲ့လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ိုင္းဟားခံရေသးတယ္။ အေဖဆိုျပတဲ့ "တူယွဥ္ကာေလ တကယ္ပဲ အစြမ္းျပခ်င္တယ္ ဗမာ့သတၱိကမာၻကသိေအာင္ ငါတို႔ျပလိုက္မယ္ ဗမာ့ရဲ့သတၱိကို ဘယ္မွာယွဥ္ႏုိင္မလဲ" ဆိုတဲ့ စစ္ခ်ီသီခ်င္းဆိုရင္ ကၽြန္မ အခုထိ ညည္းဆိုတုန္းျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မ နည္းနည္း ႀကီးလာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူမ်ားရီမွာစိုးလို႔ ဆရာမေတြ ေမးရင္ စစ္ဗိုလ္မႀကီး လုပ္မယ္လို႔ မေျပာေတာ့ဘဲ စာေရးဆရာမလုပ္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့ေပမဲ့ ရင္ထဲက အိပ္မက္ဆႏၵကေတာ့ ရွိေနခဲ့တယ္။

ရင္ထဲက အိပ္မက္ေတြ တကယ္ပ်က္သြားတာက ၈၈ မွာမွ ျဖစ္တယ္။ ပ်က္သြားတယ္ဆိုတာထက္ မလိုလားေတာ့လို႔ စြန္႔ပစ္လိုက္တယ္လို႔ ေျပာရင္ပိုမွန္ပါတယ္။ ၈၈ မွာ ကိုမင္းကိုႏိုင္ လက္ေရးနဲ႔ ေရးထားတဲ့ တႏိုင္ငံလံုးမွာ ရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး အဲဒီေန႔မွာ ေက်ာင္းမတက္ဘဲ လမ္းမေပၚ ဆႏၵျပၿပီး ဒီမေကာင္းတဲ့ လူသတ္အစိုးရကို ဆႏၵျပၿပီး ျဖဳတ္ခ်ၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းထားတဲ့ စာကို ဖတ္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ သမီးတို႔ႀကီးလာရင္ မသမာလူေတြဆီက လက္ခံရရွိႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အေဖေျပာတဲ့စာပါလားလို႔ ကၽြန္မေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ခဲ့သလို အဲဒါဟာ မသမာလူေတြဆီက စာမွမဟုတ္တာ မသမာအစိုးရကို တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔ သူေတာ္ေကာင္းေတြဆီက စာပဲဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္မ သေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ အေဖမွာခဲ့တဲ့အတိုင္း အေဖ့ကို ျပလို႔မျဖစ္ဘူး ဆုိတာကိုလည္း နားလည္ခဲ့ပါတယ္။

အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာက ဒီအေရးေတာ္ပံုမွာ ကၽြန္မ ပါ၀င္ခဲ့တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တပ္ထဲက ခြင့္ယူၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ ကိုႀကီးတေယက္ ဘီလူးဆိုင္းတီးသလို တင္းမာၿပီး ကၽြန္မကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ျပႆနာရွာခဲ့တဲ့အထိေတာင္ ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ အေဖကေတာ့ ကၽြန္မထင္ခဲ့သလို လံုး၀မတင္းမာခဲ့တာကိုေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ေတြ႔ရပါတယ္။ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ႔ခါေပါ့ကြာလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာေနတာ ၾကားရၿပီး လူကြယ္ရာမွာေတာ့ "မီးငယ္နဲ႔ ေဌးငယ္ သမီးတို႔ပါခ်င္လို႔ အေဖေပးပါထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပါတယ္ဆိုရံုပဲ လုပ္ပါ အေရးႀကီးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေနရာမွာေတာ့ လံုး၀ ၀င္မလုပ္နဲ႔ေနာ့္" ေျပာလို႔မရဘူး တိုင္းျပည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေစာေမာင္ လက္ထဲေရာက္ႏိုင္တယ္ လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘာေတြေျပာေနလဲ မသိဘူးလို႔ နားမလည္ခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီခ်ိန္မွာ အေဖဒီေလာက္ ကၽြန္မတို႔ပါ၀င္ခြင့္ ေပးထားတာကိုေတာင္ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမ ၀မ္းသာလွၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အေဖ ေျပာတဲ့အတိုင္း စက္တက္ဘာ ၁၈ ရက္ေန႔ ညေနက်ေတာ့ တကယ္ပဲ ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့ အေဖဘယ္လိုသိလဲဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ အ့ံၾသလို႔မဆံုး ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

စစ္တပ္အာဏာသိမ္းၿပီးတာနဲ႔ အေဖရဲ့ ရာဇအသံကလည္း စေတာ့တာပဲ။ "မီးငယ္နဲ႔ ေဌးငယ္ သမီးတို႔ ပါခ်င္လို႔ ေပးပါၿပီးၿပီ ဒီေလာက္ဆိုလံုေလာက္ၿပီ သမီးတို႔က ေခါင္းေဆာင္လည္း မဟုတ္လို႔ အမ်ားနဲ႔ ျဖစ္တဲ့ကိစၥမို႔ ဘာအျပစ္မွ မရွိဘူး ေခါင္းေဆာင္ေတြပဲ အျပစ္ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမီးတို႔ကို သက္ဆိုင္ရာက ဘယ္သူမွ ျပႆနာရွာလို႔မရဘူး သူမ်ားေတြလို ပုန္းေရွာင္ဖို႔လည္း မလုိဘူး၊ သူပုန္ေတြဆီ သြားဖို႔လည္း မလိုဘူး အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနၾက ဘာျပႆနာမွ မျဖစ္ေစရဘူး" လို႔ ရာဇသံစေပးေနၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမမွာ သမဂၢက ဘယ္အဖြဲ႔က ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ ဘယ္အဖြဲ႔က ေတာထဲသြားစဥ္ ေရနစ္ၿပီးလည္း လမ္းမွာ ေသဆံုးၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္ စသည့္ မဟုတ္တာေရာ ဟုတ္တာေရာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကားေနရတယ္။ ေတာထဲ ေရာက္သြားသူေတြရဲ့ အေျခအေနကို စဥ္းစားခ်ိန္မွာ VOA နဲ႔ ဘီဘီစီ က ကၽြန္မတို႔အတြက္ သတင္းရရာ ေနရာေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ခါတိုင္း ဘီဘီစီပဲ နားေထာင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဗြီအိုေအက နယ္စပ္ေရာက္ ေက်ာင္းသားေတြ အေျခအေန ပိုပါေတာ့ စစ္အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ VOA ကို ပိုႀကိဳက္သြားၿပီး ပိုနားေထာင္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိိန္မွာ သိပၸံသတင္းေဆာင္းပါးေတြပါလို႔ VOA ေကာင္းေၾကာင္း တေလွ်ာက္လံုး ေျပာလာခဲ့တဲ့ အေဖက VOA သတင္းေၾကညာေနတာကို ၾကားရင္ လူငယ္ေတြ လမ္းမွားေရာက္ေအာင္ ေသြးထိုးပက္ေကာ္ေနတယ္ ဆိုၿပီး စတင္အျပစ္တင္ရႈပ္ခ်တာကို ေတြ႔ရလို႔ ကၽြန္မတို႔ ညီႏွမကေတာ့ ေျပာမရဲလို႔ ဘာမွမေျပာေပမဲ့ ဘာမွဆိုင္တာလည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ႀကိတ္ေတြးေနတယ္။ ေရဒီယိုက စစ္အစိုးရလို႔ ေျပာတာကို အေဖဟာ ဆတ္ဆတ္တုန္ေအာင္ နာတာေတြ႔ေတာ့ "စစ္အစိုးရကို စစ္အစိုးရမေခၚလို႔ ဘယ္လိုေခၚေစခ်င္လဲ မသိဘူး" လို႔ ကၽြန္မ စိတ္ထဲထဲမွာ ေျပာနတတ္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ညီအစ္မကလည္း တျခားသူေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲလို႔ အျမဲေတြးေတာ ၾကံဆေနတယ္။ အေဖကလည္း ရိပ္မိလားမသိဘူး တေန႔ထက္တေန႔ တင္းၾကပ္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္း သတင္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္း နားေထာင္လို႔မရေအာင္ ျဖစ္လာတယ္၊ ကၽြန္မတိုကိုလည္း စစ္လားေဆးလား လုပ္လာတယ္၊ ရုတ္ရုတ္လုပ္ရင္ လူသတ္ၿပီး ေထာင္ထဲသြားေနဖို႔ ၀န္မေလးဘူးေတြ ေျပာလာတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔လည္း ဒီအတိုင္းေတာ့ ေရရွည္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး စတင္ၾကံဆေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မတို႔က တံငါရြာမွာ ရွိတဲ့ အေမ့ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ သြားလည္ၿပီး ျခံထဲက သစ္သီး၀လံေတြကို လက္ေဆာင္သြားေပးမယ္လို႔ ေျပာေတာ့ ေဆြမ်ိဳးေတြက ဒီလိုသြားလည္ရင္ ငပိ၊ ငါးေျခာက္ ငံျပာရည္တို႔ လက္ေဆာင္ျပန္ေပးေလ့ရွိေတာ့ မဆိုးဘူးထင္ပံုရတယ္ ပင္လယ္ဘက္ဆိုေတာ့ သူပုန္နဲ႔ ေ၀းတယ္ မဟုတ္လား အေဖက ကၽြန္မတို႔ အၾကံအစည္ကို လက္ခံခဲ့တယ္။ တကယ္တမ္း အိမ္ကေန ကၽြန္မတို႔ ထြက္လာတာကေတာ့ ပင္လယ္ဘက္မွာ ရွိတဲ့ တံငါရြာဆီကိုမဟုတ္၊ တဘက္ကမ္းက ကရင္ေတြရဲ့ အကူအညီနဲ႔ KNU ကို ဆက္သြယ္ကာ ပင္လယ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္အရပ္ ေတာင္တန္းေတြ ရွိရာ ေနရာကိုသာ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ KNU ေတြရဲ့ အကူအညီနဲ႔ ေတာင္တန္းေတြ ေတာေတာင္ စမ္းေခ်ာင္း အထပ္ထပ္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ကာ သမဂၢတုန္းက လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြ အရင္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ နယ္စပ္ေဒသဆီ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အေဖဟာ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မ သူ႔ကို လိမ္သြားတာကို လံုး၀ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ျဖစ္ၿပီး မိတ္ေဆြေတြၾကားမွာ သူ႔သမီးႏွစ္ေယာက္ ေတာခိုသြားတယ္ဆိုတဲ့အျဖစ္ကို ရွက္လည္းေတာ္ေတာ္ ရွက္ပံုရပါတယ္။ ေတြ႔ရင္သတ္ပစ္ၿပီး ေထာင္ထဲသြား၀င္ေနမယ္လို႔ ႀကိမ္း၀ါးေနေၾကာင္း ၾကားသိရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေတာထဲေရာက္ၿပီး အဆက္အသြယ္လုပ္ေပမဲ့ လံုး၀အဆက္အသြယ္ ျပန္မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မ ေရွ႔တန္းေရာက္ေတာ့လည္း စာေရးအဆက္အသြယ္လုပ္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ လိမ္ၿပီး ထြက္လာခဲ့တာကို ေတာင္းပန္ေၾကာင္း ကၽြန္မတို႔ လုပ္ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးဟာ တရားေသာ ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေဖေပးတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္လို႔သာ ဒီလိုလုပ္ျဖစ္ေၾကာင္း စာေရးၿပီး ရွင္းျပခဲ့ေပမဲ့ လံုး၀အဆက္အသြယ္ ျပန္မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မ တပ္ရင္းျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႔နယ္က ကၽြန္မတို႔ တပ္ေတြ စိုးမိုးထားတဲ့ ေက်းရြာတရြာမွာ ဘုန္းႀကီးပ်ံရွိလို႔ ကၽြန္မညီမက အေမနဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ခြင့္ယူၿပီး သြားေတာ့ အဲဒီရြာက ဘုန္းႀကီးပ်ံမွာ မေမ်ာ္လင့္ဘဲ အေဖ့ကို ဘုန္းႀကီးအ၀တ္နဲ႔ သြားေတြ႔ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ေရွ႔တန္းေဒသမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္သြားလာ လႈပ္ရွားေနခဲ့တာ တခါမွ မေတြ႔ခဲ့ရဘဲ အခုလို ညီမဆီက ဘုန္းႀကီး၀တ္ေနတယ္ဆိုတာ သိရလို႔ ၀မ္းသာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ညီမ တပ္ရင္းျပန္ေရာက္လာေတာ့ "နင္၀မ္းသာေနလည္း အပိုပဲ အေဖက ဘုန္းႀကီး၀တ္ထားလို႔ စိတ္ေတြဘာေတြ ေလွ်ာ့ၿပီး တရားရေနတယ္မ်ား နင္ထင္လား ငါ၀ိပႆနာတရားေတြ ပြားထားလို႔ နင္တို႔နဲ႔ အခုလို လက္ခံစကားေျပာလို႔ ရတယ္လို႔ ရဲေဘာ္ေတြကိုေရာ ငါ့ကိုပါ ရည္ရြယ္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္" လို႔ ညီမက ေျပာျပတယ္။

အိမ္ကထြက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း အေဖကၽြန္မတို႔ကို လိုက္ရွာၿပီး ေတြ႔ရင္ စစ္တပ္မွာ သြားအပ္မယ္ဆိုၿပီး သတ္ဖို႔ ဓါးေျမွာင္တေခ်ာင္းနဲ႔ လုိက္ရွာေနလို႔ ေျပးေနရတဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ကၽြန္မ မက္ခဲ့တာ ၾသစေၾကးလ်ားကို မလာခင္ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္အထိ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အိပ္မက္ဆိုးကို ၾသစေၾကးလ်ားေရာက္ၿပီး အၾကာႀကီးမမက္ဘဲ ေနခဲ့ရာကေန မၾကာခင္က တခါ ျပန္မက္လာတယ္။ အေဖ့ကို အရင္က ဆက္သြယ္လို႔ မရခဲ့ေပမဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ၿပီး ဆက္သြယ္ေတာ့ သူပုန္မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့ အေဖက လက္ခံစကားေျပာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ကလိမ္ၿပီးထြက္လာတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ကၽြန္မ ျပန္မေျပာျဖစ္ဘူး ေျပာမထြက္ဘူး။ အိမ္က မထြက္လာခင္က သစ္သီးေတြကို အေဖေရွ႕မွာခူးၿပီး အေဖသံသယ မရွိေအာင္ ယူသြားမည့္ ထည့္စရာထဲမွာ အပီအျပင္ေနရာခ်တယ္ မသြားခင္ည အေဖအိပ္ေနခ်ိန္မွာ ရာ၀င္စဥ္းအိုးထဲ အကုန္ထည့္ထားခဲ့ၿပီး မိုးလင္းမွ သြားမယ္လို႔ ေျပာခဲ့ေပမဲ့ မနက္ ၄ နာရီမွာ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ အိမ္က တိတ္တိတ္ေလး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒီလို လိမ္ၿပီး ထြက္လာခဲ့တဲ့အေပၚ အေဖဘယ္လိုမ်ား ခံစားခဲ့ရလဲ၊ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေေတြ ၾကားမွာ အရွက္ရကာ ေဒါသသိပ္ႀကီးတဲ့ အေဖတေယာက္ ကၽြန္မတို႔ကို ခြင့္လြတ္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာ ကၽြန္မ အျမဲေတြးေနမိတယ္။ အေဖ့ကို ျပန္မေတြ႔ရတာ ထြက္လာကတည္းက ျဖစ္တယ္။ ဒီတသက္ ျပန္ေတြ႔ရပါေတာ့မလားလို႔ ကၽြန္မ သံသယ ျဖစ္မိတယ္။

အေဖကို ကၽြန္မ သိေစခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္မဟာ အေဖ့ဆီက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ေတြ မရခဲ့ရင္ ေတာ္ရံုတန္ရံု စိတ္ဓါတ္နဲ႔ေတာ့ တိုင္းျပည္အတြက္ဆိုၿပီး မိဘကို ဆန္႔က်င္ စြန္႔စားလုပ္ရတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ိဳးကို ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘဲ ရြာမွာ ရွိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုပဲ အခုခ်ိန္မွာ ၾကံ့ဖြတ္စာရင္းထဲမွာ ပါေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ မ်ိဳးခ်စ္ စိတ္ဓါတ္ အေမြအနစ္ေတြကို အေဖ့ဆီကသာ ကၽြန္မ မရခဲ့ရင္ ကၽြန္မဘ၀ ဆယ္စုႏွစ္တခုစာကိုလည္း အေဖမႀကိဳက္တဲ့ အလုပ္ေတြနဲ႔ ကုန္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုလုပ္ခဲ့တာကို အေဖမႀကိဳက္ေပမဲ့လည္း ဒါဟာ အေဖျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ဓါတ္ေၾကာင့္ ဆိုတာ ကၽြန္မ အာမခံရဲပါတယ္။ ဒီလို လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရေပမဲ့ အေဖတေယာက္ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ခံစားမႈအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မ ထပ္တူခံစားရပါတယ္။ ကၽြန္မ အေဖဟာ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္ေပမဲ့ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ စစ္သားေဟာင္းတဦးအျဖစ္ ကၽြန္မ ဂုဏ္ျပဳဆဲ၊ သူျပန္ေျပာခဲ့တဲ့ စစ္သားဘ၀က သူ႔ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ကၽြန္မ အမွတ္ရေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မမွာ ရွိတဲ့ တိုင္းျပည္ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ အပါအ၀င္ ဗဟုသုတ ေလ့လာလိုက္စားလိုစိတ္၊ စာဖတ္၀ါသနာပါျခင္း စတဲ့ ေကာင္းတဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြကို ကၽြန္မ အေဖ့ဆီကပဲ ရရွိခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အေဖဟာ တခါက ကၽြန္မရဲ့ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္ခဲ့သလို အခုထိလည္း အေဖ့ရဲ့ ေကာင္းေမြေတြကို ကၽြန္မ ပိုင္ဆိုင္ထားဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။


အေဖ့စိတ္ႏွလံုး ၾကည္သာခ်မ္းျမပါေစ။
ကၽြန္မရဲ့ အေဖနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အိပ္မက္ဆိုးေတြ ကုန္ဆံုးပါေစ

အေမေန႔ အမွတ္တရပို႔စ္က ဒီမွာ ရွိပါတယ္။

5/9/10 - 9:27 PM က အေဖမ်ားေန႔မွာ တင္တဲ့ပို႔စ္ ျဖစ္တယ္။

အခုေတာ့ ဒီပို႔စ္ထဲက ကၽြန္မရဲ့ Message နဲ႔ ဆုေတာင္းေတြကို အေဖ ဘယ္ေတာ့မွ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တခါက ကၽြန္မဇာတ္လိုက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မအေဖဟာ ( ၇-၇-၁၁ ) ရက္ ၿပီးခဲ့တဲ့ တဂၤေႏြေန႔က ဘ၀နိဂံုးခ်ဳပ္သြားပါၿပီ။ ခြဲခါြလာကတည္းက ၂၃ ႏွစ္ၾကာတဲ့အထိ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တခါမွ ျပန္မေတြ႔ရေတာ့ေပမဲ့ မဆံုးခင္ ရက္အနည္းငယ္အလိုမွာ စကားေျပာလိုက္ရေသးလို႔ သားသမီးနဲ႔ ခြဲခြာခဲ့တဲ့ေန႔ကစၿပီး တခါမွ ထိေတြ႔မႈမရဘဲ ဘ၀နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ရတဲ့ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႔ရဲ့ မိဘေတြနဲ႔ စာရင္ေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ပဲ ေျဖသိမ့္ၿပီး အေဖ ေကာင္းရာဘံုဘ၀ကို ေရာက္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။


ငါသည္ အိုျခင္းသေဘာ ရွိ၏ အိုျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ေခ်။
ငါသည္ နာျခင္းသေဘာရွိ၏ နာျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ေခ်။
ငါသည္ ေသျခင္းသေဘာရွိ၏ ေသျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္။
ငါ၏ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ အရာအားလံုးတို႔ႏွင့္ ရွင္ကြဲကြဲရျခင္း ေသကြဲကြဲရျခင္းသည္ ျဖစ္ေခ်မည္။
ငါသည္ ကံသာလွ်င္ မိမိဥစၥာရွိ၏၊ ကံ၏အေမြခံျဖစ္၏၊ ကံသာလွ်င္ အေၾကာင္းရွိ၏။ ကံသာလွ်င္ အေဆြအမ်ိဳးရွိ၏၊ ကံသာလွ်င္ ကိုးကြယ္မီွခိုရာရွိ၏၊ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ မေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ငါျပဳမိေသာ ကံ၏ အေမြခံသာ ျဖစ္ရေပမည္။ (အဘိဏွသုတ္ ျမန္မာျပန္မွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္)


။

ဆက္ဖတ္ရန္>>

ေဒၚေအာင္ဆန္းးစုၾကည္နဲ႔ NLD ကို အားေပးၾက

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သူမဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းစဥ္အတိုင္း ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး အေျဖရွာတဲ့နည္းနဲ႔ ျမန္မာျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းေရကို ေဖၚေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနပါၿပီ။ တခ်ိန္တည္းမွာ အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရးအတြက္ လူထုတိုက္ပြဲ၊ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲ၊ သံတမန္တိုက္ပြဲ စတဲ့ မိမိသန္ရာနည္းေပါင္းစံုနဲ႔ တိုက္ပြဲ၀င္ ေနသူအားလံုးကိုလည္း ဒီတိုက္ပြဲေတြဟာ အာဏာရွင္ စနစ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရးအတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ တိုက္ပြဲေတြျဖစ္လို႔ တိုက္ပြဲ၀င္ေနသူ အားလံုးကို ကၽြန္မ အားေပးပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီမုိကေရစီအေရးအတြက္ အက်ဥ္းက်ခံေနရတဲ့ ကိုမင္းကိုႏိုင္အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ လြတ္လာတဲ့အထိမွ မေစာင့္ႏိုင္ ထိုသူတို႔မ်က္ႏွာကိုမွ မေထာက္ လူစင္စစ္နဲ႔ ပုတ္သင္ညိဳ ျဖစ္သြားရွာတဲ့ ျပည္ေတာ္ျပန္ေနသူ ျပန္ဖို႔ႀကိဳးစားေနသူေတြနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မေန႔တေန႔ကအထိ ေလးစားလွခ်ည္ရဲ့ဆိုၿပီး အခုေတာ့ သံုးစားမရေအာင္ အထင္ေသးေနၾကသူေတြအတြက္ေတာ့ ဒီေလာက္ေတာင္ ဘ၀ကူးျမန္ၾကတဲ့အေပၚ တကယ္ပဲ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။

၈၈ ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီအတြက္ လႈပ္ရွားလာခဲ့တဲ့ လႈပ္ရွားမႈအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စစ္အုပ္စုလုပ္လိုက္တဲ့ Action တခုကို မူတည္ၿပီး လႈပ္ရွားလာတာက မ်ားလို႔ စစ္အုပ္စုက ဦးေဆာင္ၿပီး စစ္အုပ္စုခင္းတဲ့ လမ္းကိုေလွ်ာက္လာခဲ့ရတယ္လို႔ ေျပာရင္မမွားပါဘူး။ သို႔ေပမဲ့လည္း လက္ရွိအေျခအေနမွာေတာ့ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖုိ႔ အေျခအေနကို ေရာက္ဖို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အေရွ႔က ဦးေဆာင္လာခဲ့တာ ျဖစ္လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ခင္းတဲ့လမ္းကို စစ္အုပ္စုက ေလွ်ာက္ေနရတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္ေနတာ ေတြ႔ရမွာျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မ ဆိုလိုခ်င္တာက ကၽြန္မတို႔ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြဟာ တိုက္ပြဲသာ ၀င္လာခဲ့ေပမဲ့ တိုက္ပြဲသ႑န္ကို မိမိအစီအစဥ္နဲ႔ မိမိဘက္က စၿပီးအေကာင္အတည္ေဖၚတာ ေတာ္ေတာ္ေလး နည္းၿပီး န၀တ၊ နအဖက တခုခုကို စလုပ္ၿပီးမွပဲ အဲဒီအေပၚမွာ တုံ႔ျပန္တဲ့ တိုက္ပြဲငယ္ေတြနဲ႔ပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့တာ မ်ားပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ျပႆနာကို လူနာတေယာက္မွာ ရွိတဲ့ ေရာဂါတခုနဲ႔ ဥပမာေပးရင္ ေရာဂါကို ကုသႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ ကုသမႈ အဆင္႔ကို မေရာက္ႏိုင္ မခ်ည္းကပ္ႏိုင္ဘဲ ေရာဂါလကၡဏာတခ်ိဳ႔ကို ထိန္းခ်ဳပ္ေပးတဲ့ အဆင့္ကိုပဲ ကၽြန္မတို႔ လႈပ္ရွားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

တိုက္ပြဲေဖၚတဲ့ေနရာမွာ ျပင္ပအင္အားစုေတြက နအဖ တခုခုလုပ္မွ အဲဒီအေပၚ ဆႏၵစျပရတာ၊ စတိတ္မင့္စထုတ္တာ၊ UN မွာ lobby လုပ္ရင္လည္း နအဖ ဒီလို လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖါက္ေနလို႔ အေရးယူေပးဖို႔၊ UN ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ နအဖလုပ္တဲ့အေပၚမွာပဲ သြားေတာင္းဆိုရပါတယ္။ နယ္စပ္အင္အားစုေတြအေနနဲ႔လည္း ၉၃ ေနာက္ပိုင္း ရန္သူထိုးစစ္ဆင္မွ ခံစစ္အေနနဲ႔ ျပန္ခံထားရတာကမ်ားၿပီး မိမိဘက္က ကိုယ္တိုင္ တိုက္ပြဲစေဖၚတာ သိပ္နည္းတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ျပည္တြင္းလူထုလႈပ္ရွားမႈမွာေတာ့ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးအပါအ၀င္ တျခား ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈေတြမႈတခ်ိဳ႔ကို မိမိဘက္က ဦးေဆာင္ခဲ့တာ ေတြ႔ရေပမဲ့လည္း တခုလံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အဆင့္ထိ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေရာဂါတခုလံုး ေပ်ာက္ကင္းတာနဲ႔ တူတဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အဓိက ျပႆနာတခုလံုးကို ေျဖရွင္းဖို႔အဆင့္ကို ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြ လက္လွမ္းလို႔ မမီေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တခုလံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ ၾကည့္ရင္ Actions ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားက အာဏာရွင္လုပ္ၿပီးသား လုပ္ရပ္အေပၚမွာသာ မူတည္ၿပီး ေနာက္က လိုက္လုပ္ရတာမ်ားလို႔ အာဏာရွင္ခင္းတဲ့လမ္းကို လုိက္ေလွ်ာက္ရသလို ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္လို႔ ကၽြန္မ ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္တယ္။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး အေျဖရွာဖို႔ကို တေလွ်ာက္လံုးျငင္းလာခဲ့တဲ့ အာဏာရွင္ဘက္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေဖၚေဆာင္ေနတဲ့လမ္းကို လိုက္ေလွ်ာက္ေနရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကို စတင္ ေတြ႔ျမင္ရပါၿပီ။

ၿပီးခဲ့တဲ့လက ကခ်င္အပါအ၀င္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူထားတဲ့ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ အစိုးရ ေစ့စပ္ေရး ပ်က္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း တုိက္ပြဲေတြ ျပန္ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီျပႆနာ အပါအ၀င္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို အဆင္ေျပေစဖို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သူကူညီလို႔ရရင္ ကူညီပါမယ္လို႔ စစ္အုပ္စုနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြကို အိတ္ဖြင့္ေပးစာတေစာင္ ပို႔ၿပီး စတင္ ကမ္းလွမ္းခဲ့ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ ေပးစာကို ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရက စစခ်င္းဘာမွ မတုန္႔ျပန္ခဲ့ေပမဲ့ နယ္စပ္အင္အားစုေတြက RFA တနဂၤေႏြစကား၀ိုင္းကတင့္ ႀကိဳဆိုေၾကာင္း လက္ခံေၾကာင္း တုန္႔ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အစိုးရက ဦးေအာင္ၾကည္ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အရင္ေတြ႔ေစၿပီး သြယ္၀ိုက္တဲ့နည္းနဲ႔ စတင္တံု႔ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွတဆင့္ ေနျပည္ေတာ္မွာ က်င္းပတဲ့ စီးပြားေရးႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲကို ဖိတ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဦးသိန္းစိန္ ကိုယ္တိုင္နဲ႔ေတြ႔ခဲ့တယ္။ ဒီအဆင့္ေတြ ျဖစ္လာေအာင္ အစိုးရက ဦးေဆာင္လာခဲ့တာ မဟုတ္ဘဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို အစိုးရက သြယ္၀ိုက္တဲ့နည္းနဲ႔ တုံ႔ျပန္ၿပီး ဒီလိုေဆြးေႏြးတဲ့အဆင့္ ေရာက္လာတာ ျဖစ္လို႔ အရင္က ေဆြးေႏြးဖို႔ကို တ ေလွ်ာက္လံုး ျငင္းပယ္လာတဲ့ အာဏာရွင္ေတြကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ေအာင္ ဆြဲေခၚလာလို႔ ပါလာတာ ျဖစ္တယ္။

တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔ေတြကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ၾကားခံအေနနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ေပးရင္ ၄င္တို႔အေနျဖင့္ လက္ခံႏိုင္ေၾကာင္း RFA က တနဂၤေႏြ စကား၀ိုင္းတခုမွာ အတိအလင္း ေျပာထားၿပီး ျဖစ္သလို အခု အာဏပိုင္အစိုးရနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔လည္း စၿပီး စကားစေျပာေနၾကၿပီျဖစ္လို႔ ကၽြန္မတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးအေျဖရွာေရးကို အမွန္တကယ္ အေကာင္အထည္ေဖၚလာေအာင္ တြန္းအားေပးဖို႔ပဲ လိုပါေတာ့တယ္။ အခုလိုအေျခအေနမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းးစုၾကည္ အသံုးခ်ခံေနရတယ္ေျပာသူ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ မရိုးသားေတာ့ဘူး ေျပာလာသူေတြ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္က ပယ္လိုက္ၿပီလို႔ ေျပာၾကသူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လူတိုင္းမွာ လြတ္လပ္စြာ ထင္ျမင္ယူဆပိုင္ခြင့္ ရွိလို႔ ဘာမွ မေျပာလိုေပမဲ့ မိသားစုကုိပစ္၊ အေျခအေနအစည္းစိမ္နဲ႔ အရာအားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ျမန္မာျပည္အတြက္ အနစ္နာခံကာ ေပးဆပ္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦးအေပၚ ဒီမိုကေရစီ လိုလားပါတယ္ဆိုတဲ့ သူတခ်ိဳ႔က ဒီလိုအထင္ျမင္ေသးကာ ပုတ္ခတ္ေစာ္ကား တန္ဖိုးမထား ေျပာဆိုၾကတာကိုေတာ့ ကၽြန္မ တကယ္ပဲ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။

အကယ္၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက တကယ္ပဲ အသံုးခ်ေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ အသံုးခ်တာမျဖစ္ေစဘဲ မွန္ကန္တဲ့ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈမ်ိဳး ျဖစ္လာေအာင္ ဒီမိုကေရစီလိုလားသူတိုင္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ၀န္းရံေပးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒီလို ျဖစ္ရမည့္အစား ေခါင္းေဆာင္စာရင္းက ပယ္လိုက္ၿပီဆိုတဲ့သူေတြ ေစတနာကို ေစာ္ကား ေျပာဆိုမႈေတြကို ေတြ႔ရေတာ့ အခုတမ်ိဳး ေတာ္ၾကာတမ်ိဳး ဒီေလာက္ပဲ အေျပာင္းအလဲ ျမန္တဲ့အေပၚ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ အံ့ၾသမိပါတယ္။ အဆိုးဆံုးက အဲဒီအထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လႊတ္လာတဲ့ေန႔က ကၽြန္မနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႔စဥ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ အသံေလးၾကားခ်င္လွၿပီ မ်က္ႏွာေလးျမင္ခ်င္လွၿပီ စကားသံေလး ၾကားခ်င္လွၿပီဆိုၿပီး အျဖစ္သည္းေနတဲ့သူနဲ႔ ကၽြန္မဘေလာ့ဂ္မွာ မွတ္ခ်က္သိပ္ေရးေလ့ မရွိေပမဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ၿပီဆိုတာ ကိုဒီေရက ကၽြန္မဘေလာ့ဂ္မွာ ပို႔စ္လာတင္ထားေတာ့ ၀မ္းသာအားရ ေျပးလာၿပီး မွတ္ခ်က္လာေရးခဲ့သူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သက္ရွိထဲမွာ အေလးစားဆံုးလို႔ ေျပာခဲ့ဖူးသူလည္းပါေနလို႔ ပိုအံ့ၾသရတယ္။ အမွန္က အရင္က ေဆြးေႏြးဖို႔ အျမဲတမ္းျငင္းပယ္ေနတဲ့ အစိုးရကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဆြဲေခၚလာႏိုင္တာ ျဖစ္လို႔ ကၽြန္မတို႔ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မတို႔ သူ႔ကို အရင္ကထက္ ပိုၿပီး ၀ိုင္းရံဖို႔ မသင့္ဘူးလား။ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရက မရိုးသားဘဲ ရွိခ်င္ရွိမယ္ အရာရာကို တိုင္းျပည္အတြက္ စြန္႔လႊတ္ၿပီး ျမန္မာျပည္အတြက္ ေပးဆပ္ထားတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ သူ႔မွာ လူထုအတြက္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလြဲရင္ တျခားဘာမွ မရွိေတာ့ လူထုကို မရိုးမသားလုပ္စရာဆိုလု႔ိ ရွိႏိုင္ပါ့မလား။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အခုေတြ႔ဆံုေနတာဟာ အရင္ကလို အက်ယ္ခ်ဳပ္ကေန နအဖေခၚေတြ႔လို႔ ထြက္ေတြ႔ရတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္၊ သူကိုယ္တိုင္ Initiate လုပ္ၿပီး အိတ္ဖြင့္ေပးစာနဲ႔ ကမ္းလွမ္းလိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ေတြ႔တာ ျဖစ္လို႔ တကယ္လို႔ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရက မလြဲသာမေရွာင္သာဘဲ မရိုးသားနဲ႔ ေတြ႔တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ မရိုးမသား လုပ္လို႔မရႏိုင္ေအာင္ေဒၚအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဒီမိုကေရစီ လိုလားသူေတြ အားလံုးက၀န္းရံေပးၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တကယ္ေဖၚေဆာင္ျဖစ္အာင္ ၀ိုင္း၀န္းတြန္းအားေပးသင့္တယ္လို႔ပဲ ကၽြန္မထင္တယ္။

ဦးသိန္းစိန္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔တုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံုကို သူ႔ရံုးခန္းထဲမွာ ခ်ိိတ္ထားေတာ့ တခ်ိဳ႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဖါးၿပီးခ်ိတ္တာလို႔ ေျပာၾကေတာ့ ကၽြန္မက ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ခ်ိတ္ခ်ိတ္ အၾကာႀကီး လစ္လ်ဴရႈထားခံရၿပီး အခုလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံုကို အစိုးရရံုးခန္းမွာ ျပန္ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း အစိုးရက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔တာ အာစီယံေနရာအတြက္ပဲ ေတြ႔ေတြ႔ ဖိအားေၾကာင့္ပဲ ေတြ႔ေတြ႔၊ တကယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေစလိုတဲ့ ေစတနာနဲ႔ပဲ ေတြ႔ေတြ႔ ဘာေၾကာင့္ပဲေေတြ႔ေတြ႔ စကားေျပာတယ္ဆိုကတည္းက သူကကၽြန္မတို႔ လိုခ်င္တဲ့လမ္းကို စေလွ်ာက္တာပဲ ျဖစ္လို႔ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္သူမွန္သမွ်ဟာ ဒီအေပၚမွာ အျပစ္တင္ရႈပ္ခ်ေနမည့္အစား တကယ္ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ အေျခအေန ဖန္လာေအာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ကို ၀ိုင္း၀န္းပံ့ပိုးဖို႔ တကယ္ပဲ လုိအပ္ပါတယ္လို႔ ျမင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ကို အားေပးၾကဆိုတဲ့စကားကို ထပ္ခါထပ္ခါ ေရးထားတဲ့ အဘဦးရဲေခါင္ရဲ့ ငါတို႔တသက္ ယံုၾကည္ခ်က္ ႏိုးေဆာ္လႊာ ပို႔စ္ကိုလည္း ထပ္ဆင့္ညြန္းလိုက္ပါတယ္။

(ဘေလာ့ဂ္တခုရဲ့ မွတ္ခ်က္မွာ ေရးခဲ့တဲ့စာသားကို ေနာက္ေတာ့ ဒီစာသားနဲ႔ သက္ဆိုင္သူေတြက အမ်ားႀကီး ရွိတာကို သတိထားမိလို႔ မအားလို႔ ပို႔စ္အသစ္မတင္ျဖစ္တာလည္း ၾကာၿပီဆိုေတာ့ အဲဒီမွာ ဖ်က္လိုက္ၿပီး အနည္းငယ္ျဖည့္စြက္ကာ ဘေလာ့ဂ္မွာ သီးသန္႔ပို႔စ္တခုအျဖစ္ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။)

စာလာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ဆက္ဖတ္ရန္>>

ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေျမအလြမ္း

မေတြ႔ရတာ အႏွစ္ ၂၀ နီးပါးရွိၿပီ ျဖစ္တဲ့ ဇာတိၿမိဳ႔ပံုပါတဲ့ ဗြီဒီယို ႏွစ္ခုသံုးခုကို Facebook မွာ ေမာင္ေလးတေယာက္က tag ေပးလိုက္ေတာ့ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ၾကည့္ခြင့္ရလိုက္ပါတယ္။ Human Geography တခ်ိဳ႔ ေျပာင္းလဲေနတာ ေတြ႔ရေပမဲ့ ဒီေတာဒီေတာင္ ဒီပင္လယ္နဲ႔ ေဒသဓေလ့ေတြကေတာ့ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ ၾကာသည့္တိုင္ ဘာဆုိဘာမွ မေျပာင္းလဲ အရင္အတိုင္းပါပဲ။

အုန္းပင္ကြမ္းပင္ေတြနဲ႔ ျပည့္နက္ေနတဲ့ ေက်းရြာေတြ၊   ေတာင္ကုန္းျမင့္ျမင့္ေတြေပၚက ေစတီပုထိုးေတြ၊ အေရွ႔ဘက္ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ တိပ္လႊာေတြ အုပ္ဆိုင္းေနတဲ့ ညိႈ႔ညို႔မႈိင္းမႈိင္း ေတာင္ျပာတန္းေတြကို ေတြ႔ရသလို၊ ေနာက္ဘက္ကို ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း စိမ္းလန္းစိုေျပေနတဲ့ လယ္ကြင္းျပင္ေတြနဲ႔ လယ္ေတာစပ္ေက်းရြာေတြကို ေတြ႔ရတယ္။ ဒါအျပင္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ေတြမွာေတာ့  ငါးဖမ္းေလွ အႀကီးအေသးေတြ၊ ကမ္းနားမွာ ေတြ႔ရတဲ့စႏၵားေခၚ ငါးေထာင္တဲ့ ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ၊ ကုန္းဘက္က်တဲ့အပိုင္း ေခ်ာင္းကမ္းနံေဘးက ဓနီ၊ လမုတို႔ ကနဇိုတို႔အပင္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေတာတန္းေတြကလည္း အရင္ကအတိုင္းပဲ။ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရတဲ့  Physical Geography အားလံုးနဲ႔ ဒုတိယအစမ္း စာေမးပြဲကာလနဲ႔ အျမဲတမ္း တိုက္ေနတတ္တဲ့ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူတန္ေဆာင္တိုင္ ဘုရားပြဲေတာ္၊ စက္ေတာ္ရာဘုရားပြဲေတာ္၊ ၀ါ၀င္ႏွင့္ သတင္းကၽြတ္ၾကား ၀ါတြင္းကာလမွာ က်င္းပေလ့ ရွိတဲ့ ေခါသရပ္ပြဲေတာ္ေခၚ မကၽြတ္လႊတ္သူေတြကို အစာေကၽြးတဲ့ပြဲေတာ္ စတဲ့ ေဒသဓေလ့နဲ႔ ဘာသာေရးပြဲေတာ္ေတြကတာ့ ကၽြန္မတို႔ ရွိခဲ့စဥ္က အတိုင္းပါပဲလားဆိုတာ ေတြးရင္း ရင္၀ကေန လည္ေခ်ာင္း၀မွာ ဆို႔တက္လာတဲ့ အလြမ္းလံုးႀကီးကို ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ ျပန္ၿမိဳခ်ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ဘဲ မ်က္ရည္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲေစခဲ့ရပါတယ္။


ဗြီဒီယို တေခြၿပီးတေခြ လိုက္ၾကည့္ကာ တ၀ႀကီးအလြမ္းေျဖၿပီး အေတာ္ေလး စိတ္ၿငိမ္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ အိပ္ရာထၿပီး အလုပ္သြားခါနီး အလုပ္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသားကို ဒါကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႔ေပါ့လို႔ ျပေတာ့ သူကအလုပ္သြားခါနီးမုိ႔ ၾကည့္ခ်ိန္ သိပ္မရလိုက္လို႔ သိပ္စိတ္၀င္စားပံု မျပဘူး။ သားကိုေတာ့ အဲဒီေန႔က မျပျဖစ္ဘဲ ဒီေန႔မွ ျပျဖစ္တယ္။ သားဒါ ေမေမတို႔ၿမိဳ႔ေပါ့လုိ႔ျပလုိက္ေတာ့ ကစားေနတဲ့ ဂိမ္းကို ရပ္ၿပီး စိတ္၀င္တစား လာၾကည့္ပါတယ္။ တခုစီကို လက္ညိုးထိုး ျပၿပီး "အဲဒီေနရာကို ေမေမေရာက္ဖူးလား" နဲ႔ ေမးေနလို႔ "ေမေမအဲဒီေနရာကပဲ လာတာေလသား" လို႔ျပန္ေျပာျပျဖစ္တယ္။ ဒါက ဓနီပင္လို႔ေခၚတယ္ ေမေမတို႔ဆီမွာ အိမ္အမ်ားစုကို အဲဒီအရြက္နဲ႔ သီၿပီး အမိုး လုပ္မိုးပါတယ္ " လို႔ ေျပာေတာ့ သားက တအံ့တၾသၾကည့္ေနရွာတယ္။ "ကႀကီးခေခြးစသင္တုန္းက ဓ ဓနိတန္းပင္လယ္ကမ္း ဆိုတာ ဒီအပင္ေပါ့၊ ဒီကမ္းနားမွာ ေတြ႔ရတဲ့ အပင္ေတြကိုေတာ့ လမုပင္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ေမေမတို႔ၿမိဳ႔နယ္က ပင္လယ္နဲ႔ နီးတဲ့အပိုင္းမွာ ေခ်ာင္းကမ္းနံေဘးတေလွ်ာက္ ဒီလိုဓနိျခံေတြ၊ လမုပင္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနၿပီး ကုန္းတြင္းဘက္ နည္းနည္းပိုက်တဲ့ ေနရာေတြမွာေတာ့ ေရာ္ဘာျခံေတြနဲ႔ ျပည့္ေနပါတယ္။ ရြာတခုနဲ႔တခု ၾကားမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အုန္းျခံ၊ ကြမ္းျခံ၊ ေရာ္ဘာျခံေတြ၊ လယ္ကြက္ေတြနဲ႔ ျခားထားတယ္ " ဆိုၿပီး ဆက္ေျပာေတာ့ ေတာဆိုလို႔ ဒီမွာ ရွိတဲ့ Park ေတြနဲ႔ Blue Mountain National Park ကလြဲရင္ ဘယ္မွ မေရာက္ဖူးတဲ့ သားက ေတာ္ေေတာ္ေလးကို စိတ္၀င္စားပါတယ္။ ေမေမ မ်က္ႏွာေပၚက Reflection ကိုသားျမင္ေနရတယ္လို႔ ေျပာၿပီး ဟိုေမးဒီေမးနဲ႔ အေမကိုအလြမ္းကူ ေျဖေပးရွာတယ္။

ငယ္ငယ္က ေဗဒင္တြက္တိုင္း မိမိေမြးရပ္ေျမမွာ ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းရမွာ မဟုတ္ဘူး ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးေခါင္းခ်ရင္ေတာ့ ေမြးရပ္ေျမမွာပဲ ျပန္ေခါင္းခ်ရမယ္လို႔ မၾကာခဏ အေဟာခံရတာကို တကယ္အတည္ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မယံုၾကည္ထားၿပီး အလြမ္းေတြကို ခဏျပန္သိမ္းထားလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းအလ်ဥ္းသင့္ရင္ေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ငယ္ငယ္က မိဘ ဖြားဖြားေတြကို ၀ိုင္းကူလုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဓနိလုပ္ငန္း၊ ေရာ္ဘာလုပ္ငန္းနဲ႔ ေဒသအစားအစာေတြ ေဒသဓေလ့ေတြအေၾကာင္းကို ေရးပါဦးမယ္။


ေမြးရပ္ေျမဆီကို ဒုစရိုက္ ဆယ္ပါးကို က်ဴးလြန္စရာမလိုဘဲ အဂတိတရားကင္းကင္းနဲ႔ သြားလို႔ လာလို႔ရတဲ့ ေန႔ကိုေရာက္မွ ျပန္ေရာက္ေတ့ာမွာမို႔ အလြမ္းရက္က ဘယ္ေလာက္ရွည္ဦးမယ္ဆုိတာ မသိႏိုင္ေသးဘူး။ ကၽြန္မရဲ့ ေမြးရပ္ေျမကို လြမ္းရတဲ့ရက္ေတြ ျမန္ျမန္ ကုန္ဆံုးပါေစ....

စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ဆက္ဖတ္ရန္>>

ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ ေမာင္ေလးတေယာက္

ဇြန္လဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ေက်ာင္းဖြင့္တဲ့ လရာသီမို႔ ဇြန္လေရာက္တိုင္း မိတ္ေဆြ အသစ္ေတြ ရတတ္ၿပီး ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္ရစရာေတြ အျမဲရတတ္တဲ့ လျဖစ္လည္း ျဖစ္သလို ဇြန္လမွာ ကၽြန္မအတြက္ ေျပာမကုန္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုေျပာမွာက အိမ္က ထြက္ခြါသြားကတည္းက မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳး၊ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကုိ တခါမွ အဆက္အသြယ္မလုပ္ခဲ့သူ ကၽြန္မထက္ ကိုးႏွစ္တိတိငယ္တဲ့ ဇြန္လဖြား ကၽြန္မ ေမာင္ေလးတေယာက္ အေၾကာင္းပါ။

ဘယ္ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိ ကၽြန္မမွာ သူ႔အေၾကာင္း ေတြးမိတိုင္း သူ႔အတြက္ စိုးရိမ္ရတဲ့ ဒုကၡက တကယ္ကို မေသးလွပါဘူး။ အေမအေဖေတြေတာင္မွ သူ႔အတြက္ ကၽြန္မေလာက္ စိုးရိမ္လိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မ မထင္ဘူး။ အစပိုင္းမွာေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ အိမ္ကို အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေပမဲ့ သူေရာက္ခဲ့တဲ့ေနရာ၊ သူသြာခဲ့တဲ့ေနရာေတြမွာ သူနဲ႔ေတြ႔တဲ့ သူေတြဆီကတဆင့္ သူ႔အေၾကာင္းကို ေျခရာခံလို႔ ရႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ အခုေတာ့ ေျခရာခံလို႔မရတာ ၾကာေလ၊ ကၽြန္မရဲ့ စိုးရိမ္မႈ ေရခ်ိန္ကလည္းပိုေလ ျဖစ္လာပါတယ္။ အိမ္ကို စာမလာ သတင္းမၾကား လုပ္ထားတာ အိမ္ကလူေတြ သူ႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္ စိုးရိမ္ေနတယ္ဆိုတာမ်ား မေတြးမိလို႔လား မဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ့ ဘ၀ဆီကိုမ်ား ေရာက္သြားၿပီလားဆိုတာ ကၽြန္မ တကယ္ပဲ ေတြးၿပီး စိုးရိမ္မိတယ္။

ကၽြန္မေမာင္ေလးဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္မ လက္ေပၚမွာပဲ ႀကီးခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကိုေမြးၿပီး အေမက ေနာက္ထပ္ေမာင္ေလးတဦးကုိ သူႏွစ္ႏွစ္မျပည့္ခင္မွာ ထပ္ေမြးေတာ့ သူ႔ကို ကၽြန္မကပဲ အဓိကထိန္းေက်ာင္းရပါတယ္။ ေမာင္ေလးက ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္အးေဆးၿပီး သိပ္လိမၼာတယ္။ ကၽြန္မတို႔အိမ္ေဘးက စၾကၤာပန္းပင္အခြေပၚမွာ သံပံုးက သံျပားတျပားခင္းၿပီး အဲဒီအေပၚမွာ အရုပ္တခုေပးၿပီး ထိုင္ခိုင္းထားရင္ တေနကုန္ ၿငိမ္ၿပီးကစားပါတယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းမွာက ညီမေလးတေယာက္ရွိၿပီး သူ႔ညီမကေတာ့ ကၽြန္မေမာင္ေလးလို ၿငိမ္ၿငိမ္မေနတတ္ဘူး၊ ငိုလည္း ငိုျပဲေတာ့ သူကကၽြန္မထက္ ခေလးထိန္းရ ပိုပင္ပန္းတယ္။ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြ ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာၾကရင္ သူ႔ညီမေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မကို သူၾကြားေျပာလို႔မရဘူး။ တျခား ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြ မရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက မရွိတဲ့ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြအေၾကာင္းကို ဘယ္လို လိမၼာေၾကာင္း လုပ္ၾကံ ၾကြားေျပာတတ္ၾကပါတယ္။

ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မေမာင္ေလး အေၾကာင္းကို ဘယ္လိုလိမၼာေၾကာင္း ႀကီးလာရင္ စစ္ဗိုလ္ႀကီး ျဖစ္မည့္ေမာင္ေလး ျဖစ္ေၾကာင္း ဟုတ္တာေရာ မဟုတ္တာပါ အကုန္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားမွာ ၾကြားေျပာတတ္ပါတယ္။ ေမာင္ေလး စကားသင္စ စကားမပီကလာ ပီကလာ ေျပာတတ္တဲ့ အရြယ္ကစၿပီး ႀကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲေမးရင္ စစ္ဗိုလ္ႀကီး လုပ္မယ္လို႔ ေျဖရမယ္လို႔ပဲ ကၽြန္မက သင္ေပးထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မေမးရင္ စစ္ဗိုလ္ႀကီး လုပ္မယ္ ဆိုတဲ့အေျဖက သူ႔အတြက္ ပံုေသနည္းလို ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္မ ေမးရင္သာ ဒီလို ေျဖေပမဲ့ သူက တျခားသူေတြ ေမးရင္ ေလးခြနဲ႔ ငွက္ပစ္မယ္တို႔ သစ္ပင္ေပၚတက္မယ္တို႔လို ေပါက္ကရေတြကို ေျဖတတ္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္မက ဘာေျပာတယ္ ျပန္ေျပာစမ္း ႀကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲ ဆိုၿပီး အသံမာမာနဲ႔ လွမ္းေမးရင္ “စစ္ဗိုလ္ႀကီးလုပ္မယ္” လို႔ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျဖတတ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေမာင္ေလးကို ခ်ီရင္းပိုးရင္း ကၽြန္မလည္း အပ်ိဳေဖၚ၀င္စအရြယ္ ေရာက္လာျပန္ေတာ့ ကၽြန္မဘယ္ပဲသြားသြား အေမက သူ႔ကိုပဲ အေဖၚထည့္ေပးေတာ့ ကၽြန္မအေဖၚအျဖစ္ ကၽြန္မဘယ္သြားသြား အေနာက္က တေကာက္ေကာက္ ပါေနသူ ျဖစ္လာတယ္။

ေမာင္ႏွမေတြအထဲမွာ ဒီေမာင္ေလးကို ကၽြန္မက အၾကာဆံုး ထိန္းရတယ္ ဆိုေတာ့ သူ႔ကို ေမာင္ႏွမေတြအထဲမွာ သံေယာဇဥ္ အရွိဆံုး အခ်စ္ဆံုးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီး ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ေတြ ေတာတြင္းေရာက္ေတာ့ လူမမယ္ အရြယ္ေလးေတြ အျဖစ္နဲ႔ပဲ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္မ ျပန္ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ဆို ကၽြန္မတို႔ ABSDF တပ္ေတြ ေရွ႔တန္းေဒသေတြမွာ လႈပ္ရွားေနခ်ိန္ ကရင္ရြာတရြာမွာ သူနဲ႔အေမ ကၽြန္မကို လာေတြ႔ေတာ့ လူပ်ိဳေပါက္ေလး ျဖစ္ေနၿပီ။ အေမက သူ႔ကို ေက်ာင္းေနခ်င္စိတ္မရွိလို႔ ကၽြန္မတို႔ထြက္လာၿပီး မၾကာခင္ပဲ ေက်ာင္းထြက္ခိုင္းလိုက္တယ္တဲ့။ ကၽြန္မသူ႔က ိုစေတြ႔ေတာ့ ေဆးေပါ့လိပ္ေလးတလိပ္ လက္ၾကားညွပ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မမွာ ကိုယ့္မ်က္စိကိုေတာင္ ကိုယ္မယံု ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ သူ႔ကိုေတြ႔လို႔ ၀မ္းသာရမည့္အစား “ဘုရားဘုရား သားငယ္ နင့္အရြယ္ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့အရြယ္လား” ဆိုၿပီး ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ ကၽြန္မ သူ႔ကို ဂရုဏာသက္စြာနဲ႔ ၾကည့္ၿပီးေမးမိတယ္။ သူကေတာ့ ဘာမွ ခံစားရပံုမေပၚဘဲ “မငယ္ကလည္း ေဆးလိပ္ေသာက္တာမ်ား အဆန္းလုပ္လို႔” ဆိုၿပီး အခ်ိဳးမေျပတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မကို ေျပာေနလို႔ ကၽြန္မက အေမဘာမွ မဆံုးမဘူးလားဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ အေမကို ၾကည့္လုိက္ျပန္ေတာ့ အေမကလည္း “နင္ပဲ နင့္ေမာင္ကို ကေလးလိုျမင္ေနတာ ရည္းစားက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ရေနၿပီလဲလို႔ ေမးၾကည့္လိုက္ဦး” တဲ့။

ကၽြန္မကလည္း “သားငယ္ေရ နင့္အရြယ္ ရည္းစားထားတဲ့ အရြယ္လည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး အရြယ္ေရာက္လာလို႔ ထားရင္လည္း တေယာက္ဆိုတေယာက္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ပဲ ထားပါေနာ့္ ေမာင္ေလး” လို႔ ကၽြန္မကိုငယ္ လူပ်ိဳတုန္းကလို ရည္စားမ်ားတာကို အတုခိုးမွာစိုးလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့မွ ကိုငယ္ထက္ေတာင္ ပိုဆိုးေနေသးတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူက “အလကားပါ မငယ္ကလည္း အေမေျပာတာ ယံုေနျပန္ၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘာမွ ဆိုင္တာမဟုတ္ဘူး သူတို႔က ခင္လို႔ ျပန္ခင္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြပါ” တဲ့။ ကၽြန္မက "ခင္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရည္းစားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ တရုန္းရုန္းနဲ႔ ရႈပ္ရႈပ္ယွက္ယွက္ လုပ္ေနတာ မေကာင္းဘူး မိန္းကေလးေတြကို ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုလည္း လိုက္မလုပ္ရဘူး ရည္းစားစားရင္လည္း အတည္တက် တေယာက္ဆုိတေယာက္ပဲ ထားရတယ္" လို႔ ကၽြန္မက ေျပာလိုက္ေတာ့ "မဟုတ္ဘူးဆိုမွပဲ ထင္ခ်င္သလိုထင္ပါဗ်ာ" လို႔ ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီး ျပန္ေျပာၿပီး စိတ္ေကာက္လို႔ ကၽြန္မမွာ အသဲအသန္ ျပန္ေခ်ာ့ၿပီး စကားစျဖတ္လိုက္ရတယ္။ အေမကလည္း သူ႔သား ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ရည္းစားထားတာကို ဂုဏ္ယူတဲ့ ေလသံနဲ႔ ေျပာေနေတာ့ ကၽြန္မသေဘာမေတြ႔ ျဖစ္ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတာဘက္မွာ ေယာက္်ားေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၁၀ ေက်ာ္အသက္မွာ ေက်ာင္းထြက္လိုက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဘာပြဲပဲလုပ္လုပ္ ရြာက ကာလသမီး ကာလသားစရင္းထဲ အလိုလို ၀င္ၿပီးသား ျဖစ္သြားၿပီး အဖိတ္ခံရၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ လူပ်ိဳေတြ၊ အပ်ိဳေတြလို ေနလိုက္ၾကၿပီး မိဘေတြကလည္း ေဆးလိပ္ေသာက္တာေလာက္ မိန္းကေလးပိုးတာတို႔ေလာက္ကို ေက်ာင္းသားမွမဟုတ္ေတာ့တာ စာဘက္အာရံုမေရာက္မွာ စိုးရိမ္စရာ အလိုေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ဘာမွမေျပာပဲ ေနလိုက္တာ သဘာ၀ပါပဲ။

ေနာက္ေတာ့ သူရည္းစားထားလို႔ ကၽြန္မ လက္ခ်ာရိုက္ေနတာလည္း စကားစျပတ္ၿပီးတာနဲ႔ သူက ကၽြန္မတို႔ တပ္ေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳး လိုက္သေရာ္ၿပီး ကၽြန္မကို လိုက္စေနတယ္။ “မငယ္တို႔ တပ္ေတြက လူကတေယာက္နဲ႔ တပိုင္း စစ္တပ္က မလိုက္လို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့ လုိက္မ်ားလိုက္ရင္ ၆၀ မမ တလံုးစာေတာင္မရွိဘူး။ မငယ္တို႔က ႏိုင္မွာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ လုပ္ေနလို႔ဘာမွ မထူးပါဘူး။ အိမ္ျပန္လိုက္မလား” နဲ႔ ေမးေနလို႔ “သားငယ္ နင့္ပါးစပ္ပိတ္ထားစမ္း” လို႔ပဲကၽြန္မ ေျပာလိုက္တယ္။ အေမကလည္း တျခားကၽြန္မတို႔ ရဲေဘာ္ေတြ ၾကားရင္ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာပူမွာစိုးလို႔ သားငယ္ ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနလဲ လို႔ သတိေပးလိုက္လို႔ တပ္အေၾကာင္းကိုေတာ့ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မကိုေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး လိုက္စေနေသးတယ္။ "ခုလိုခ်ိန္ စစ္တပ္ လိုက္ရင္ ေယာက္်ားေလးေတြကေတာ့ ထားလိုက္ေတာ့ မငယ္တို႔ မိန္းကေလးေတြ ဘယ္လိုေျပးမလဲ ေျပးႏိုင္ပါ့မလား။ မငယ္ ေသနတ္က ဘယ္မွာလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို တခ်က္ျပၾကည့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ခ်င္လို႔" နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး လိုက္စေနလို႔ “ငါကေသနတ္မလြယ္ဘူး ေဆးအိတ္ပဲ လြယ္တယ္၊ ငါတို႔တပ္ေတြက ရြာထဲမွာ ရွိေနစဥ္ စစ္တပ္က လိုက္လာမွ ရြာနာမွာစိုးလို႔ ေရွာင္ေပးတာမ်ိဳး ရွိေပမဲ့ ရြာျပင္ေရာက္ရင္ ငါတို႔က ေျပးသမားမဟုတ္ဘူး လုိက္သမားသာ ျဖစ္တယ္။ ငါတို႔တပ္ေတြကလည္း နင္ျမင္ေအာင္ ျပေနရမလား ကင္းပုန္း၀ပ္ေနတာ တပံုႀကီးရွိတယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

အမွန္တိုင္း ေျပာရရင္ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ သူနဲ႔ ေတြ႔ရတာ သူ႔ပံုၾကည့္ၿပီး သိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ သူ႔ရဲ့ ငယ္ငယ္ကပံုေလးကိုပဲ ကၽြန္မ လြမ္းေနမိတယ္။ တခုေတာ့ ရွိတယ္ သူ႔ရဲ့ ေနပံုထိုင္ပံု ေျပာပံုဆိုပံုေတြကို သေဘာမက်ေပမဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းက သူ႔ကိုကၽြန္မ ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့သလို ႀကီးလာရင္ စစ္ဗိုလ္တေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိေနတာနဲ႔ စာရင္ အခုခ်ိန္မွာ ဒီလိုေတြ႔ရတာကမွ ေတာ္ေသးတယ္၊ ကၽြန္မကို ဘယ္လုိပဲ လိုက္ခနဲ႔ေနပါေစ သူစစ္သား ျဖစ္ခ်င္စိတ္မရွိတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္လွၿပီလို႔ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ ေတြးေနခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ေမာင္ေလးကို ကၽြန္မ ေနာက္ထပ္ တခါမွ ထပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ 

 ကၽြန္မတို႔ ေတာထဲကထြက္လို႔ ဘန္ေကာက္ေရာက္ၿပီး UNHCR က အသိအမွတ္ျပဳလို႔ တတိယႏိုင္ငံကို ထြက္ခြာဖို႔ ေလွ်ာက္ထားဆဲ ကာလမွာေတာ့ အိမ္ကစာတေစာင္လာတယ္ ေမာင္ေလးက ကၽြန္မဆီကိုပဲ သြားေတာ့မယ္ဆိုၿပီး အိမ္ကထြက္သြားတယ္တဲ့။ အေမဆီကတဆဆင့္ သူ႔သတင္းေတြ ၾကားရတာ ေကာင္းတာ တခုမွမရွိဘူး ရည္းစား တရြာတေယာက္ လိုက္ထားလို႔ ေကာင္မေလး အခ်င္းခ်င္း ျပႆနာျဖစ္တာေတြ အိမ္မွာ သူရည္းစားမ်ားတဲ့ ျပႆနာနဲ႔ ဟိုကအတိုင္ခံရ ဒီက အတိုင္ခံရလို႔ ေျပာတယ္။ အတည္တက် ေတာင္းေပးသင့္ရင္လည္း ေတာင္းေပးဖို႔ ဘယ္သူနဲ႔ ႀကိဳက္ေနလဲ ေမးေတာ့လည္း တေယာက္မွ မႀကိဳက္ဘူး သူမ်ားေတြက ထင္တာသာ ျဖစ္တယ္လို႔ ျငင္းတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စစ္တပ္က ေပၚတာဖမ္းရာမွာ ပါသြားၿပီး သူတို႔ကို ရြာတရြာက ဗြီဒယိုရံုထဲမွာ ေလွာင္ထားစဥ္ ဗြီဒယိုရံု နံရံကို သူကဦးေဆာင္ၿပီး အုပ္စုလိုက္ ၀ိုင္းကန္ျဖဲၿပီးေတာ့ ထြက္ေျပးၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္လာတယ္။

ဒီေနာက္ပိုင္း တားမရဘဲနဲ႔ မငယ္ရွိတဲ့ေနရာကိုပဲ စံုစမ္းၿပီး လိုက္သြားေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ရြာကထြက္လာတယ္လို႔ သိရတယ္။ ထိုင္းက မထြက္လာခင္အထိ ကၽြန္မ သူေရာက္လာမလားလို႔ ေမွ်ာ္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မဆီကိုလည္း မေရာက္လာခဲ့ဘူး။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ၿပီး အခုထိလည္း သူဆက္သြယ္လာမလားလို႔ ေမွ်ာ္ေနတာ ေမာင္ႏွမေတြထဲက ကၽြန္မကို တခါမွ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဖူးသူကပဲ ဆက္သြယ္လာခဲ့တယ္ ကၽြန္မဆီ သြားမယ္လို႔ ေျပာၿပီးထြက္လာတဲ့ သူကေတာ့ ဆက္လည္း မဆက္သြယ္လာ ေရာက္လည္းမေရာကလာခဲ့ဘူး။ ထိုင္းႏိုင္ငံက မဟာခ်ိဳင္ေရာက္ေနတယ္ ၾကားလို႔ စံုစမ္းတယ္ ဘာမွအစအန မရဘူး၊ မေလးရွားသြားဖို႔ လုပ္ေနတာ ေတြ႔တယ္ဆိုလို႔ စံုစမ္းၾကည့္တယ္ ဘာမွ ေရရာတဲ့ အခ်က္အလက္မရခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ေမာင္ေလးသတင္းဟာ အစေပ်ာက္ေနတာ ၾကာပါၿပီ။

ဆစ္ဒနီမွာ ျမန္မာမိသားစုေတြ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ညေနဘက္ ကၽြန္မ အမ်ိဳးသားတို႔ ျခင္းလံုးခတ္တဲ့ ပန္းျခံကို တခါတေလ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လိုက္လည္ျဖစ္ရင္ အကယ္၍မ်ား ေမာင္ေလးသာ ေရာက္လာခဲ့ရင္ အခုျခင္းလံုးခတ္ေနတဲ့ ျခင္း၀ိုင္းမွာ သူလည္းတေယာက္ ပါ၀င္မွာပဲဆုိၿပီး ကၽြန္မအျမဲေတြးမိပါတယ္။ ကၽြန္မ ေမာင္ေလးဟာ ကၽြန္မဆီကို လာမယ္ဆိုၿပီး အခုထိ အဆက္အသြယ္ မလုပ္တာ အသက္ရွိထင္ရွားမွ ရွိပါေသးရဲ့လားလို႔ တခါတခါ ေတြးၿပီး ကၽြန္မ အႀကိမ္ႀကိမ္ စိုးရိမ္မိတိုင္း ဟုတ္သည္ရွိ မဟုတ္သည္ရွိ၊ ၀ါဆိုလဖြား ေယာက္်ားေလးတြက ေကာင္းစားတတ္တယ္လို႔ပဲ ၾကားဖူးလို႔ ေမာင္ေလးတေန႔ ေကာင္းစားဦးမွာပါ ေမာင္ေလး ဘာမွ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာနဲ႔ ေျဖသိမ့္ရပါတယ္။ ေမာင္ေလး တေန႔ေတာ့ ကၽြန္မဆီ ဆက္သြယ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။

ဗုဒၶါနံ ဇိ၀ိတႆ နသကၠာ ေကနစိ အႏၱရာေရာ ကာတံု တထာ ေမာင္ေလး ေဟာႏၱဳ။

ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အသက္အႏၱရာယ္ကို တစံုတေယာက္ေသာသူသည္ ျပဳျခင္းငွာ မတတ္ႏိုင္ ထို႔အတူ ေမာင္ေလးအား ျဖစ္ပါေစသတည္း။

-ေမာင္ေလး ေဘး၊ ရန္၊ ေၾကာင့္ၾက ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစ၊
-ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ၍ ခ်မ္းသာပါေစ။
-ေကာင္းက်ိဳးလိုရာ ဆႏၵျပည့္၀ပါေစ၊
-မေကာင္းမႈမ်ားကို ေရွာင္ႏိုင္ပါေစ၊
-ဒုကၡနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရပါက ဒုကၡမွ ကင္းလြႊတ္ပါေစ၊
-ေဘးအႏၱရာယ္နဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ေနရပါက ေဘးအႏၱရာယ္က လြန္ေျမာက္ပါေစ၊
-ေသာကနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ေနရပါက ေသာကမွ လြန္ေျမာက္ပါေစ။

ေမာင္ေလး တေနရာမွာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး တအိုးတအိမ္ထူေထာင္ေနၿပီ ဆိုရင္လည္း ဇနီးေကာင္းေကာင္းေလး ရၿပီး မိသားစုဘ၀ကို ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းၿပွး သမၼအာဇီ၀နဲ႔ အသက္ေမြးပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ေမာင္ေလးက ဆႏၵမရွိလို႔ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ခ်င္ရင္ေတာင္မွ သူအသက္ရွိထင္ရွားနဲ႔ ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာနဲ႔ အေျခအေန အက်ိဳးအေၾကာင္းေလး နည္းနည္း သိရရင္ေတာင္ ကၽြန္မအတြက္ အလိုလားအေတာင္းတဆံုး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တခုျပည့္ပါၿပီ။

ဆက္ဖတ္ရန္>>

သံသရာ တပတ္ျပန္လည္လာေသာ ျဖတ္ေလးျဖတ္ စီမံကိန္း

မၾကားရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ျဖတ္ေလးျဖတ္အေၾကာင္းကို ျပန္ၾကားရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က ကၽြန္မတို႔ရြာရဲ့ တဘက္ကမ္းမွာ ရွိတဲ့ ကရင္ရြာေတြအားလံုး ဗမာရြာေတြအနီး တန္းလ်ားထိုးၿပီး လာေနၾကတဲ့အခ်ိန္ကို မေန႔တေန႔ကလို ျပန္သတိရလာတယ္။ ျဖတ္ေလးျဖတ္ဆိုတာက အာဏာရွင္ အဆက္ဆက္က ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြရဲ့ အသက္ေသြးေၾကာကို ျဖတ္ေတာက္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ လူထုဆီက ေဆး၀ါး၊ ရိကၡာ၊ ဘ႑ာ၊ သတင္းႏွင့္ အဆက္အသြယ္တို႔ကို မရေအာင္ လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုေတြ ၀င္ထြက္သြားလာေနတဲ့ ရြာေတြကို အတင္းအဓမၼ ေရႊ႔ေျပာင္းေစၿပီး ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုေတြကို လူထုနဲ႔ ျဖတ္ေတာက္ပစ္တဲ့ စီမံကိန္းျဖစ္တယ္။ ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုေတြ ပ်က္စီးသြားမယ္ ထင္ၿပီး ဒီလိုလုပ္တာျဖစ္ေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုေတြ ဘာမွျဖစ္မသြားဘဲ ျပည္သူလူထုမွာသာ ပ်က္စီးဆံုးရႈံုးၿပီး ဒုကၡမ်ိဳးစံုနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ငယ္ေသးေတာ့ ဒါကို ျဖတ္ေလးျဖတ္ စီမံကိန္းလို႔ ေခၚမွန္းလည္း မသိခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔နယ္မွာ KNU တပ္ေတြကို ကရင္တပ္လို႔ မေခၚဘဲ ေကာ္သူးေလတပ္ေတြလို႔ ေခၚေလ့ရွိၿပီး ကရင္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ရိုးရိုးအရပ္သားေတြကိုသာ ရည္ညြန္းၿပီး ေကာ္သူးေလဆိုရင္ေတာ့ KNU တပ္က စစ္သားေတြကို ရည္ညြန္းပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ ရြာနားမွာ ကရင္ေတြလာေနၾကတာကို ေကာ္သူးေလေတြ ဆက္ေၾကးေကာက္ၿပီး ရြာသားေတြကို ညွင္းဆဲမွာစိုးလို႔ ကရင္ရြာေတြကို ဗမာရြာနား ေရႊ႔ထားတယ္ဆိုတာပဲ ကၽြန္မတို႔ နားလည္ခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္က ကၽြန္မတို႔နယ္ဘက္မွာ သဘာ၀ေတာေတာင္ေတြ အင္မတန္မ်ားၿပီး ဗမာေတြအေခၚ ေခ်ာင္းဖ်ားလို႔ ေခၚတဲ့ ကရင္ရြာေတြအလြန္ ေတာေတာင္ေတြထဲမွာ သဘာ၀အေလ်ာက္ ေပါက္ေနတဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ႏွင့္ လယ္ယာျခံေျမသံုး ပစၥည္းေတြကို ေခ်ာင္းရင္းမွာ ေနတဲ့ ဗမာေတြက သြားရွာလို႔ ရသလို ေခ်ာင္းဖ်ားရွိ ကရင္ေတြကလည္း ဗမာရြာေတြကို ျဖတ္ၿပီး ငါး၊ ရွပ္ေခၚ ဂံုးေကာင္ေတြနဲ႔ ပင္လယ္ျပင္မွ ထြက္တဲ့ တျခားအသားငါး အသံုးအေဆာင္ေတြကို သြားေရာက္ ရွာေဖြစားေသာက္လို႔ ရပါတယ္။ ကၽြန္မတု႔ိ႔ ရြာေတြက ေရခ်ိဳေရငန္စပ္မွာ ရွိၿပီး ကၽြန္မတို႔ျခံက ဒီေရထတဲ့အပတ္(လျပည့္နဲ႔ လျပည့္ခါနီးကာလ) မွာ ဒီေရတက္ရင္ ေရငန္ေရာက္ၿပီး ဒီေရျပန္က်သြားတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ေရေသတဲ့ပတ္ေတြ (လကြယ္နဲ႔ လကြယ္ရက္အနီးကာလ) မွာေတာ့ ေခ်ာင္းထဲမွာ ေရခ်ိဳပဲရွိတဲ့ ေခ်ာင္းရင္းနဲ႔ ေခ်ာင္းဖ်ား ၾကားမွာ ရွိပါတယ္။

ပင္လယ္ျပင္က ထြက္တဲ့အစားအစာကို ဗမာေတြက ရွွာၿပီး ေခ်ာင္းဖ်ားမွာ သြားေရာင္းတာကို ကရင္ေတြက ျပန္၀ယ္စားတာ မ်ားၿပီး ေခ်ာင္းဖ်ားက သဘာ၀ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကို ကရင္ေတြက ရွာေဖြၿပီး ဗမာရြာေတြမွာ ျပန္လာေရာင္းတာကို ဗမာေတြက ျပန္၀ယ္စားတာ မ်ားပါတယ္။ အစားအေသာက္ေတြကိုသာ ၀ယ္စားတာ မ်ားေပမဲ့ လယ္သမာား အေတာ္မ်ားမ်ားက သစ္၊ ၀ါး၊ ႀကိမ္ စတဲ့ အိမ္နဲ႔ လယ္ယာ ျခံေျမသံုး ပစၥည္းေတြနဲ႔ မိုးဦးက်ကာလ မိုးစာထင္း စသည္တို႔ကိုေတာ့ မ၀ယ္ဘဲ ရိကၡာအလံုအေေလာက္ ယူသြားၿပီး ေတာေတာင္ေတြအထဲမွာ ညအိပ္ညေန ကိုယ္တိုင္ သြားခုတ္ကာ ေဖါင္နဲ႔ ေမ်ာခ်လာတာ မ်ားပါတယ္။ ေခ်ာင္းရင္းက လူေတြက အသီးႏွံေတြကို မ်ားမ်ား လိုအပ္လို႔ျဖစ္ေစ၊ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ ေတာထဲကိုယ္တိုင္ သြားရွာခ်င္လို႔ ျဖစ္ေစ ေတာထဲမွာ ညအိပ္ညေန သြားခူးၿပီး သစ္ေဖါင္၀ါးေဖါင္ဖြဲ႔ကာ ေမ်ာခ်လာတာမ်ိဳး ရွိသလို ေခ်ာင္းဖ်ားက လူေတြကလည္း လက္ေလွာ္ေလွ ငွားၿပီး ပင္လယ္ကမ္းေျခက သဲေသာင္မွာ ကိုယ္တိုင္ ရွပ္(ဂံုးေကာင္တမ်ိဳး) သြားေကာက္ ငါးသြားဖမ္းၾကတာ တခါတေလ ရွိပါတယ္။ ဒညွင္းသီးက ကၽြန္မတို႔ နယ္မွာ ကိုယ္ပိုင္ျခံထဲမွာ စိုက္ထားစရာ မလိုဘဲ ေပၚခ်ိန္မွာ ဘယ္သူမဆို သြားခူးလို႔ရတဲ့ ေတာထဲမွာ သဘာ၀အတိုင္း ေပါက္ေနတဲ့ အသီးႏွံတခု ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မဆယ္ႏွစ္ခန္႔က ကၽြန္မအေဖနဲ႔ အိမ္နားျခံက မိတ္ေဆြတဦး ဒညွင္းသီးေပၚတဲ့ မိုးရာသီမွာ ေတာထဲက ဒညွင္းသီး သြားခူးၿပီး ဂံုနီအိတ္ႀကီးေတြနဲ႔ ထည့္ၿပီး ၀ါးေဖါင္နဲဲ႔ ေမွ်ာခ်လာလို႔ မိသားစု၀င္ေတြက ကမ္းနားမွာ ဆင္းသယ္ရတာကို ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနသလို လက္ေလွာ္ေလွတစီး ငွားၿပီး ပင္လယ္ကမ္းနားက သဲေသာင္မွာ ရွပ္သြားေကာက္လာလို႔ သြားသယ္ရတာကိုလည္း သတိရေနတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ရြာကေနၿပီး ေရာ္ဘာျခံတို႔ လယ္ကြက္တုိ႔ကို ျဖတ္ၿပီး ေခ်ာင္းကို ကူးၿပီးတာနဲ႔ ဟိုဘက္ေရာက္ရင္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ကရင္ရြာေတြကိုပဲ ေတြ႔ရေတာ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔က ရြာစြန္ ျခံထဲမွာေနေတာ့ ကရင္ရြာနဲ႔ ပိုနီးၿပီး သမ၀ယမမွာ ပစၥည္းထုတ္ရင္ ကရင္ေတြထုတ္တဲ့ ေနရာမွာပဲ ထုတ္ရပါတယ္။ ကရင္ရြာေတြနဲ႔ ဗမာရြာေတြအၾကား စက္ေလွေတြ၊ လွည္းေတြနဲ႔ ျဖစ္ေစ၊ ေျခက်င္ျဖစ္ေစ ေန႔စဥ္ အသြားအျပန္ရွိၾကပါတယ္။ ဗမာရြာမွာ ဘုရားပြဲလုပ္ရင္ ကရင္ရြာသားေတြလည္း ရြာလံုးကၽြတ္လာၿပီး ကရင္ရြာေတြမွာ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔တို႔ ခရစ္စမတ္ေန႔တို႔ လုပ္ရင္လည္း ဗမာေတြ ရြာလံုးကၽြတ္နီးပါး သြားၾကပါတယ္။ ဒီလို ကူးသန္း ေရာင္း၀ယ္ကာ ကူးလူးဆက္ဆံရင္းနဲ႔ ကရင္နဲ႔ ဗမာ လူငယ္ခ်င္း ရင္းႏွီးကာ ခ်စ္ခင္စံုမက္ၾကၿပီး တအိုးတအိမ္ ထူေထာင္ၾကတဲ့ စံုတြဲေတြလည္း မ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ရြာသားေတြအခ်င္းခ်င္း ၾကားမွာ ကရင္ရြာေတြနဲ႔ ဗမာရြာေတြ အျပန္အလွန္ ကူးလူးဆက္ဆံမႈက ဘာျပႆနာမွကို မရွိခဲ့တာ အမွန္ပါ။

ေခ်ာင္းဖ်ားက ကရင္ရြာေတြကို မ၀င္ခင္ ပထမဦးဆံုး ေတြ႔ရတာက ကၽြန္မတို႔ရြာက မစိန္နဲ႔ အဲဒီရြာက ကရင္အမ်ိဳးသား ေစာဘေမာင္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ေစ်းဆိုင္ေလး တဆိုင္တည္ထားတဲ့ ေစ်းဆိုင္ေလးကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေခ်ာင္းဖ်ားနဲ႔ ေခ်ာင္းရင္း ခရီးသြား အေတာ္မ်ားမ်ား သူတို႔ဆိုင္မွာ တေထာက္နားၿပီးမွ ခရီးဆက္ေလ့ရွိေတာ့ ေခ်ာင္းဖ်ားကလာတဲ့ပစၥည္းနဲ႔ ေခ်ာင္းရင္းကလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို သူတို႔ဆိုင္ေလးမွာ ရႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ကရင္ေတြက သူတို႔သားသမီးေတြကို သူတို႔ရြာက စာသင္ေက်ာင္းမွာ မအပ္ဘဲ ကၽြန္မတို႔ ရြာက ေက်ာင္းမွာ လာအပ္တာလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မ မွတ္မိသေလာက္ ကၽြန္မ သံုးတန္းနဲ႔ ေလးတန္းႏွစ္မွာ ေစာ၀င္းျမင့္တို႔ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္အပါအ၀င္ ကရင္ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႔ ကၽြန္မတို႔ ရြာက ေက်ာင္းကို ေျပာင္းလာခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔အားလံုးက စာေတာ္ၾကၿပီး အတန္းထဲမွာ အေတာ္ဆံုးေက်ာင္းသားေတြ စာရင္းထဲ ပါ၀င္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ရြာက စစ္တပ္မွာ စစ္သားဦးေရ တိုးလာတာ ေတြ႔ၿပီး အနီးနား ပတ္၀န္းက်င္က ကရင္ရြာေတြ အားလံုးကို ကၽြန္မတို႔ ရြာနဲ႔ အနီးတ၀ိုက္မွာ တန္းလ်ားထိုးၿပီး လာေနရမယ္လို႔ စစ္တပ္က အမိန္႔ခ်ေၾကာင္း ၾကားရတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ အေပၚမွာ ေျပာတဲ့အတိုင္း ေကာ္သူးေလတပ္ေတြ အေႏွာင့္အယွက္မွ ကင္းေအာင္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မက ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေစာ၀င္းျမင့္တို႔လည္း ေက်ာင္းနဲ႔ နီးသြားလို႔ အေ၀းကေန လာစရာမလိုေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးေနတယ္။ ရြာသားေတြကလည္း မစိန္တို႔မိသားစုေတာ့ တျခားသူေတြလို တန္းလ်ားထိုး ေနစရာမလိုဘဲ သူ႔မိဘေတြအိမ္မွာ ေနလို႔ရတာေပါ့လို႔ ေျပာနၾကတယ္။

အဲဒီအမိန္႔ခ်ၿပီးေနာက္ပိုင္း ေျပာင္းေရႊ႔ဖို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကာလမွာေတာ့ မၾကာခဏ ဆိုသလို စစ္တပ္နဲ႔ ေကာ္သူးေလ တပ္ေတြတိုက္ပြဲ ျဖစ္ၿပီး စစ္တပ္က ဘယ္သူ႔ကို ေကာ္သူးေလ သတင္းေပးဆုိၿပီး ဖမ္းသြားျပန္ၿပီ၊ ေကာ္သူးေလတပ္ကလည္း ဘယ္သူ႔ကို စစ္တပ္သတင္းေပးလို႔ ဆုိၿပီး ဖမ္းသြားျပန္ၿပီနဲ႔ အရပ္သားေတြဟာ အရင္လို ေအးေအးေအးေဆးေဆး ေနခြင့္လံုး၀ မရေတာ့ဘဲ ဗမာရြာသားေတြေရာ ကရင္ရြာသားေတြပါ က်ီးလန္႔စာစား ဘ၀ကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္မတို႔ရြာက မစိန္နဲ႔ ယူထားတဲ့ ေစာဘေမာင္ကိုလည္း စစ္တပ္က ေကာ္သူးေလ သတင္းေပးဆိုၿပီး စြပ္စြဲကာ လိုက္ဖမ္းလို႔ ေတာခိုသြားတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းက တရြာလံုးကို ျပန္႔ႏွံ႔သြားတယ္။ ဗမာမနဲ႔ ယူထားတဲ့ ေစာဘေမာင္တေယာက္ အဲလိုမ်ိဳး လုပ္လိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မထင္ထားလို႔ အားလံုးက အံ့ၾသလို႔ မဆံုး ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ မစိန္နဲ႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အမ်ား အၾကံျပဳတဲ့အတိုင္းပဲ ဗမာရြာက သူ႔မိဘအိမ္မွာ ျပန္လာေနဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္။

အေတာ္ၾကာေတာ့ ကရင္ရြာက တခ်ိဳ႔က ေကာ္သူးေလတပ္ေတြကို ေၾကာက္လို႔ ၿမိဳ႔ကိုအၿပီး ေျပာင္းသြားၾကၿပီဆိုတာ ၾကားရသလို တခ်ိဳ႔ကလည္း စစ္တပ္ကို ေၾကာက္လို႔ ေကာ္သူးေလထဲ ၀င္သြားျပန္ၿပီ၊ ဘယ္သူ႔ကို စစ္တပ္က သတ္လိုက္ျပန္ၿပီ စသည္ျဖင့္ အဖမ္းခံရသူ အသတ္ခံရသူေတြရဲ့ အနိ႒ာရံု သတင္းေတြက တေန႔တျခား နားနဲ႔ မဆံ့ေအာင္ ၾကားလာရပါတယ္။ ညဘက္ေရာက္ရင္လည္း ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္လို႔မရ ဘယ္ေတာ့ အနားကပ္ၿပီး ေသနတ္သံ ၾကားရမလဲဆိုတာ အျမဲေတြးပူေနရတယ္။ စစ္တပ္အမိန္႔ကို စသိရတဲ့ေန႔က စၿပီး စစ္တပ္နဲ႔ ေကာ္သူးေလတပ္ေတြ တိုက္ပြဲျဖစ္ရင္ အခ်ိန္မေရြး အထုပ္ဆြဲေျပးၿပီး ၀ပ္လို႔ရေအာင္ အျမဲတမ္း အဆင္သင့္ ျပင္ထားရတယ္။ ကရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဗမာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရြာသားေတြကေတာ့ ဘယ္သူမွ မလံုျခံဳဘူးလို႔ ခံစားရပါတယ္။ ဒီဒုကၡေတြကို ၿမိဳ႔ေပၚကလူေတြ မခံစားဖူးလို႔ သိမယ္မထင္ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ျခံက နည္းနည္းေခ်ာင္က်ေတာ့ စစ္တပ္နဲ႔ ေကာ္သူးေလတပ္ တိုက္ပြဲျဖစ္ရင္ က်ည္ဆံမေရာက္ႏိုင္တဲ့ ေနရာျဖစ္လို႔ ညဘက္ဆို ကရင္ဘက္ကမ္းမွာ ေနတဲ့ ဗမာအေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္မတို႔ အိမ္မွာ လာအိပ္ၾကပါတယ္။

ရြာေတြ ေျပာင္းေရႊ႔ဖို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေန႔ နီးကပ္လာေလ အဖမ္းအဆီးကလည္း မ်ားလာေလနဲ႔ တခ်ိဳ႔က သတင္းေပးလည္း မဟုတ္ ဘာမွလည္း မဟုတ္ဘဲ အထင္မွားခံရကာ အဖမ္းခံရ ညွင္းဆဲခံရတာလည္း ရွိေတာ့ ဘယ္သူနဲ႔မွ မပတ္သက္ ဘာမွအျပစ္မလုပ္ထားတဲ့ ရြာသားေတြကလည္း အျမဲတမ္း က်ီးလန္႔စာ စားသလိုပဲေၾကာက္ ေနရပါတယ္။ ကရင္ရြာေတြကို ေျပာင္းေရႊ႔ဖုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနာက္ဆံုးေန႔ နီးကပ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ မစိန္တို႔ သားအမိက သူ႔မိဘအိမ္ကုိ ေရာက္မလာဘဲ ေစာဘေမာင္ေနာက္ကို လိုက္ၿပီး ေတာခိုသြားတယ္ ဆိုတာနဲ႔ ေစာ၀င္းျမင့္တို႔ မိသားစု တစုလံုးလည္း ေတာခိုသြားၿပီ ဆိုတဲ့သတင္းက တရြာလံုးကို ျပန္႔ႏွံ႔သြားေတာ့ ဘယ္သူမွ မထင္ထားတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေတာ့ တရြာလံုးက အံ့ၾသရျပန္တယ္။ ဗမာျဖစ္ၿပီး ကရင္နဲ႔ယူတာကို နဂိုကတည္းက သိပ္သေဘာမတူတဲ႔ မစိန္မိဘေတြလည္း ဒီေလာက္ပဲ မိုက္ရတဲ့သမီးဆိုၿပီး ယူက်ံဳးမရ ျဖစ္ၿပီး က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေက်ာင္းကို ျပန္မေရာက္လာေတာ့တဲ့ အတန္းထဲမွာ ပညာေတာ္ၾကတဲ့ ေစာ၀င္းျမင့္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြကိုလည္း ေက်ာင္းသားေတြေရာ ဆရာေတြပါ လြမ္းၿပီးက်န္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကရင္ရြာေတြက ဗမာရြာနားနီးတဲ့ ေနရာေတြကို ေရႊ႔ၿပီး ေနလာရတာ မိမိဥယာဥ္ျခံထဲမွာ အသီးအရြက္ သြားခူးတာတို႔ ထင္းသြားေခြတာတို႔လည္း လုပ္လို႔မရ တခါတေလ ကိုယ့္ဥယာဥ္မွာကိုယ္ အသီးအႏွံသြားခုိးခူးမိလို႔ စစ္တပ္နဲ႔ ေတြ႔ရင္ေတာ့ မထင္ရင္ မထင္သလို ရန္သူသတင္းေပးလို႔ စြတ္စြဲၿပီး ျပႆနာအရွာခံရ အသတ္ခံရတဲ့အဆင့္ထိ ရွိပါတယ္။ အရင္က သစ္ခုတ္၊ ၀ါးခုတ္၊ ထင္းခုတ္၊ ႀကိမ္ခုတ္နဲ႔ သဘာ၀ဟင္းသီးဟင္းရြက္ကို ကရင္ရြာေတြကို ေက်ာ္ၿပီး ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ ကရင္ဗမာ ဘယ္သူမဆို အခ်ိန္မေရြး သြားရွာလို႔ရေနတဲ့ အေျခအေနကေန ကရင္ေတြက မိမိတို႔ ကိုယ္ပိုင္ လယ္ယာျခံေျမမွာေတာင္ သြားခူးစားလို႔မရေတာ့တဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ကရင္ေတြအတြက္ ဒီလို အိုးပစ္အိမ္ပစ္ၿပီး ဘာမွလုပ္ကိုင္စားေသာက္စရာ မရွိဘဲ ဗမာရြာနားမွာ လာေနရတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အေနအစား ၾကပ္တည္းေစပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ကိုက်ေတာ့ ေကာ္သူးေလတပ္ေတြက မဆလ လက္ပါးေစေတြဆိုၿပီးေတာ့ စြတ္စြဲခံရတာလည္း ရွိေတာ့ တပ္ႏွစ္တပ္ၾကားမွာ ျပည္သူလူထုဟာ တကယ္ကို ေဘးၾကပ္နံၾကပ္နဲ႔ ဒုကၡ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ရြာက ျပည္သူ႔ေကာင္စီအတြင္းေရးမွဴးကို ကရင္တပ္စိတ္တစိတ္က စစ္တပ္ယူနီေဖါင္းေတြ၀တ္ကာ စစ္တပ္ဟန္ေဆာင္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ ရြာထဲက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ညဘက္ ေရွာင္တခင္၀င္ေရာက္ လာလုပ္ၾကံခဲ့ရာမွာ လူမွားၿပီး ပစ္မိလို႔ ကၽြန္မနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးမကင္းသူ အစ္ကိုတေယာက္ ေသဆံုးခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ျဖစ္ပံုက အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္မတို႔နယ္မွာ အမ်ိဳးသားအေတာ္မ်ားမ်ားက ေခတ္မီသူတိုင္း ဗီယက္နာမ္ဂ်ာကင္ ၀တ္တယ္ဆိုၿပီး တပ္မေတာ္အေရာင္ ဗီယက္နာမ္လုပ္ အေႏြးထည္ကို လူငယ္နဲ႔ လူလတ္ပိုင္း အမ်ိဳးသား အေတာ္မ်ားမ်ား ၀ယ္၀တ္ၾကတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္။ လာလုပ္ၾကံတဲ့ သူေတြက အတြင္းေရးမွဴးကို တခါမွမျမင္ဖူးဘဲ အသက္အရြယ္၊ လူပံုပန္းသ႑န္နဲ႔ ဗီယက္နာမ္ဂ်ာကင္၀တ္ၿပီး ဒီအခ်ိန္ ဒီလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ ညတိုင္း ထိုင္တတ္တယ္ဆုိတာပဲ သိထားေတာ့ ဗီယက္နာမ္ ဂ်ာကင္၀တ္ထားတဲ့ သူနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ကၽြန္မ အစ္ကိုေတာ္သူကို ညဘက္မီးအိမ္ မွိန္မွိန္ေအာက္မွာ မွားၿပီး ပစ္သတ္သြားတာ ျဖစ္တယ္။ အမွန္က အဲဒီလက္ဘက္ရည္ဆိုင္က စစ္တပ္ေအာက္တည့္တည့္မွာ ရွိၿပီး ဒီလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ စစ္တပ္ရွိရာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုန္း အေရွ႔မ်က္ႏွာစာဘက္ လမ္းကိုျဖတ္ၿပီး အေနာက္တည့္တည့္ကို ေလွ်ာက္လာၿပီး ဘယ္ဘက္ကို အေကြ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုန္းရဲ့ ေအာက္အေနာက္တည့္တည့္မွာ ရွိပါတယ္။ ေကာ္သူးေလေတြက ပစ္သတ္ၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း တျခားလုပ္စရာ ရွိေသးလို႔ သြားဦးမယ္ဆိုၿပီး ဟန္မပ်က္ဘဲ ထသြားတဲ့အထိ ရြာသားေတြက သူတို႔ကို ေကာ္သူးေလေတြဆိုတာ အတိအက် မသိေသးဘဲ စစ္တပ္ပဲ ထင္ၿပီး ဘာေျပာလို႔ေျပာရမွန္းမသိ အံ့ၾသၿပီးက်န္ခဲ့ေနရာကေန အေတာ္ၾကာမွ ကုန္းေပၚက စစ္တပ္ကလည္း ဆင္းလာ လူေတြကလည္း စုလာမွ ေကာ္သူးေလတပ္က ဟန္ေဆာင္ၿပီး လာပစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ စစ္တပ္က ဘယ္လိုပဲ အကာအကြယ္ ေပးထားတယ္ေျပာေျပာ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေလးျဖတ္ လုပ္ထားတယ္ ေျပာေျပာ စစ္တပ္နားမွာ ကပ္ၿပီးေနတဲ့ လူတေယာက္ကိုတာင္ ေကာ္သူးေလတပ္က သူတို႔ သတ္ခ်င္ရင္ ဒီေလာက္အထိ လြယ္လြယ္ကူကူ ၀င္သတ္လို႔ ရႏိုင္တဲ့အေျခအေန ရွိတယ္ဆိုတဲ့ သင္ခန္းစာ ရသြားပါတယ္။

၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မတို႔ ABSDF တပ္ေတြနဲ႔ KNU တပ္ေတြ ပူးေပါင္းထားတဲ့ DAB စစ္ေၾကာင္း (၃) က အဲဒီေဒသက ေရွ႔တန္းနယ္ေျမေဒသေတခ်ိဳ႔ကို သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး လႈပ္ရွားနယ္ေျမေတြကို တိုးခ်ဲ႔ႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ ၉၃ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ နယ္ေျမအေတာ္မ်ားမ်ားကို ျပန္လက္လႊတ္လိုက္ရၿပီး ၉၅ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီလိုပဲ ျဖတ္ေလးျဖတ္ စီမံကိန္းကို ကၽြန္မတို႔နယ္မွာ ျပန္လုပ္ခဲ့တယ္လို႔ ကၽြန္မ ကရင္နီဘက္ ဗဟိုေရာက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ၾကားသိရပါတယ္။ ရြာသားေတြကို ျပည္သူ႔စစ္မလုပ္မေနရ စနစ္နဲ႔ လုပ္ခဲ့လို႔ အဲဒီတုန္းကလည္း ကၽြန္မအေမရဲ့ ေမာင္အရင္း ကၽြန္မဦးေလးက ျပည္သူ႔စစ္ေခါင္းေဆာင္ လုပ္ရၿပီး ကရင္တပ္ေတြ ညဘက္၀င္ပစ္သတ္လို႔ ေသဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မ ဦးေလးက ကၽြန္မတို႔ ေရွ႔တန္းေဒသမွာ ရွိေနစဥ္ ၉၂ ခုႏွစ္တုန္းကေတာင္ ကၽြန္မတို႔ရြာမွာ ျပည္သူ႔စစ္ေခါင္းေဆာင္ လုပ္ေနၿပီး ကၽြန္မတို႔ ABSDF တပ္ေတြ အျမဲတမ္း ၀င္ဖမ္းဖို႔ေျပာေနလို႔ ဦးေလးကို ျပည္သူ႔စစ္ေခါင္းေဆာင္ မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ လူႀကံဳတိုင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ကၽြန္မ မွာခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဦးေလးတေယာက္တည္းမကဘူး ရြာတိုင္းနီးပါးမွာ ျပည္သူ႔စစ္ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူေတြက ကၽြန္မနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးမကင္းသူေတြခ်ည္းျဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေလးကို မ်က္ႏွာပူခဲ့ရတယ္။ တခါေတာ့ အေမ တ၀မ္းကြဲအစ္မရဲ့ အမ်ိဳးသား ကၽြန္မနဲ႔ ဘႀကီး ေတာ္သူတေယာက္ကိုလည္း ျပည္သူ႔စစ္ေခါင္းေဆာင္ လုပ္လို႔ ကၽြန္မတို႔တပ္က တခါဖမ္းမိေတာ့ ေနာက္မလုပ္ေတာ့ဘူးလို႔ လက္မွတ္ထိုးခဲ့လို႔ ျပန္လႊတ္လိုက္ေပမဲ့ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ေလးကို မ်က္ႏွာပူခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီေခတ္ဒီစနစ္မွာ လူလာျဖစ္ၾကတဲ့ သူေတြအားလံုးက သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္မရွိ၊ အေျခအေနတခုကို မိမိကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႔ ေလ့လာဆန္းစစ္ခြင့္မရွိဘဲ နီးရာလူေျပာတာကိုပဲ ယံုေနရ၊ နီးရာဓါးကို ေၾကာက္ေနရၿပီး ခိုင္းတာလုပ္၊ ေခၚရင္လာ၊ ခံမေျပာနဲ႔ ဆိုတဲ့ေခတ္မွာ အာဏာရွင္ေတြကလြဲရင္ အားလံုးက ျပည္တြင္းစစ္ရဲ့ ေျမစာပင္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုလည္း ၾကံ႔ဖြ႔ံအာဏာရွင္ေတြက ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈနဲ႔ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြရဲ့ အခန္းက႑ကို လစ္လ်ဴရႈကာ ငါေျပာတဲ့အတိုင္း လက္မခံရင္ အားလံုးကို အျမစ္ျဖဳတ္ပစ္မယ္ဆိုတဲ့ အၾကံအစည္နဲ႔ ေခတ္အဆက္ဆက္က ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြရဲ့ နည္းနာအတိုင္း ျဖတ္ေလးျဖတ္ စီမံကိန္းကို ျပန္လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ ၾကားရေတာ့ ျပည္သူလူထုက ေျမစာပင္ျဖစ္ရဦးမယ္ ဆိုတာကို ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ ေသခ်ာေနပါတယ္။ ဟိုတုန္းကေတာင္ သူပုန္ေတြက ေဆး၀ါး၊ ရိကၡာနဲ႔ ဘ႑ာေငြကို ျပည္သူလူထုဆီက အဓိက စုေဆာင္းတာ မဟုတ္ဘဲ ထိုင္းကစုေဆာင္းတာပဲ မ်ားလို႔ ျဖတ္ေလးျဖတ္ေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုသာ နစ္နာၿပီး သူပုန္ေတြမွာ ဘာမွမနစ္နာပါဘူး၊ ခုေခတ္မွာ သတင္းအခ်က္အလက္ကလည္း လူကိုယ္တိုင္ ေတာေတာင္ျဖတ္ၿပီး လာသတင္းေပးမွ ရတဲ့ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့လို႔ ခုေခတ္ဆို သတင္းရဖို႔ ပိုေတာင္လြယ္ပါေသးတယ္ ။ ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ ျပည္သူလူထုက ေပါက္ဖြားလာတာျဖစ္လို႔ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ျပည္သူလူထုကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္လို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဖိႏွိပ္မႈ ရွိေနသေရြ႕ ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ ရွိေနမွာ ျဖစ္ၿပီး စစ္မွန္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုကို မတည္ေဆာက္ႏိုင္ေသးသေရြ႔ ျဖတ္ေလးျဖတ္ မကလို႔ ဘယ္လို စီမံကိန္းပဲသံုးသံုး ျပည္တြင္းစစ္မီး ၿငိမ္းမွာမဟုတ္ သူပုန္ဆိုတာလည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ မဟုတ္ဘဲ ျပည္သူလူထုပဲ ေျမစာပင္ အျဖစ္နဲ႔ အျမဲခံေနရလိမ့္မယ္။

ျဖတ္ေလးျဖတ္ေၾကာင့္ ျပည္တြင္းစစ္ ၿငိမ္းသြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကို ႏိုင္ငံေရးနည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းမွသာ ၿငိမ္းမွာ ျဖစ္တယ္။ စစ္တပ္က ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကို မေျဖရွင္းဘဲ ေျဗာင္က်က် အဓမၼ စိုးမိုးေနသေရြ႔ ႏိုင္ငံမွာ လူမ်ိဳးစုေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ ဆက္ျဖစ္ေနဦးမယ္၊ ဒီမိုကေရစီကို တကယ္ျမတ္ႏိုးသူေတြနဲ႔ အာဏာရွင္ၾကားမွာလည္း ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြ ဆက္ရွိေနဦးမယ္။ အခုလက္ရွိထက္ ပိုမိုဆိုးရြားတဲ့ ပဋိပကၡေတြ ဆက္ရွိေနမယ္။ အေရးအခင္းေတြ ေနာက္ထပ္ အမ်ားႀကီး ေပၚလာၿပီး ပဋီပကၡေတြ ဆက္ျဖစ္ေနမယ္။ တိုင္းျပည္ မၿငိမ္းခ်မ္းသေရြ႔ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း၊ ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ရန္သူျဖစ္ေနရတဲ့ အျဖစ္ေတြ ဆက္ျဖစ္ေနမယ္။ တိုင္းျပည္က ပိုၿပီး ဆင္းရဲသထက္ ဆင္းရဲလာမယ္။ ျပည္သူလူထုေတြမွာ အတင္းအဓမၼ ေနရာ ေဒသေတြ ေျပာင္းေရႊ႔ခံရ၊ လမ္းေတြတံတားေတြ ေဆာက္လုပ္ရာမွာ အဓမၼအေခၚခိုင္းခံရ၊ လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုေတြရွိတဲ့ဆီ အျမဲတမ္း စစ္ေၾကာင္းထိုးေနမွာ ျဖစ္ၿပီး စစ္ေၾကာင္းထိုးတိုင္း ျပည္သူလူထုက ေပၚတာအျဖစ္ ဖမ္းဆီးခိုင္းေစခံရတဲ့ဘ၀က ဘယ္ေတာ့မွ ရုန္းထြက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုဘ၀က လြတ္ေျမာက္ဖို႔ဆိုရင္ စစ္ကၽြန္ဘ၀ကို တျပည္လံုး တြန္းလွန္ၿပီး အဆံုးသတ္ကာ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ ရၿပီး ျမန္မာျပည္မွာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးေပါင္းစံုအတြက္ အာမခံခ်က္ရွိတဲ့ ျပည္ေထာင္စုတခု ေပၚေပါက္လာေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔လိုပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္သံုးဆယ္ခန္႔က ျဖတ္ေလးျဖတ္ကို ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက အခုကၽြန္မသားရဲ့ အသက္အရြယ္ ျဖစ္တာကို သတိထားမိၿပီး ျမန္မာျပည္သူလူထုရဲ့ စစ္ကၽြန္ဘ၀က လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ သံုးဆယ္ခန္႔ကနဲ႔ အခုဘာမွ မကြာပါလားလို႔ သတိထားမိသလို ရြာသားေတြရဲ့ ဒုကၡကေတာ့ အရင္ကထက္ အခုပိုဆိုးလိမ့္မယ္ဆိုတာကို ေတြးေနမိတယ္။ ကၽြန္မသားအရြယ္က ကၽြန္မ ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ ဒီအနိဌာရံု ဒုကၡကို အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မသား မခံစားရလို႔ ၀မ္းသာေပမဲ့ ဒီေဒသမွာ ရွိေနတဲ့ ကၽြန္မသားအရြယ္ ကေလးေတြနဲ႔ ျပည္သူလူထုေတြကေတာ့ ကၽြန္မငယ္ငယ္တုန္းက မဆလေခတ္ ျဖတ္ေလးျဖတ္ထက္ နအဖနဲ႔ ၾကံဖြံ႔ေခတ္ ျဖတ္ေလးျဖတ္ အေတြ႔ၾကံဳက ပိုၿပီး ခါးသီးစြာ ခံစားရလိမ့္မယ္ဆိုတာကို ေတြးေနမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းၿပီး ဒီကေလးေတြရဲ့ဘ၀ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ေခတ္စနစ္ကို အျမန္ေရာက္ပါေစ၊ ကၽြန္မဦးေလးတို႔ အစ္ကိုေတာ္သူတို႔ အပါအ၀င္ ျပည္တြင္းစစ္မွာ ေျမစာပင္ ဘ၀ကို ေရာက္ရသူေတြလို ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူမွ ထပ္အျဖစ္မခံရပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ပါေစ

ဆက္ဖတ္ရန္>>

စစ္ေခြးေတြ - စစ္ေခြးေတြ - စစ္ေခြးေတြ (အပိုင္း ၂)

အရင္ပို႔စ္မွ အဆက္

ကၽြန္မက အေမ့ကို ဒီလိုေျပာေတာ့ "သမီးကို ေတြ႔ခ်င္လို႔ အခုလိုခ်ိန္ အိမ္မွာ လုပ္စရာေတြ ဒီေလာက္မ်ားတာေတြေတာင္ ထားခဲ့ၿပီး လာေတြ႔တာ " လို႔ အစခ်ီၿပီးေတာ့ ရြာမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ရွင္းျပတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က စပါးခင္းေတြ ေရျမွဳပ္လို႔ ရြာက လယ္သမားေတြ အားလံုး ၀မ္းစာစပါးလည္း မရ ကၽြဲႏြားခ၊ သူရင္းငွားခနဲ႔ ဒိုင္ (အစိုးရ) ကိုသြင္းရတဲ့ စပါးကအစ တျခားနယ္က ျပန္၀ယ္ရတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒိုင္ကို တာ၀န္ေက်စပါး မသြင္းရင္လည္း လယ္အသိမ္းခံရမယ္ဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲ ရွိတာကို ေရာင္းခ်ၿပီး တျခားနယ္က စပါးျပန္၀ယ္သြင္းၾကေၾကာင္း၊ အိမ္မွာလည္း အခုဆန္၀ယ္စားေနရၿပီး ရြာမွာအခု လူတိုင္းပဲ ေတာ္ေတာ္ ၾကပ္တည္းၾကတဲ့အေၾကာင္း အစ္ကိုႀကီး တေယာက္ ရွိေနလို႔သာ အိမ္မွာ အသက္္ရွဴ နည္းနည္းေခ်ာင္ေနတာ ျဖစ္ၿပီး သူသာ မရွိရင္ အိမ္က ကၽြန္မေမာင္ေတြ ညီမေတြကို ေက်ာင္းဆက္ထားႏိုင္ဖို႔ ေနေနသာသာ ထမင္းေတာင္ ႏွပ္မွန္ဖို႔ မလြယ္တဲ့အေၾကာင္း အစ္ကိုႀကီးကလည္း အရင္ကလို မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အိမ္ရဲ့ စီးပြားေရးကို ဦးေဆာင္ေနတဲ့အေၾကာင္းတို႔ကို ဆက္တိုက္ေျပာျပလိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိျဖစ္သြားပါတယ္။

အေမ ေျပာလိုက္တဲ့အထဲမွာ ေမာင္ေလးေတြ ညီမေလးေတြ ဆိုတာနဲ႔ လူမမယ္အရြယ္ေလးေတြနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြကို သတိရၿပီး ကၽြန္မမ်က္ရည္လည္တယ္။ အခုစာရုိက္ေနခ်ိန္မွာလည္း  လူမမယ္အရြယ္ ေမာင္ေလးညီမေလးေတြအတြက္ ဘာမွေႏြးေထြးမႈ မေပးႏိုင္ဘဲ ထားခဲ့ရတာကို ခံစားရတယ္။ ကၽြန္မငယ္ငယ္က အိမ္မွာ မိဘတေနကုန္ မရွိရင္ ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမး၊ ဘယ္ေတာ့မွ မိဘကို မတမ္းတတတ္ေပမဲ့ အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြ တေနကုန္ မရွိရင္ ေနမတတ္ဘဲ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမလဲလို႔ မိဘကို ခဏခဏ ေမးရင္း တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ ေစာင့္ေနတတ္တဲ့ အျဖစ္ကို ကၽြန္မ ျပန္သတိရသြားတယ္။

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္တန္း ေက်ာင္းမတက္ခင္ အသက္ ႏွစ္ႏွစ္သံုးႏွစ္ အရြယ္ကဆို ကၽြန္မကိုႀကီးက ကၽြန္မေအာက္ ညီမကို ပုခံုးတဖက္ေပၚမွာထမ္း ကၽြန္မကိုက်ေတာ့ တျခားလက္နဲ႔ တြဲေခၚၿပီး ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေရွ႔က ႏြားစားက်က္အျဖစ္ လုပ္ထားတဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီးမွာ ညေနဆည္းဆာအခ်ိန္ ေရာက္တုိင္း တြံေတးသိန္းတန္ရဲ့ "စစ္ပြဲတရာ ႏႊဲလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ အခ်စ္တပြဲမွ မႏႊဲခ်င္ေတာ့ဘူးကြယ္" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ညည္းဆိုကာ ထိန္းေက်ာင္းရင္း ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အိမ္မွာေမြးတားတဲ့ ကၽြဲေတြႏြားေတြအေပၚ တင္ေပးၿပီး ကၽြဲႏြား ေပးစီးတတ္တဲ့ အကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲ မ၀င္ခင္ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က ဘ၀ေလးကို ခ်က္ခ်င္း ေျပးျမင္သြားတယ္။

ကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲမ၀င္ခင္ အိမ္က ထြက္သြားတုန္းက ကိုႀကီးကို လြမ္းၿပီး ကိုႀကီးဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲလို႔ ကၽြန္မအိမ္မွာ မၾကာခဏ ေမးေလ့ရွိတာ၊ စစ္တပ္ထဲ၀င္ေတာ့မွ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို သြားထမ္းေနလို လြမ္းစရာမဟုတ္ဘူး ဂုဏ္ယူရမယ္တယ္ဆိုတာ အေဖေျပာျပထားတာနဲ႔ ျပန္လာဖို႔မလြယ္ဘူးဆိုတာ သိၿပီး ေနာက္ထပ္မေမးေတာ့တာကို ကၽြန္မသတိရသြားတယ္။ ကၽြန္မ အိမ္ကထြက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း အငယ္ဆံုး ညီမေလးက မငယ္ဘယ္တာ့ ျပန္လာမလဲလို႔ ေမးတာကို လူၾကံဳကတဆင့္ ၾကားရေတာ့ ကၽြန္မ ယူက်ံဳးမရေအာင္ ခံစားခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က သူအိမ္ကထြက္သြားေတာ့ သူဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ တမ္းတမ္းတတ လြမ္းခဲ့ရတဲ့ ကိုႀကီးက အခုေတာ့ ကၽြန္မျပန္လာမွာကို တမ္းတမ္းတတ လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့ ေမာင္ေလးညီမေလးေတြကို ခုလို ကၽြန္မတို႔ကိုယ္စား  အစားထိုး ၀င္ေရာက္ၿပီး အငယ္ေတြအေပၚ ေႏြးေထြးမႈေပး တာ၀န္ယူေပးေနတာကို သိရေတာ့ ကၽြန္မ ကိုႀကီးကို လႈိက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္သြားပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေဒသမွာ မိုးတြင္းကာလအတြက္ ဆန္စပါးကို မသိုထားႏိုင္ရင္ ဆန္ေစ်းက မိုးတြင္းမွာ ပံုမွန္ေစ်းထက္ ႏွစ္ဆသံုးဆအထိ တက္ၿပီး ပိုက္ဆံရွိတာေတာင္ ၀ယ္ဖို႔ ဆန္မရွိတာနဲ႔ မၾကာခဏ ၾကံဳရတတ္တယ္။ ဒီလို မိုးတြင္းကာလမွာ ဆန္၀ယ္စားေနရတဲ့ မိသားစုတခုအတြက္ ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္တယ္ ဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ နယ္သားေတြ အသိဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုႀကီးသာ မရွိရင္ ခုလိုအခ်ိန္ အိမ္မွာ ေတာ္ေတာ္ကို ဒုကၡေရာက္မယ္ ဆိုတာအေမေျပာတာ အမွန္ပဲ ျဖစ္တယ္။ ကိုႀကီးသာ ဒဏ္ရာရၿပီး ပင္စင္မယူခဲ့ရင္ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ တခ်ိန္က ကၽြန္မအထင္ႀကီးတဲ့အတိုင္း စစ္တပ္ထဲမွာ အရာရွိတဦး ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ အိမ္ကို အခုလို ဘာမွအကူအညီ ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အခု ကိုႀကီးဟာ မဆလ စစ္တပ္ထဲမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ အငယ္ေတြအတြက္ ကၽြန္မတို႔ ျဖည့္ေပးရမည့္ လိုအပ္ခ်က္ကို လာျဖည့္ေပးေနသူ ဆိုတဲ့အသိ၊ အိမ္မွာရွိတဲ့ အခက္အခဲအားလံုးကို တာ၀န္ယူေျဖရွင္းေပးေနသူအျဖစ္ ကၽြန္မကိုႀကီးကို ကၽြန္မ တကယ္ ေက်းဇူးတင္သြားၿပီး အာဂါတအမုန္းေတြ တေျဖးေျဖး ျပယ္စျပဳလာတယ္။

ကၽြန္မ အေတြးလြန္ေနတဲ့ခ်ိန္မွာ အေမက "ဟိုမွာ နင့္ကိုႀကီးလိုက္လာၿပီ" ေျပာလို႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဟိုဘက္အိမ္ကေနၿပီး ကၽြန္မတို႔ရွိတဲ့ အိမ္ဘက္ကို ရဲေဘာ္တေယာက္နဲ႔အတူ ေလွ်ာက္လာေနတဲ့ ကိုႀကီးကို ေတြ႔လို႔ ကၽြန္မ လူမ်ားမွားေနသလားလို႔ေတာင္ ထင္ရတယ္။ လက္တေတာင္ဆစ္ခန္႔ ရွည္တဲ့ ရွတ္အက်ႌအမဲေရာင္နဲ႔ ကခ်င္ပုဆိုး အမဲေပၚမွာ အစိမ္းကြက္ၾကားကို ဒူးေခါင္းေလာက္အထိ လံုးတင္ၿပီး အကႌ် အေပၚကေန ၀တ္ထားေတာ့ သူ႔အရပ္က နဂိုထက္ ပိုႏွိမ့္ေနတယ္လို႔ ထင္မွတ္ရသလို လူကလည္း ပိုပိန္သြားသလို ထင္ရတယ္။ ေခါင္းေပၚမွာ ေတာင္ထန္းနဲ႔ ယက္လုပ္ထားတဲ့ လယ္သမားေဆာင္း ေခါင္းတလံုးလံု ခေမာက္ကို ေဆာင္းထားၿပီး အထဲမွာ ကြမ္းေတြ ေဆးေတြထည့္ထားတဲ့ ႀကိဳးသိုင္းကို ခပ္တိုတိုေလး ျဖစ္ေအာင္ ထံုးထားတဲ့ အျဖဴအစင္းေၾကာင္းနဲ႔ ကရင္လြယ္အိတ္ ေအာက္ခံ အနီေရာင္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း တလံုးကိုလည္း လြယ္ထားကာ ကြမ္းတျမံႈ႕ျမံွဳ႕နဲ႔ ေတြ႔ရတာ့ သူ႔ပံုက စစ္သားတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္လို႔ ေျပာလို႔ ဘယ္လိုမွ မယံုႏိုင္စရာ။ ဒီပံုစံအတိုင္းပဲဆို လယ္ေတာထဲဆင္းခါနီး လယ္သမားတေယာက္နဲ႔ တူတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရႏိုင္ေပမဲ့ သူ႔လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ထီးရိုးေကာက္တေခ်ာင္းကလည္း ရွိေနျပန္ေတာ့ ဘယ္လယ္သမားကမွ လယ္ထဲသြားရင္ ထီးယူသြားေလ့ မရွိတဲ့အတြက္ လယ္သမားနဲ႔ တူတယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔မရျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့ သူ႔ပံုကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္မ အလိုလို ရီခ်င္လာကာ တင္းေနခဲ့တဲ့ စိတ္ေတြလည္း ဘယ္ေပ်ာက္လို႔ ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိ ေျပေလွ်ာ့သြားခဲ့တယ္။

သူက မရယ္မျပဳံးနဲ႔ ခပ္တည္တည္ပဲ စိုက္ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မနားကို ေလွ်ာက္လာေနတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မက "ကိုႀကီး" လို႔ အရင္ေခၚလိုက္ၿပီး ဘာမွ ဆက္မေျပာေသးဘဲ သူ႔ပံုက ရီစရာ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ "ဟိ-ဟိ" လို႔ ရီၿပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက တည္ေနရာကေန ျပန္ျပံဳးျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မက ဘာေျပာလို႔ ေျပာရမွန္းမသိဘဲနဲ႔ "ကိုႀကီးအခုထိမိန္းမ မယူေသးဘူးလား" လို႔  ရယ္ၿပီး ပါးစပ္ကထြက္ရာနဲ႔ စေနာက္ၿပီး ေမးလုိက္တယ္။ သူက "မိန္းမယူလို႔ ျဖစ္မလား၊ ငါမိန္းမယူရင္ ညည္းေမာင္ေတြ ညီမေတြကို ဘယ္သူလာ လုပ္ေကၽြးမလဲ" လို႔ ျပံဳးရယ္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမ ခ်က္ခ်င္းပဲ အရင္ကလို ျပန္ရင္းႏွီးသြားတယ္။ ကိုႀကီး ေျပာတဲ့ "ညည္း" ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈံးက ကၽြန္မတို႔ဘက္မွာ မေျပာဘူး။ အဲဒါ ကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲက ျပန္လာမွ ပါလာတဲ့ စကားျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မနားထဲမွာ အဲလိုေျပာတာက နင္လို႔ ေျပာတာထက္ ပိုနားေထာင္လို႔ ေကာင္းသလို ပိုယဥ္ေက်းသလို ခံစားရတယ္။

 ကၽြန္မက "ကိုႀကီးပုဆိုးကို ဒီေလာက္ေတာင္ တိုတုိ ၀တ္မည့္အစား ခါးေထာင္းက်ိဳက္လုိက္ပါေတာ့လား၊ ကိုႀကီး ဒီပံုအတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ မိန္းမရဖို႔ မရွိဘူးထင္တယ္" လို႔ ကၽြန္မ စလိုက္တာကို "ညည္းရွိတဲ့ေနရာကို ဒီလို၀တ္ၿပီး မလာလို႔ ဘယ္လိုလာရမလဲ၊ မင္းသားလို ၀တ္ၿပီး လာလို႔ရတဲ့ ေနရာမွမဟုတ္တာ" လို႔ ျပန္ေျပာရင္း ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမ စရင္းေနာက္ရင္းနဲ႔ သူစစ္တပ္ထဲက ျပန္ေရာက္ခါစကအတုိင္း ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ျပန္ရင္းႏွီးသြားတယ္။ ဒီစကားေတြက အႀကီးအက်ယ္ ရန္ျဖစ္ၿပီး ခြဲခြာလာတဲ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ပထမဦးဆံုး ျပန္ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာ စတင္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြအျဖစ္ ကၽြန္မ တသက္မေမ့ဘူး။

ကၽြန္မတုိ႔ တည္းတဲ့အိမ္က လူနာေတြနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနလို႔ ဟိုဘက္အိမ္ကိုပဲ ျပန္သြားၿပီး စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ကိုႀကီးနဲ႔ ကၽြန္မ ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ ေျပာျဖစ္တဲ့ စကားက အစိုးရအေၾကာင္းမပါ၊ ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္းမပါ၊ အိမ္က ေမာင္ေလးညီမေလးေတြရဲ့ ပညာေရးအေၾကာင္းပဲ ျဖစ္တယ္။ ေမာင္တေယာက္က ၁၂ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္ အရပ္သိပ္ကို ရွည္ေၾကာင္း ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းပ်က္ရာကေန ေက်ာင္းျပန္သြားခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘဲ စာမလုိက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာကို အေၾကာင္းျပကာ ကာလသားေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး လူပ်ိဳလုပ္ေနလိုက္တာ ဘယ္လိုမွ တားလို႔မရေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ကၽြန္မက ေမာင္ေလးကို ရေအာင္ ျပန္ေျဖာင္းျဖၿပီး ေက်ာင္းျပန္တက္ခိုင္းဖို႔ ကၽြန္မ ကိုႀကီးကို တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။ ကိုႀကီးက ရမရ ဆိုတာ မေသခ်ာေပမဲ့ ေမာင္ေလးကို သူက ေက်ာင္းျပန္တက္ဖို႔ ႀကိဳးစားၿပီး ျပန္ေျဖာင္းျဖမယ္လို႔ ကၽြန္မကို ကတိေပးသြားခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ရြာ အပါအ၀င္ ေက်းရြာစုေတြမွာ ျပည္သူ႔စစ္သင္တန္းေတြ ေပးဖို႔လုပ္ေနတယ္ဆုိတာ ၾကားထားေတာ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ျပန္ေတြ႔ရလို႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့ အေပ်ာ္ေတြ ပ်က္သြားမွာ စိုးလို႔ ကိုႀကီးကို ဘာမွ မေျပာခဲ့ေပမဲ့ အေမ့ကိုေတာ့ ကိုႀကီးကို ရြာမွာ ျပည္သူ႔စစ္အဖြဲ႔မွာ သင္တန္းနည္းျပ လုပ္တာတို႔ ျပည္သူ႔စစ္ေခါင္းေဆာင္ လုပ္ခိုင္းဖို႔အတြက္ စစ္တပ္က တာ၀န္ေပးတာတို႔ လုပ္လာရင္ လံုး၀ ၀င္မလုပ္ခိုင္းပါနဲ႔လို႔ မွာလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလို ကိုႀကီး၀င္လုပ္လို႔ကေတာ့ KNU သို႔မဟုတ္ ကၽြန္မတို႔ ABSDF တပ္ေတြက ျပႆနာရွာလို႔ တခုခုျဖစ္ရင္ ကၽြန္မ တာ၀န္မယူႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အေမကေတာ့ အိမ္မွာ ဒီေလာက္အလုပ္မ်ားတာ ဒါေတြ ဘယ္လုပ္လို႔ ျဖစ္မလဲလို႔ပဲ ေျပာတယ္။

ကိုႀကီးတို႔ ျပန္သြားၿပီး ႏွစ္ပတ္ခန္႔ အၾကာမွာေတာ့ ကိုႀကီးဆီက စာတေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္မက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႔တုန္းက ေခၚရမွာ အားနာလို႔ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ေခၚမရဲလို႔ စာေရးၿပီး ကၽြန္မကို ျပန္ေခၚတာမ်ားလားလုိ႔ ထင္ခဲ့တယ္။ ေတာခိုလာတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ABSDF ရဲေမတဦးကို သူ႔အစ္ကို စစ္ဗိုလ္က ေရးတဲ့စာတေစာင္ကို သြားၿပီးသတိရတယ္။ အဲဒီစာမွာ "ေရႊသမင္ အလိုက္မွားၿပီး မိုက္မွားတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးကို မေရာက္ေစနဲ႔ ညီမငယ္၊ ျပန္လာပါ မိခင္(အေမကိုမဆိုလို တိုင္းျပည္ကိုဆိုလို) ရင္ခြင္က ႀကိဳဆိုေနပါတယ္" ဆိုတဲ့ စာသားေလးက ကၽြန္မတို႔ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေမေတြၾကားမွာ "ဟာနင့္အစ္ကို မဆလက စာေရးမိုက္လွခ်ည္လား" လို႔ အဲဒီရဲေမကို လိုက္စၿပီး ေရပန္းစားခဲ့ဖူးတယ္။ အခုလည္း ကိုႀကီးက ကၽြန္မကို အဲဒီလိုမ်ား ေရးၿပီးျပန္ေခၚတာလားမသိဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ စာက ျပန္ေခၚတဲ့စာမဟုတ္ဘူး။

သူကၽြန္မကုိ ဂတိေပးခဲ့တဲ့အတိုင္း ေမာင္ေလးကို ေက်ာင္းျပန္တက္ဖို႔ သူ ေျဖာင္းျဖေပမဲ့ ေမာင္ေလးက အရမ္းထြားၿပီး အျပင္က ကာလသားေတြထက္ေတာင္ အရပ္က ပိုျမင့္ေနေတာ့ ကေလးေတြၾကားမွာ ေက်ာင္းျပန္တက္ရမွာကို ရွက္ၿပီးေတာ့ စာကိုလည္း ဘယ္လိုမွ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး ေျပာၿပီး ဘယ္လိုမွ ေျဖာင္းျဖလို႔ မရေတာ့ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားတဲ့စာ ျဖစ္တယ္။ လေတြ ရက္ေတြ မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ ေတြ႔ခဲ့တာ ၉၂ ႏွစ္မိုးတြင္းကာလ ျဖစ္တယ္။ ဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မလည္း တပ္ရင္းခဏျပန္တက္မယ္ ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ခြင့္ေတာင္းၿပီး တပ္ရင္း ျပန္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ေရွ႔တန္းကို ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘဲ ABSDF ဗဟိုကို ေရာက္သြားခဲ့ရာကေန တပ္ရင္းေရာ ေရွ႔တန္းပါ လံုး၀ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘဲ အိမ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္လည္း လံုး၀ ျပတ္သြားခဲ့တယ္။

အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမ သေဘာထား ကြဲလြဲမႈက အေရးအခင္းမတိုင္ခင္ကေတာင္ စခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မကိုႀကီး စစ္တပ္အထဲက အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေျပာျပရာမွာ စစ္ေၾကာင္းထြက္ဖို႔ ေပၚတာဖမ္းတာ မိန္းကေလးေတြပါ ပါတယ္ဆိုတာ သိရလို႔ ကၽြန္မနဲ႔ စတင္ၿပီး အျငင္းအပြား ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဘက္မွာ ေယာက္်ားေတြကိုပဲ ေပၚတာဖမ္းတာ ေတြ႔ဖူးၿပီး အဲဒါကိုေတာင္ လူထုက စစ္တပ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး စက္ဆုတ္ရံြရွာတာေတြ႔ေတာ့ ရွမ္းျပည္နယ္မွာက ဒီထက္ပိုဆိုးၿပီး မိန္းကေလးပါမခ်န္ ေပၚတာဖမ္းတယ္တယ္ဆုိတာ သိရေတာ့ တကယ္ကို တအံ့တၾသ ျဖစ္ၿပီး ကိုႀကီးနဲ႔ အေခ်အတင္ျဖစ္ကာ ၾကည့္လုိ႔မရတဲ့အဆင့္ထိ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူကေတာ့ ထမင္းစားေရေသာက္ အလုပ္လိုပဲ "စစ္ေၾကာင္းမွာ ပစၥည္းသယ္ဖို႔ လူလိုေနတာ ေယာက်ာ္းေတြမွ တေယာက္မွ မေတြ႔ေတာ့ ေတြ႔တဲ့သူေတြကိုပဲ ေခၚရတာေပါ့ ဒါကိုယ့္ကိုယ္က်ိဳးအတြက္မွ မဟုတ္ပဲ တိုင္းျပည္အက်ိဳးအတြက္ လိုအပ္လို႔ လုပ္လုပ္ရတာပဲ" တဲ့ ဒီေလာက္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ ရြံစရာေကာင္းတဲ့ အလုပ္ကို ဘာမွမထူးမဆန္းဘဲ ပံုမွန္ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ အလုပ္တခုလို ေျပာေတာ့ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မကိုႀကီးကိုေရာ တပ္မေတာ္ဆိုတာကိုပါ ကၽြန္မ သိပ္အထင္ႀကီးလို႔ မရေတာ့တာ အေရးအခင္းျဖစ္ေတာ့ ပိုဆိုးသြားတယ္။

အဲဒီ ေပၚတာအေၾကာင္းကို အေဖကို ေျပာျပၿပီး အေဖတို႔ တပ္မေတာ္ထဲမွာတုန္းကလည္း ဒီလိုပဲလားလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ အေဖက "ဘယ္ဟုတ္မလဲသမီးရယ္ အဲလိုလုပ္ေတာ့ တပ္မေတာ္ကို ျပည္သူက ဘယ္လက္ခံေတာ့မလဲ၊ အေဖတို႔တုန္းက အခုလိုလည္း လိုက္ဖမ္းစရာေတာင္ မလိုဘူး၊ ျပည္သူလူထုက တပ္မေတာ္ကို ကူညီဖုိ႔ အျမဲတမ္း အဆင္သင့္ရွိတယ္၊ လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္မွာေတာ့ သြားပါၿပီ ဒီအတိုင္းဆို တိုင္းျပည္ကိုေရာ တပ္မေတာ္ကိုပါ ဖ်က္ဆီးေနတာ ေသခ်ာၿပီ" လို႔ အေဖ ေကာက္ခ်က္ခ်ဖူးတယ္။ ကၽြန္မကို ကိုႀကီး လာေတြ႔ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကိုႀကီးလည္း အရပ္သားျဖစ္သြားၿပီ ကၽြန္မတို႔ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး၊ စီးပြားေရးအတြက္လည္း ဦးေဆာင္ ေျဖရွင္းေပးေနသူ ျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ ဒါေတြကို ကၽြန္မ ေမ့ထားလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္မကိုႀကီးက ဗကပနဲ႔ ရွမ္းသူပုန္ေတြကို တေလွ်ာက္လံုး တိုက္လာတာ ဘာမွမျဖစ္ဖူးဘူး ကရင္ျပည္နယ္ ေဒါနေတာင္တန္း စစ္ဆင္ေရးမွာ စစ္ကူလိုလို႔ စစ္ကူေလး တခါသြားလိုက္မွ လက္ေမာင္းမွာ ဒဏ္ရာရၿပီး လက္တဘက္ေသသြားလို႔ ဆိုၿပီး သူက သူပုန္ေတြထဲမွာ ကရင္သူပုန္ေတြကို စိတ္အနာဆံုးပဲလို႔လည္း အျမဲေျပာတတ္ေတာ့ ကရင္သူပုန္ေတြ လႈပ္ရွားတဲ့ ေဒသမွာ ေနၿပီး ဒါကို အခုထိ ထပ္ေျပာေနရင္ ကရင္ေတြၾကားၿပီး ရြာထဲ၀င္ ေခ်ာင္းပစ္သတ္ခံရရင္ ဒုကၡပဲလို႔လည္း ကိုႀကီးအတြက္ ကၽြန္မ အျမဲေတြးပူေနခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ။  ကိုႀကီးနဲ႔ ေရွ႔တန္းမွာ ေတြ႔ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူစစ္တပ္ထဲမွာတုန္းက အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေျပာျပခဲ့ဖူးတဲ့အထဲက ေကာင္းတာေတြကိုပဲ ကၽြန္မ အျမဲျပန္သတိရေနတတ္ပါတယ္။ သူအျမဲဆိုေလ့ရွိတဲ့ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ့ ေလညာအရပ္ကအခ်စ္ကို ျပန္နားေထာင္လို႔ ေကာင္းလာတယ္။ ဒီသီခ်င္းကို မၾကာခဏ နားေထာင္ၿပီး အလြမ္းေျဖတတ္လာတယ္။

ကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲမွာ ရွိေနတုန္းကေတာ့ ကိုႀကီးကို သတိရတိုင္း ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က ကၽြန္မတို႔ကို ခ်ီၿပီး သူဆိုခဲ့တဲ့ တြံံေတးသိန္းတန္ သီခ်င္းကို ၾကားရတိုင္း ကိုႀကီးကို သတိရတယ္။ သူစစ္တပ္ထဲက ျပန္ေရာက္လာေတာ့ စိုင္းထီးဆိုင္နဲ႔ ခြန္သန္းထြန္း သီခ်င္းေတြကိုပဲ ထပ္ခါတလဲလဲ ဆိုေနၿပီး တြံေတးသိန္းတန္ သီခ်င္းကို မဆိုေတာ့ဘူး ေတာသီခ်င္းႀကီးတဲ့။ သူဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြအထဲက သူ႔အသံက တျခားသီခ်င္းေတြ ဆိုတာ သံစဥ္သိပ္မမွန္လို႔ နားေထာင္ မေကာင္းေပမမဲ့ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ့ ေလညာအရပ္က အခ်စ္သီခ်င္းကေတာ့ သူဆိုတာ စိုင္းထီးဆိုင္အသံနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး တူတာ သတိထားမိတယ္။ ကိုႀကီးနဲ႔ ရန္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း အေ၀းကို ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္ သူ႔ကို ေရွ႔တန္းမွာ ျပန္မေတြ႔ခင္အထိ ဒီသီခ်င္းကို ၾကားရင္ သူ႔ကို စိတ္နာၿပီး လံုး၀မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေပမဲ့ သူကၽြန္မကို လာေတြ႔ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ကစလို႔ အခုထိ ဒီသီခ်င္းက ကိုႀကီးကို သတိရရင္ အလြမ္းေျဖစရာ သီခ်င္း ျပန္ျဖစ္လာပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ အိမ္က မထြက္လာခင္ ကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲက ခြင့္တင္ၿပီး ျပန္ေရာက္လာေတာ့ သူဟာ စစ္သားဘ၀ကို ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ကုန္ၿပီး ကုန္သည္ဘ၀ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အားက်ေနခဲ့ပါတယ္။ သူက ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ေအာင္ပန္းၿမိဳ႔မွာ တာ၀န္စက်ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္း ပုပၸါးကိုေျပာင္းရတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ရခိုင္ျပည္နယ္နဲ႔ ခ်င္းျပည္နယ္ကလြဲရင္ က်န္တဲ့ ျပည္နယ္နဲ႔တိုင္း အားလံုးကို ေရာက္ဖူးၿပီး ဘယ္ေဒသမွာ ဘာပစၥည္းေစ်းက ဘယ္လိုေစ်းရွိတယ္ တေနရာနဲ႔ တေနရာ ကြာျခားတာကို သိတဲ့အတြက္ တပ္ကထြက္ရင္ ပိုက္ဆံအရင္းအႏွီး ရွာေဖြစုေဆာင္းၿပီး ကုန္သည္လုပ္စားမယ္လို႔ မၾကာခဏ ေျပာဖူးတယ္။ ရွမ္းျပည္က ပစၥည္းကို ဗမာျပည္ (ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္း) သယ္၊ ဗမာျပည္ကပစၥည္း ရွမ္းျပည္ကိုသယ္ရင္ အတင္အခ်ခ၊ ခရီးစာရိတ္၊ အေလအလႊင့္ေတြႏႈတ္ၿပီး အက်န္ တေခါက္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ျမတ္ႏိုင္ေၾကာင္း အျမဲတြက္ၿပီး သြားေရယိုေနတတ္လို႔ ရြာကလူေတြကေတာင္ စိတ္ကူးနဲ႔ခ်မ္းသာေနတယ္လို႔ သူ႔ကို ေျပာဖူးပါတယ္။

သူစကားေျပာရင္ ရွမ္းျပည္နယ္နဲ႔ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းကို ရွမ္းျပည္နဲ႔ ဗမာျပည္လို႔ ေျပာတာ သတိထားမိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ "ကိုႀကီးကလည္း တႏိုင္ငံတည္းကို ရွမ္းျပည္ေတြ ဗမာျပည္ေတြ ဆိုၿပီး လုိက္ေခၚေနေတာ့ ကိုႀကီးေျပာမွပဲ ရွမ္းျပည္နဲ႔ ဗမာျပည္က ႏွစ္ႏိုင္ငံက်ေနတာပဲ" လို႔ ကၽြန္မေျပာေတာ့ အဲဒီဘက္က ဒီလိုပဲ ေခၚတဲ့အေၾကာင္း သူေျပာျပလို႔ သိရတယ္။ ကိုႀကီးက သူ ေရာက္ဖူးတဲ့အထဲမွာ ရွမ္းျပည္ေလာက္ ေနခ်င့္စဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ေနရာ ျမန္မာျပည္မွာ မရွိဘူးလို႔ ေျပာျပၿပီး မိုးေခါင္ေရရွားျဖစ္တဲ့ ဗမာျပည္ မွာလည္း (ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းကို ဆိုလို) ပုပၸားေလာက္ သာယာ ေနခ်င့္စဖြယ္ ေကာင္းၿပီး ရာသီဥတုေကာင္းတဲ့ေနရာ မရွိဘူးလို႔ သူတာ၀န္က်ဖူးတဲ့ ႏွစ္ေနရာအေၾကာင္းကို အမြမ္းတင္ၿပီး အျမဲ ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ အဲဒီဘက္က ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္တဲ့နည္းအတိုင္း သူခ်က္ေကၽြးတာကို ကၽြန္မတို႔ ၿမိန္ယွက္စြာ စားေသာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကို အဲဒီေနရာေတြက အလွအပေတြကို ေတြ႔ဖူးေအာင္ တေန႔ေတာ့ ေခၚသြားျပမယ္လို႔ မၾကာခဏ ေျပာဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုႀကီး ကၽြန္မတို႔ကို အဲဒီေနရာေတြေရာက္ေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေခၚသြားႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။

ကၽြန္မ ABSDF ဗဟိုေရာက္ၿပီး ၉၇ မွာ ဘန္ေကာက္ကေန ရြာကသတင္း အစအန ျပန္ရေတာ့ ကိုႀကီး မရွိေတာ့ေၾကာင္း သိရတယ္။ ကၽြန္မ စိုးရိမ္ေနသလို ကရင္သူပုန္ကို စိတ္နာတယ္ အျမဲေျပာေနလို႔ KNU အသတ္ခံၿပီး ေသရတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူေသတာ စစ္ေခြးေတြ သတ္လို႔ ေသရတာ။ ကၽြန္မအစ္ကုိဟာ ေရာ္ဘာတို႔ ဓနိသၾကားတို႔ကို တင္ၿပီး စက္ေလွနဲ႔ မိသားစုအတြက္ စီးပြားထြက္ရွာရင္း စစ္ေခြးေတြနဲ႔ မိၿပီး ကုန္ေတြလည္းသိမ္းခံရ လူကိုပါ ရဲဘက္အပို႔ခံရကာ အက်ဥ္းသားဘ၀နဲ႔ စစ္ေခြးေတြ ညွင္းဆဲလို႔ေသခဲ့တယ္လို႔ သိရတယ္။ ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဘက္မွာ ေမွာင္ခိုေလွထြက္တဲ့ သူေတြ ဒီလိုျဖစ္ေလ့ မရွိပါဘူး ကံမေကာင္းလို႔ မိရင္ေတာင္မွ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူနဲ႔ ၿပီးသြားတာပဲ အျမဲတမ္း ၾကားဖူးပါတယ္။

 ကၽြန္မအစ္ကိုက်မွ ဘာေၾကာင့္ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ၿပီး ေသတဲ့အထိ ညွင္းဆဲခံရတယ္ဆုိတာကေတာ့ မိန္းကေလးေတြကို ေပၚတာဆြဲတာအပါအ၀င္ သူစစ္တပ္ထဲမွာတုန္းက အက်ဥ္းသားေတြကို အျပစ္မရွိဘဲ ညွင္းဆဲဖူးတာလည္း ရွိခ်င္ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကံ၊ ကံ၏အက်ိဳးဆိုတာ ေျပးမလႊတ္လို႔ သူျပဳခဲ့တဲ့အျပစ္ သူ ျပန္ခံရတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာက တိုင္းျပည္အတြက္မို႔ ဘာလုပ္လုပ္ တရားတယ္ထင္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မကိုႀကီးဟာ သူ႔ကို ညွင္းဆဲခံရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ တိုင္းျပည္အတြက္မို႔ ငါ့ကို ဒီေကာင္ေတြအခုလို ညွင္းဆဲတာ တရားတယ္လို႔ ဘယ္လိုမွ လက္ခံႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အမွန္တရားဟာ ဒါမဟုတ္ဘူး ဆိုတာနဲ႔ လူထုကို ဒုကၡေပးတာ တိုင္းျပည္အတြက္မဟုတ္ အာဏာရူး စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြအတြက္သာ ျဖစ္ၿပီး ျပည္သူလူထုကို တိုင္းျပည္အတြက္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ဒုကၡေပးတာဟာ လံုး၀မရားဘူးဆိုတဲ့ အမွန္တရားကို မေသခင္ ကိုႀကီးေကာင္းေကာင္း အ ျမင္မွန္ ရသြားမယ္ဆုိတာ ကၽြန္မ လံုး၀ယံုၾကည္ပါတယ္။ ၀မ္းနည္းတာကေတာ့ သူစစ္တပ္ထဲမွာ ရြာသူေတြကို ေပၚတာဆြဲကာ ဒုကၡေပးတုန္းက မျဖစ္ဘဲ အခုလို မိသားစုအတြက္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အလုပ္အေကၽြး ျပဳေနတဲ့အခ်ိန္မွာမွ ျပန္ခံရတာကိုပဲ ၀မ္းနည္းမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မအစ္ကိုႀကီးက စစ္ေခြးမဟုတ္ပါဘူး ကံမေကာင္းစြာနဲ႔ တိုင္းျပည္မွာ စစ္ေခြးႀကီးစိုးတဲ့ေခတ္မွာ တပ္မေတာ္သား ျဖစ္ရလို႔ စစ္ေခြးတို႔ရဲ့ သားေကာင္တေကာင္သာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မအစ္ကို စစ္ေခြးလံုး၀ မဟုတ္ပါ။

စစ္ေခြးေတြဟာ အခုလည္း ျပည္တြင္းျပည္ပ ေနရာတိုင္းမွာ ဒုကၡေပးေနဆဲ၊ တိုင္းျပည္ကို ဖ်က္ဆီးေနဆဲ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မအစ္ကိုလို မိမိကိုယ္မိမိ ဘယ္သူ႔အတြက္ အလုပ္လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ အမွန္အတိုင္း ျမင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အခြင့္မၾကံဳတဲ့ စစ္ေခြးစစ္စစ္တြရဲ့ အသံုးခ်ခံ ျပည္တြင္းစစ္ရဲ့ သားေကာင္ေတြလည္း တပ္မေတာ္ထဲမွာ အမ်ားႀကီး ရွိေနလိမ့္မယ္။

1962 ကစၿပီး ေသြးစြန္းခဲ့တဲ့ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအတြက္ ဆိုရင္ ဘာလုပ္လုပ္ တရားတယ္ဆိုၿပီး လူ႔အခြင့္အေရးကို တရား၀င္ ခ်ိဳးေဖါက္ၿပီး တိုင္းျပည္ကုိေရာ တပ္မေတာ္ကိုပါ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်ေနၾကတယ္ဆိုတာ အားလံုးသိေအာင္ လုပ္ဖို႔က ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ သမိုင္းေပးတာ၀န္ ျဖစ္တယ္။ ေတာစြန္အံုဖ်ား တိုင္းရင္းသား ေဒသေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို မုဒိန္းက်င့္ သတ္ျဖတ္ေနတဲ့ စစ္ေခြးေတြ၊ ရန္ကုန္လို ၿမိဳ႔လယ္ေခါင္မွာ သံဃာေတာ္နဲ႔ ျပည္သူေတြကို ပစ္သတ္တဲ့အထိ ေသာင္းက်န္းေနတဲ့ စစ္ေခြးေတြ၊ အသက္မျပည့္ေသးတဲ့ ကေလးေတြကို မိဘရင္ခြင္က ဆြဲခြါၿပီး သူတို႔လို စစ္ေခြးေျဖစ္ေအာင္ အတင္းသြတ္သြင္းေနတဲ့ စစ္ေခြးေတြ၊ ႏိုင္ငံျခားအထိ ျပည္သူ႔ဘ႑ာနဲ႔ ပညာလာသင္ၿပီး အဲဒီရတဲ့ နည္းပညာနဲ႔ အြန္လိုင္းေပၚမွာ လူတကာကို ဒုကၡလုိက္ေပးေနတဲ့ စစ္ေခြးေတြ၊ ျမန္မာျပည္မွာ အဲဒီ (စစ္ေခြးေတြ - စစ္ေခြးေတြ - စစ္ေခြးေတြ ) အျမန္ဆံ႔ုး နိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီး ဟိုယခင္တုန္းကလို ျပည္သူခ်စ္တဲ့ တပ္မေတာ္ အျဖစ္ အျမန္ဆံုး ျပန္လည္အဖတ္ဆည္လို႔ ရပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။





ဒီသီခ်င္းက ကိုႀကီး လက္ေမာင္းမွာ ဒါဏ္ရာရၿပီးေနာက္ သူ႔ခ်စ္သူက မိဘေပးစားတဲ့ အရပ္သားတေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္လိုက္ၿပီးေနာက္ပိုင္း အျမဲဆိုျဖစ္တဲ့ သီခ်င္း ျဖစ္ပံုရတယ္၊ အိမ္ကိုေရာက္ကတည္းက ဒီသီခ်င္းကုိပဲ စြဲစြဲျမဲျမဲ ဆိုေနတတ္ပါတယ္။ ရြာက ကာလသားေတြကလည္း သူ႔ဆီမွာ ဒီသီခ်င္းကို လာသင္ၾကပါတယ္။ ကိုႀကီးဆီက ေမာင္ေလးကို ေက်ာင္းျပန္တက္ဖုိ႔ ေျဖာင္းျဖလို႔မရေၾကာင္း ျပန္ေရးလာတဲ့စာဟာ သူ႔ဆီက ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးဖတ္ရတဲ့ စာျဖစ္သလို ဒီတခါေတြ႔ရတာဟာ ကၽြန္မ သူ႔ကို ေနာက္ဆံုးေတြ႔ျခင္း ျဖစ္တယ္။ အာရံုႏွစ္ခု တၿပိဳင္တည္း မရတတ္တဲ့ ကၽြန္မဟာ အခုဒီ္သီခ်င္းကို နားေထာင္ရင္း ဒီစာကို ရိုက္ေနစဥ္မွာ စာရိုက္တဲ့အာရံုနဲ႔ သီခ်င္းနားေထာင္တဲ့ အာရံုကို တခုတည္းလိုပဲ ခံစားေနရေနတယ္။ တခ်ိန္ကေတာ့ အမုန္းအာဂါတကို သတိရေစတဲ့ အခုေတာ့ အလြမ္းေတြကို သယ္လာေပးတဲ့ ကိုႀကီး အျမဲဆိုေလ့ရွိတဲ့ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ့ ေလညာအရပ္ကအခ်စ္ သီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ရင္း ေနာင္ဘ၀မ်ားမွာ လူျပနျ္ဖစ္ရင္ ကိုႀကီးတေယာက္ စစ္ေခြးေတြရဲ့ သားေကာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ပါေစနဲလို႔ ဆုေတာင္းရင္း

"မုတ္.. သုန္.. ေလ.. လို ေျမာက္.. ျပန္.. ေလ.. လို.. ရာသီေလမ်ိဳး မဟုတ္ပါ၊ ကိုယ့္.. အခ်စ္.. က.. အျမဲတမ္း အခ်ိန္မေရြး တိုက္ခတ္ေနတဲ့ အရာ... ဟို...ေတာင္ေပၚ ႏွင္းေငြ႔လည္းပါရဲ့ ဟိုး...ေတာင္ေျခ ဖုန္းေငြ႔လည္းပါရဲ့..ဟိုး..အင္းအိုင္ ပင္လယ္သမုဒၵရာ ဂႏၱာရမက်န္ေအာင္ အေ၀းႀကီးေ၀းၿပီး အနီးႀကီးနီးတဲ့ ႏွလံုးသားရဲ့ နယ္ပယ္ကလာ..( ေလ..ညာအရပ္ကအခ်စ္...)၂ တိုက္ေနခဲ့ တိုက္ေနဆဲ ေနာင္မ်ားလည္း တုိက္ေနအုန္းမွာပဲ.."

ဆိုၿပီး ေလညာအရပ္က သီခ်င္းကို စဆိုရာမွာ တလံုးစီကို တခြန္းခ်င္း ေႏွးေႏွးနဲ႔ ပီပီသသ စတင္သီဆိုတတ္တဲ့ ကိုႀကီးရဲ့ အသံကို ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ အခုေတာ့ ဒီသီခ်င္းနဲ႔ပဲ အလြမ္းေျဖဦးမယ္။ တေန႔တခ်ိန္မွာ အေျခအေနေပးရင္ေတာ့ ကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲမွာတုန္းက က်င္လည္ က်က္စားခဲ့တဲ့ သိပ္ကို သာယာလွပပါတယ္ဆုိတဲ့ သူကိုယ္တိုင္ လိုက္ျပခ်င္ၿပီး လိုက္မျပလိုက္ရတဲ့ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ကေလာ၊ ေအာင္ပန္း၊ ေတာင္ႀကီးနဲ႔ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္းက ပုပၸားနဲ႔ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႔ေတြကို သြားၿပီး အဲဒီၿမိဳ႔ေတြက အလွေတြကို ကိုယ့္ဖါသာကိုယ္ သြားၾကည့္ၿပီး ကိုႀကီးကို အလြမ္းေျဖခ်င္ပါေသးတယ္။

ကိုႀကီး ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။ ျမန္မာျပည္မွာ စစ္ေခြးစနစ္ က်ဆံုးပါေစ။


(ေလညာအရပ္က အခ်စ္သီခ်င္းကို Download လုပ္တဲ့ေနရာ ပို႔ေပးတဲ့ ၿပီးခဲ့တဲ့လက ဖင္လန္ႏိုင္ငံေရာက္ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အထဲမွ အေကာင္းဆံုး လူမႈထူးခၽြန္ဆုကို ဆြတ္ခူးရရွိသြားတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံျဖစ္တဲ့ ကိုသားေဆြနဲ႔ မ်ိဳးမ်ိဳး တို႔ကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

ဆက္ဖတ္ရန္>>