သားေပးတဲ့ မိခင္မ်ား်ေန႔ လက္ေဆာင္

Happy Mothers Day!!! I Love You!!

You always give me my wants and needs,
And even though I might not exceed to your expectations,
You gave me everything toys games and even education,
Helped me with all my problems and incidents that I was facing,
No matter how simple bad the problem was,
You were always there for me and gave me much love,
A mum like you is irreplaceable,
Who's going to give me food on the table,
Who will help me through rough days if I'm not able,
Everything you did was always for me in the first place,
And all the steps that you took, I won't be able to retrace,

"I know it's not easy for a woman to raise a man,
There's no way I can pay you back, and for that my plan is to show you that I understand
You are appreciated" - Tupac Shakur

I love you mum

Toee Nanda Oo

ဆက္ဖတ္ရန္>>

တခါက ကၽြန္မရဲ့ ဇာတ္လိုက္

ဒီေန႔ ဖခင္မ်ားေန႔ဆိုေတာ့ ဖခင္မ်ားေန႔ အမွတ္တရ ပို႔စ္တခု တင္ခ်င္ေပမဲ့ အေဖလို႔ ေတြးလိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကို သတ္ဖို႔ဆိုၿပီး ဓါးေျမွာင္တေခ်ာင္းနဲ႔ လိုက္လို႔ ေျပးရတဲ့ အိပ္မက္ဆိုးေတြပဲ မၾကာခဏ မက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မက အေဖေန႔ အမွတ္တရ မေရးတာပဲေကာင္းပါတယ္လို႔ စဥ္းစားၿပီး မေရးပဲ ေနခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အေမေန႔တုန္းက အေမအေၾကာင္း ေရးၿပီး အခုအေဖေန႔မွာ အေဖ့အေၾကာင္း မေရးရင္ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာလိုက္ရာ၊ မတရားရာ က်ေနမွာစိုးတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေမေန႔တုန္းက လူအေတာ္မ်ားမ်ား အေမေတြအေၾကာင္း ေရးၾကဖြဲ႔ၾကတာ ေတြ႔ေပမဲ့ အခု အေဖေန႔မွာက်ေတာ့ ေရးတာ သိပ္မေတြ႔ေတာ့ အေဖေတြက အေမေတြထက္ သားသမီးေတြရဲ့ အသိအမွတ္ျပဳ ခံရမႈ အားနည္းေနတာ ေတြ႔လို႔ အားငယ္သူကို အားေပးတဲ့အေနနဲ႔ အေဖေန႔အမွတ္တရပို႔စ္ကို ကၽြန္မ ေကာက္ကာငင္ကာ ေရးလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဘ၀မွာ အေဖဟာ အိပ္မက္ဆိုးေတြကို ေပးခဲ့သလို တခါကေတာ့ ကၽြန္မအေဖဟာ ကၽြန္မရဲ့ ဇာတ္လုိက္ေကာင္း တေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က အေဖက လကုန္တိုင္း ၿမိဳ႔မွာ သူ႔ရဲ့ပင္စင္လစာ သြားထုတ္တတ္ၿပီး ညေနေအးေလာက္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေရွ႔မွာက ႏြားစားက်က္အတြက္ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း ကြင္းျပင္ရွိၿပီး အိမ္ကေနၾကည့္လိုက္ရင္ ကြင္းအလယ္မွာ ကန္႔လန္႔ျဖန္႔ ေရေျမာင္းတခု ရွိပါတယ္။ ေရေျမာင္းဆိုေပမဲ့လည္း မိုးတြင္းမွပဲ ေရရွိတတ္ပါတယ္။ ကြင္းအဆံုးမွာေတာ့ ဘႀကီးရဲ့ ေရာ္ဘာျခံ ရွိပါတယ္။ အျပင္ကေန အိမ္ျပန္လာရင္ ေရာ္ဘာျခံကို ျဖတ္ၿပီးမွ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ကို ေရာက္ပါတယ္။ လခထုတ္တဲ့ေန႔ေတြမွာ ညေနပိုင္း ေရာက္တာနဲ႔ အေဖ ဘယ္ေတာ့ ေပၚထြက္လာမလဲဆိုတာ ေရာ္ဘာျခံရွိရာ ေတာစပ္ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မ ေမွ်ာ္ေနတတ္ပါတယ္။ အေဖက အကႌ်အျဖဴပဲ အျမဲ၀တ္တတ္ေတာ့ ေရာ္ဘာျခံထဲကေန ျမက္ခင္းထဲကို အက်ႌအျဖဴနဲ႔ အေဖ ေပၚထြက္လာတာကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မ "ေဖေဖလာၿပီေလေလ ေဖေဖလာၿပီေလေလ" လို႔ ပါးစပ္ကေအာ္ရင္း အိမ္ေပၚက ေျပးဆင္းၿပီး ဆီးႀကိဳရင္အေဖနဲ႔ ကြင္းလယ္မွာ ဆံုတယ္။ အေဖက ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဘယ္တေယာက္ ညာတေယာက္ ေပြ႔ခ်ီၿပီး တရႊတ္ရႊတ္နဲ႔ ဖက္နမ္းကာ ငါ့သမီးေတြအတြက္ မုန္႔ေတြပါတယ္ေဟ့ လုိ႔ေျပာကာ အိမ္ေပၚအထိ ခ်ီလာၿပီး အိမ္ေပၚေရာက္မွ ၀ယ္လာတဲ့ မုန္႔ေတြကို ထုတ္ေကၽြးပါတယ္။ အေမ၀ယ္ေကၽြးခဲလွတဲ့ ေစ်းႀကီးတဲ့ တရုတ္စက္လုပ္မုန္႔ေတြကို အေဖလစာထုတ္တိုင္း ၀ယ္ေကၽြးခဲ့လို႔ ငယ္ငယ္က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စားခဲ့တာကို အျမဲအမွတ္ရေနပါတယ္။ (ကၽြန္မညီမ စာလာဖတ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း သတိရလာလို႔ ထပ္ျဖည့္ထားတဲ့ အပုိဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ၇-၀၉-၁၀)
ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က အိမ္နဲ႔ေ၀းတဲ့ တျခားရြာမွာ အေဖ့မိဘေတြဘက္က အေမြရခဲ့တဲ့ ဒူးရင္း၊ မင္းဂြတ္၊ သရက္ပင္ေတြ ရွိတဲ့ ျခံမွာ ရာသီသီးႏွံေပၚခ်ိန္တိုင္း အေဖနဲ႔အတူျခံထဲ တဲထိုးၿပီး ဒူးရင္းသီး သြားေစာင့္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္တဲ့ ရာသီေတြမွာလည္း အိမ္နဲ႔ ေ၀းလံၿပီး ကုန္းတြင္းက်တဲ့ ေနရာေတြမွာ အေဖႏွမ္းသြားစိုက္ရင္ ကၽြန္မပဲ အျမဲေစ်း၀ယ္ၿပီး သြားပို႔ရၿပီး တခါတေလ အေဖနဲ႔အတူ ေတာင္ယာတဲမွာပဲ ေနခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အဲဒီအခ်ိန္က အေဖနဲ႔ ကၽြန္မက တျခားသားသမီးေတြထက္ ပိုရင္းႏွီးၿပီး အိမ္မွာ မ်က္ႏွာႏွိမ့္တဲ့ ကၽြန္မကို ေႏြးေထြးမႈ အေပးႏိုင္ဆံုးဟာ အေဖပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္က သားသမီးေတြထဲမွာလည္း ကၽြန္မက ပညာအထူးခၽြန္ဆံုး ျဖစ္ေတာ့ အေဖက ကၽြန္မကို သိပ္ၿပီး အားေပးတယ္။ ပညာေတာ္လို႔ အေမ့ဆီက အသိအမွတ္ျပဳမႈ သိပ္မရခဲ့ေပမဲ့လည္း အေဖ့ဆီကေတာ့ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳမႈေတြကို ကၽြန္မ အျပည့္အ၀ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ "အေဖတို႔က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းစာပဲ သင္ၿပီး ႀကီးလာရာကေန စစ္တပ္ထဲေရာက္လို႔သာ အဂၤလိပ္စာေတြ သင္ခဲ့ရၿပီး စာေပေတြ ေကာင္းေကာင္းတတ္ကာ သမီးတို႔ကို အခုလို စာေတြျပန္ျပေပးနိုင္တယ္၊ အေဖတို႔တုန္းက သမီးတို႔ေခတ္လို ေက်ာင္းတက္ဖို႔ လြယ္တာမဟုတ္ဘူး။ ပညာေရးအတြက္ဆိုရင္ ကၽြန္ျဖစ္သြားပါေစ သမီးတို႔ ပညာထူးခၽြန္ရင္ ထူးခၽြန္သေလာက္ ပံ့ပိုးေပးမယ္ စာသာႀကိဳးစားပါ" ဆိုတဲ့ အေဖ့ အားေပးစကားက ကၽြန္မအတြက္ ခြန္အား ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။

မိန္းကေလးဆိုရင္ ေသစာရွင္စာ တတ္ရင္ေတာ္ၿပီလို႔ သေဘာထားၿပီး ေက်ာင္းထြက္ခိုင္းဖို႔ အျမဲစဥ္းစားေနတတ္တဲ့ အေမနဲ႔ စာရင္ေတာ့ ကၽြန္မ အေဖကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ တကယ့္ကို သူရဲေကာင္းပါပဲ။ "သမီး ေက်ာင္းႀကီးကို ေရာက္ရင္ သမီးတို႔ဆီကို မသမာလူေတြဆီက စာေတြ ေရာက္လာႏိုင္တယ္ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ မဖံုးကြယ္ထားဘဲ အေဖ့ကို လာျပရမယ္ ၾကားလား" လို႔ ေျပာေတာ့ ကၽြန္မက ရည္းစားစာ လာေပးရင္ လာျပရမယ္ ေျပာတယ္ထင္လို႔ "အဲဒီအတြက္ေတာ့ စိတ္ခ်အေဖ သမီးက ပညာမျပည့္စံုဘဲ ေယာက်္ားေလးေတြကို လံုး၀စိတ္၀င္စားမွာ မဟုတ္ဘူး" လို႔ ေျပာဖို႔ လုပ္ေနတုန္းပဲ ရွိေသးတယ္ "အေဖဆိုလိုတာ ရည္းစားစာကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ့္ ေသာင္းက်န္းသူေတြဆီက ေသြးထိုးပက္ေကာ္စာေတြကို ေျပာတာ" လို႔ ေျပာေတာ့ အေဖေျပာတာ ကၽြန္မ နားမလည္ခဲ့ဘူး။ အေဖဆိုလိုတဲ့ ေက်ာင္းႀကီးဆိုတာ ၿမိဳ႔မွာရွိတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းေတြ ေကာလိပ္ တကၠသိုလ္ေတြကို ကၽြန္မတို႔ ေဒသက အေခၚျဖစ္တယ္။

ကၽြန္မအေဖက တကယ္ကို ေတာ္တဲ့လူေတေယာက္ပါ။ ရြာက အေဖထက္ အတန္းပညာပိုတတ္တဲ့ တျခားစစ္မႈထမ္းေဟာင္းေတြ တေယာက္မွ အဂၤလိပ္စာေတြ သခၤ်ာေတြကို အေဖေလာက္ နားမလည္ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္က တျခားေက်ာင္းသားေတြ က်ဴရွင္ယူရေလ့ရွိတဲ့ သခ်ၤာနဲ႔ အဂၤလိပ္ဘာသာေတြကို ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္က တခါမွ က်ဴရွင္ မယူဖူးဘူး။ အေဖပဲ ကၽြန္မတို႔ အိမ္စာေတြကို ၀ိုင္းကူျပေပးပါတယ္။ အေဖက ငယ္ငယ္က အတန္းေက်ာင္း မေနဖူးဘဲ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဘုန္းႀကီးသင္ေပးလို႔ စာတတ္ခဲ့ေပမဲ့ လူပ်ိဳျဖစ္ေတာ့ စစ္တပ္ထဲေရာက္သြားၿပီး စစ္တပ္ထဲမွာ အဂၤလိပ္စာေတြ သင္ရၿပီး ေလ့လာေရးလည္း အားေကာင္းေတာ့ အတန္းေက်ာင္းစာေတြလည္း သင္ခြင့္ရခဲ့တယ္လို႔ သိရတယ္။ အေဖက ဟိုတုန္းကေတာင္ ျမန္မာ့အလင္း အဂၤလိပ္သတင္းစာကို ေကာင္းေကာင္း ဖတ္ႏိုင္တယ္။ သူငယ္ငယ္က ပညာေကာင္းေကာင္း မသင္ခဲ့ရတဲ့အတြက္ သားသမီးေတြကို ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵလည္း အျပည့္အ၀ ရွိပါတယ္။ စစ္တပ္ထဲက ပါလာတဲ့ Alibaba ပံုျပင္အပါအ၀င္ တျခားအဂၤလိပ္ ပံုျပင္စာအုပ္ေတြနဲ႔ နပိုလီယံက ေမာ္စကိုကို တိုက္ခဲ့တဲ့ ေဆာင္းတြင္း တိုက္ပြဲမွာ နပိုလီယံ ရႈံးတဲ့စစ္ပြဲအေၾကာင္းကို အေဖ ဖတ္ျပၿပီး ဘာသာျပန္ျပခဲ့လို႔ ကၽြန္မတို႔ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ခဲ့ သိခဲ့ရတယ္။

အေဖက သူကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားတဲ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ၿပီး ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မေအာက္ ညီမကို ဘယ္ဘက္တေယာက္ ညာဘက္တေယာက္ ထားၿပီး ဒီပံုျပင္ စာအုပ္ေတြကို မၾကာခဏ ဖတ္ျပတာကို ကၽြန္မတို႔ ညီႏွမႏွစ္ေယာက္ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရြာမွာ အေဖ့လို အဂၤလိပ္စာ ဖတ္တတ္တာ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ရၿပီး တျခားမိဘေတြက သူတို႔သားသမီးကို ဒီလိုတခါမွ မဖတ္ျပေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အေဖက ကၽြန္မတို႔အတြက္ တကယ္ကို ဂုဏ္ယူစရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ ငယ္ငယ္က အဂၤလိပ္စာကို ေလးတန္းမွာ စသင္ရၿပီး ကၽြန္မက အေဖသင္ထားေပးလို႔ ေက်ာင္းမွာ ABCD စသင္တဲ့အခ်ိန္ဆို ကၽြန္မက သူမ်ားထက္ ပိုသိေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အေဖက စစ္တပ္ထဲက အေတြ႔အၾကံဳေတြေတြ ျဖစ္တဲ့ ေကာက္ရိုးေျခေတာက္ ျမက္ေျခေတာက္၊ က်ည္ဆံတေတာင့္ ရန္သူတေယာက္ ဆိုတာ အေပါအ၀င္ သင္တန္းအေတြ႔အၾကံဳ ေရွ႔တန္းတိုက္ပြဲ အေတြ႔အၾကံဳေတြကိုလည္း ေျပာျပတတ္ေတာ့ ဟာသ၊ စြန္႔စားခန္း၊ သဲထိတ္ရင္ဖို စတဲ့ ရသမ်ိဳးစံုပါတဲ့ အေဖရဲ့ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ကၽြန္မ ရင္သပ္ရႈေမာ နားေထာင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ၿပီး ႀကီးလာရင္ တိုင္းျပည္အက်ိဳးကို သယ္ပိုးဖို႔ကိုလည္း အျမဲဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးခဲ့ေတာ့ အိမ္မွာ အေဖ့ဆီက ဒီၾသ၀ါဒကို ေကာင္းေကာင္း လက္ခံရရွိခဲ့သူဟာ ကၽြန္မပဲျဖစ္တယ္။

ကၽြန္မအေဖက ဒီလို ေက်ာင္းစာေတြျပေပး အဂၤလိပ္ပံုျပင္ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ျပ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေတြ ေျပာျပတာတင္မကဘူး ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း သိပၸံအေၾကာင္းဆိုလည္း BBC နဲ႔ VOA ကို အျမဲနားေထာင္ၿပီး ျပန္ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ ဟိုတုန္းက BBC, VOA ကို လြတ္လပ္စြာ နားေထာင္လို႔ ရပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာ နားေထာင္လို႔ မရတာက တရုတ္ကလႊင့္တဲ့ ပီကင္းအသံလႊင့္ဌာနပဲ ျဖစ္တယ္။ ည ရွစ္နာရီမွာ ျမန္မာ့အသံက ျမန္မာသတင္း ေၾကညာၿပီးတာနဲ႔ ရွစ္နာရီ ၁၅ မိႏွစ္မွာ ဘီဘီစီ လာတယ္။ ဘီဘီစီက ကိုးနာရီမွာ ၿပီးတာနဲ႔ VOA တန္းလာတယ္။ ကၽြန္မက ဦးေဖသန္းရဲ့ အဂၤါေန႔ည ေမးပါမ်ားစကားရ၊ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေမရဲ့ ေသာၾကာေန႔ည ေငြဗ်ိဳင္းျဖဴက႑တို႔ ပါတဲ့ BBC ကိုပဲ စြဲပါတယ္ VOA ကို တခါမွ နားမေထာင္ဘူး။ အေဖကေတာ့ ဘီဘီစီက ႏိုင္ငံေရးသတင္းေတြ ပိုေကာင္းၿပီး VOA က သိပၸံသတင္းေတြ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ တခါတေလ မီးငယ္ လာနားေထာင္ၾကည့္ ဆိုဗီယက္က ၿဂိဳလ္တုက ဘယ္လို အေမရိကန္က ၿဂိဳလ္တုက ဘယ္လိုနဲ႔ ဗြီအိုေအ နားမေထာင္တဲ့ ကၽြန္မကို ေခၚၿပီး နားေထာင္ခိုင္းတတ္ပါတယ္။

တခါတေလ အေဖ မအားတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္မကို ေရဒီယိုဖြင့္ခိုင္းလို႔ ျမန္မာ့အသံ မဟုတ္တဲ့ ေနရာမွာ ျမန္မာလို အသံၾကားရလို႔ နားေထာင္ၾကည့္ရင္ ဦးေန၀င္းက ဘာလုပ္ေနတယ္ ဘာျဖစ္တယ္ ဆိုၿပီး ပီကင္းအသံလႊင့္ဌာနက အမ်ိဳးသမီးတဦး ႏွာေခါင္းအသံခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔ အစိုးရမေကာင္းေၾကာင္းေတြ ေၾကညာေနတာ ၾကားရတတ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ၾကားမိရင္ "အဲဒီကြန္ျမဳနစ္မ ႏွာေခါင္းကို ညစ္ညစ္ၿပီး ေျပာေနတဲ့အသံ အစိုးရကို ေစာ္ကားတိုက္ခိုက္ေနတဲ့ ေသာင္းက်န္းသူေတြ အသံ ငါနားေထာင္လို႔မရဘူး ခ်က္ခ်င္းပိတ္ပစ္" ဆိုလို႔ ပိတ္ပစ္ရတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း အေဖေျပာထားလို႔လားမသိဘူး အဲဒီအမ်ိဳးသမီးအသံၾကားရင္ သူဘာေျပာေနတယ္ ဆိုတာစိတ္မ၀င္စားဘူး အလိုလို ေနရင္း အျမင္ကပ္ေနတတ္တယ္။ အေဖက ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာ ဘုရားမရွိ၊ တရားမရွိေကာင္ေတြေပ့ါ၊ မိဘေက်းဇူးဆိုတာလည္း မရွိဘူး အေမနဲ႔အေဖကို ရာဂစိတ္ျဖစ္လို႔ ကေလးရတယ္ ဒီလိုရလာလို႔ မိဘက ေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့အတြက္ မိဘေတြက သားသမီးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာေက်းဇူးမွ မရွိဘူးလို႔ ယံုၾကည္ေနတဲ့ မိစာၦဓိ႒ိေတြေပါ့ သမီး" လို႔ ေျပာျပေတာ့ ကၽြန္မလည္း ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာကို တကယ္ကို ရြံသြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ပီကင္းအသံလႊင့္ဌာနက အသံလႊင့္တာ ၾကားတိုင္း ကၽြန္မလည္း ခ်က္ခ်င္းကို လိုင္းေျပာင္းပစ္ေတာ့တယ္။

အေဖက ကၽြန္မကို ဒီလို အသိတရားေတြ ေပးတဲ့အျပင္ အနာဂတ္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးေပးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မ ႀကီးလာရင္ ပညာတတ္ေအာင္ သင္ၿပီး မဂၤလာဒံု စစ္ေဆးရံုမွာ စစ္ဗိုလ္မႀကီး အျဖစ္သူျမင္ခ်င္ေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ ပညာသိပ္ၿပီးထူးခၽြန္ရင္ စေကာလားရွစ္ဆိုတာ ေျဖၿပီး ႏိုင္ငံျခားမွာလည္း ပညာေတာ္သင္ ေလွ်ာက္လို႔လို႔ရေၾကာင္း၊ ကၽြန္မလို စာေတာ္တဲ့သူအတြက္ ျဖစ္နိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ႀကီးလာရင္ ပညာေတာ္သင္ေလွ်ာက္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာသြားသင္မယ္ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ကၽြန္မရဲ့ တကယ့္အိပ္မက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရြာမွာ စေကာလားရွစ္ဆိုတာကို ဒီလိုသိတဲ့လူဆိုတာ အေဖတေယာက္ပဲ ရွိတယ္လို႔ ကၽြန္မထင္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရြယ္တူ အတန္းေဖၚေတြထဲမွာ ဒါကို ၾကားဖူးသူေတာင္ မရွိဘူး။ တခါတေလ ဒီအေၾကာင္းကို အေမ့ဘက္က ေဆြမ်ိဳးေတြကို ေျပာျပရင္ ေတာစြန္အံုဖ်ားကေနၿပီး စကားလံုးကလည္း ႀကီးတယ္ သူ႔အေဖလိုပဲလို႔ ကဲ့ရဲ့ခံရတတ္တယ္။ လယ္ယာကိုင္းကၽြန္း လုပ္စားတဲ့ အေမနဲ႔ အေမ့ဘက္က ေဆြမ်ိဳးေတြကို ကၽြန္မက ဗဟုသုတမရွိတဲ့သူေတြ တိုင္းျပည္အေၾကာင္း ႏိုင္ငံအေၾကာင္း နားမလည္တဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ မရွိသူေတြအျဖစ္ပဲ ကၽြန္မျမင္ထားတယ္။

အေဖက သူ႔တုန္းက ပညာမတတ္လို႔ စစ္ဗိုလ္ မျဖစ္လိုက္ရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး ကၽြန္မကို စစ္ဗိုလ္မႀကီး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ အားေပးတာ ျဖစ္တယ္။ စစ္တပ္မွာ အခုေတာ့ မသိဘူး အရင္က တပ္ၾကပ္ေနရာကို အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ ရတဲ့သူက ဗိုလ္ေလာင္း ေျဖပိုင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ အေဖဒုတပ္ၾကပ္ကေန တပ္ၾကပ္အျဖစ္ ရာထူးတိုးခံရတဲ့ေန႔က ဗိုလ္ေလာင္းစာေမးပြဲ ေနာက္တႀကိမ္ေခၚတဲ့ ေန႔နဲ႔ဆို တရက္တည္းနဲ႔ ဗိုလ္ေလာင္းအတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့အသက္ တရက္တည္း ကပ္ျပည့္သြားလို႔ ကပ္လြဲသြားတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေဖက ဗိုလ္ေလာင္းေျဖခြင့္ မရေတာ့ဘဲ တပ္ၾကပ္ႀကီးအဆင့္အထိပဲ ေရာက္ခဲ့ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒဏ္ရာရခဲ့လို႔ ပင္စင္ေလွ်ာက္လိုက္တယ္လို႔ သူ႔ဘ၀အေၾကာင္းကုိ မၾကာခဏ ျပန္ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ အေဖ့အေၾကာင္းကို ဒီလိုၾကားရရင္ ကၽြန္မက အေဖသာ ပညာတတ္ခဲ့ရင္ အမ်ားႀကီးတက္လမ္း ရွိမွာပဲလို႔ အေဖငယ္ငယ္က ပညာမသင္ခဲ့ရတာကို ေတြးၿပီး အေဖ့ကို သနားေနတတ္တယ္။ အေဖ့လက္ထက္မွာ မျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပညာတတ္တေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မရေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လို႔လည္း ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လည္း ကၽြန္မဟာ ပထမတန္း၊ ဒုတိယတန္းေတြမွာ ဆရာဆရာမေတြက ႀကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲေမးရင္ အေဖ့ကို ေျပာထားခဲ့တဲ့အတိုင္း စစ္ဗိုလ္မႀကီးလုပ္မယ္ပဲ ေျပာခဲ့လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ိုင္းဟားခံရေသးတယ္။ အေဖဆိုျပတဲ့ "တူယွဥ္ကာေလ တကယ္ပဲ အစြမ္းျပခ်င္တယ္ ဗမာ့သတၱိကမာၻကသိေအာင္ ငါတို႔ျပလိုက္မယ္ ဗမာ့ရဲ့သတၱိကို ဘယ္မွာယွဥ္ႏုိင္မလဲ" ဆိုတဲ့ စစ္ခ်ီသီခ်င္းဆိုရင္ ကၽြန္မ အခုထိ ညည္းဆိုတုန္းျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မ နည္းနည္း ႀကီးလာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူမ်ားရီမွာစိုးလို႔ ဆရာမေတြ ေမးရင္ စစ္ဗိုလ္မႀကီး လုပ္မယ္လို႔ မေျပာေတာ့ဘဲ စာေရးဆရာမလုပ္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့ေပမဲ့ ရင္ထဲက အိပ္မက္ဆႏၵကေတာ့ ရွိေနခဲ့တယ္။

ရင္ထဲက အိပ္မက္ေတြ တကယ္ပ်က္သြားတာက ၈၈ မွာမွ ျဖစ္တယ္။ ပ်က္သြားတယ္ဆိုတာထက္ မလိုလားေတာ့လို႔ စြန္႔ပစ္လိုက္တယ္လို႔ ေျပာရင္ပိုမွန္ပါတယ္။ ၈၈ မွာ ကိုမင္းကိုႏိုင္ လက္ေရးနဲ႔ ေရးထားတဲ့ တႏိုင္ငံလံုးမွာ ရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး အဲဒီေန႔မွာ ေက်ာင္းမတက္ဘဲ လမ္းမေပၚ ဆႏၵျပၿပီး ဒီမေကာင္းတဲ့ လူသတ္အစိုးရကို ဆႏၵျပၿပီး ျဖဳတ္ခ်ၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းထားတဲ့ စာကို ဖတ္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ သမီးတို႔ႀကီးလာရင္ မသမာလူေတြဆီက လက္ခံရရွိႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အေဖေျပာတဲ့စာပါလားလို႔ ကၽြန္မေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ခဲ့သလို အဲဒါဟာ မသမာလူေတြဆီက စာမွမဟုတ္တာ မသမာအစိုးရကို တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔ သူေတာ္ေကာင္းေတြဆီက စာပဲဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္မ သေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ အေဖမွာခဲ့တဲ့အတိုင္း အေဖ့ကို ျပလို႔မျဖစ္ဘူး ဆုိတာကိုလည္း နားလည္ခဲ့ပါတယ္။

အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာက ဒီအေရးေတာ္ပံုမွာ ကၽြန္မ ပါ၀င္ခဲ့တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တပ္ထဲက ခြင့္ယူၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ ကိုႀကီးတေယက္ ဘီလူးဆိုင္းတီးသလို တင္းမာၿပီး ကၽြန္မကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ျပႆနာရွာခဲ့တဲ့အထိေတာင္ ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ အေဖကေတာ့ ကၽြန္မထင္ခဲ့သလို လံုး၀မတင္းမာခဲ့တာကိုေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ေတြ႔ရပါတယ္။ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ႔ခါေပါ့ကြာလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာေနတာ ၾကားရၿပီး လူကြယ္ရာမွာေတာ့ "မီးငယ္နဲ႔ ေဌးငယ္ သမီးတို႔ပါခ်င္လို႔ အေဖေပးပါထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပါတယ္ဆိုရံုပဲ လုပ္ပါ အေရးႀကီးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေနရာမွာေတာ့ လံုး၀ ၀င္မလုပ္နဲ႔ေနာ့္" ေျပာလို႔မရဘူး တိုင္းျပည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေစာေမာင္ လက္ထဲေရာက္ႏိုင္တယ္ လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘာေတြေျပာေနလဲ မသိဘူးလို႔ နားမလည္ခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီခ်ိန္မွာ အေဖဒီေလာက္ ကၽြန္မတို႔ပါ၀င္ခြင့္ ေပးထားတာကိုေတာင္ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမ ၀မ္းသာလွၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အေဖ ေျပာတဲ့အတိုင္း စက္တက္ဘာ ၁၈ ရက္ေန႔ ညေနက်ေတာ့ တကယ္ပဲ ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့ အေဖဘယ္လိုသိလဲဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ အ့ံၾသလို႔မဆံုး ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

စစ္တပ္အာဏာသိမ္းၿပီးတာနဲ႔ အေဖရဲ့ ရာဇအသံကလည္း စေတာ့တာပဲ။ "မီးငယ္နဲ႔ ေဌးငယ္ သမီးတို႔ ပါခ်င္လို႔ ေပးပါၿပီးၿပီ ဒီေလာက္ဆိုလံုေလာက္ၿပီ သမီးတို႔က ေခါင္းေဆာင္လည္း မဟုတ္လို႔ အမ်ားနဲ႔ ျဖစ္တဲ့ကိစၥမို႔ ဘာအျပစ္မွ မရွိဘူး ေခါင္းေဆာင္ေတြပဲ အျပစ္ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမီးတို႔ကို သက္ဆိုင္ရာက ဘယ္သူမွ ျပႆနာရွာလို႔မရဘူး သူမ်ားေတြလို ပုန္းေရွာင္ဖို႔လည္း မလုိဘူး၊ သူပုန္ေတြဆီ သြားဖို႔လည္း မလိုဘူး အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနၾက ဘာျပႆနာမွ မျဖစ္ေစရဘူး" လို႔ ရာဇသံစေပးေနၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမမွာ သမဂၢက ဘယ္အဖြဲ႔က ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ ဘယ္အဖြဲ႔က ေတာထဲသြားစဥ္ ေရနစ္ၿပီးလည္း လမ္းမွာ ေသဆံုးၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္ စသည့္ မဟုတ္တာေရာ ဟုတ္တာေရာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကားေနရတယ္။ ေတာထဲ ေရာက္သြားသူေတြရဲ့ အေျခအေနကို စဥ္းစားခ်ိန္မွာ VOA နဲ႔ ဘီဘီစီ က ကၽြန္မတို႔အတြက္ သတင္းရရာ ေနရာေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ခါတိုင္း ဘီဘီစီပဲ နားေထာင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဗြီအိုေအက နယ္စပ္ေရာက္ ေက်ာင္းသားေတြ အေျခအေန ပိုပါေတာ့ စစ္အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ VOA ကို ပိုႀကိဳက္သြားၿပီး ပိုနားေထာင္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိိန္မွာ သိပၸံသတင္းေဆာင္းပါးေတြပါလို႔ VOA ေကာင္းေၾကာင္း တေလွ်ာက္လံုး ေျပာလာခဲ့တဲ့ အေဖက VOA သတင္းေၾကညာေနတာကို ၾကားရင္ လူငယ္ေတြ လမ္းမွားေရာက္ေအာင္ ေသြးထိုးပက္ေကာ္ေနတယ္ ဆိုၿပီး စတင္အျပစ္တင္ရႈပ္ခ်တာကို ေတြ႔ရလို႔ ကၽြန္မတို႔ ညီႏွမကေတာ့ ေျပာမရဲလို႔ ဘာမွမေျပာေပမဲ့ ဘာမွဆိုင္တာလည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ႀကိတ္ေတြးေနတယ္။ ေရဒီယိုက စစ္အစိုးရလို႔ ေျပာတာကို အေဖဟာ ဆတ္ဆတ္တုန္ေအာင္ နာတာေတြ႔ေတာ့ "စစ္အစိုးရကို စစ္အစိုးရမေခၚလို႔ ဘယ္လိုေခၚေစခ်င္လဲ မသိဘူး" လို႔ ကၽြန္မ စိတ္ထဲထဲမွာ ေျပာနတတ္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ညီအစ္မကလည္း တျခားသူေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲလို႔ အျမဲေတြးေတာ ၾကံဆေနတယ္။ အေဖကလည္း ရိပ္မိလားမသိဘူး တေန႔ထက္တေန႔ တင္းၾကပ္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္း သတင္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္း နားေထာင္လို႔မရေအာင္ ျဖစ္လာတယ္၊ ကၽြန္မတိုကိုလည္း စစ္လားေဆးလား လုပ္လာတယ္၊ ရုတ္ရုတ္လုပ္ရင္ လူသတ္ၿပီး ေထာင္ထဲသြားေနဖို႔ ၀န္မေလးဘူးေတြ ေျပာလာတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔လည္း ဒီအတိုင္းေတာ့ ေရရွည္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး စတင္ၾကံဆေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မတို႔က တံငါရြာမွာ ရွိတဲ့ အေမ့ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ သြားလည္ၿပီး ျခံထဲက သစ္သီး၀လံေတြကို လက္ေဆာင္သြားေပးမယ္လို႔ ေျပာေတာ့ ေဆြမ်ိဳးေတြက ဒီလိုသြားလည္ရင္ ငပိ၊ ငါးေျခာက္ ငံျပာရည္တို႔ လက္ေဆာင္ျပန္ေပးေလ့ရွိေတာ့ မဆိုးဘူးထင္ပံုရတယ္ ပင္လယ္ဘက္ဆိုေတာ့ သူပုန္နဲ႔ ေ၀းတယ္ မဟုတ္လား အေဖက ကၽြန္မတို႔ အၾကံအစည္ကို လက္ခံခဲ့တယ္။ တကယ္တမ္း အိမ္ကေန ကၽြန္မတို႔ ထြက္လာတာကေတာ့ ပင္လယ္ဘက္မွာ ရွိတဲ့ တံငါရြာဆီကိုမဟုတ္၊ တဘက္ကမ္းက ကရင္ေတြရဲ့ အကူအညီနဲ႔ KNU ကို ဆက္သြယ္ကာ ပင္လယ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္အရပ္ ေတာင္တန္းေတြ ရွိရာ ေနရာကိုသာ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ KNU ေတြရဲ့ အကူအညီနဲ႔ ေတာင္တန္းေတြ ေတာေတာင္ စမ္းေခ်ာင္း အထပ္ထပ္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ကာ သမဂၢတုန္းက လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြ အရင္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ နယ္စပ္ေဒသဆီ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အေဖဟာ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မ သူ႔ကို လိမ္သြားတာကို လံုး၀ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ျဖစ္ၿပီး မိတ္ေဆြေတြၾကားမွာ သူ႔သမီးႏွစ္ေယာက္ ေတာခိုသြားတယ္ဆိုတဲ့အျဖစ္ကို ရွက္လည္းေတာ္ေတာ္ ရွက္ပံုရပါတယ္။ ေတြ႔ရင္သတ္ပစ္ၿပီး ေထာင္ထဲသြား၀င္ေနမယ္လို႔ ႀကိမ္း၀ါးေနေၾကာင္း ၾကားသိရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေတာထဲေရာက္ၿပီး အဆက္အသြယ္လုပ္ေပမဲ့ လံုး၀အဆက္အသြယ္ ျပန္မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မ ေရွ႔တန္းေရာက္ေတာ့လည္း စာေရးအဆက္အသြယ္လုပ္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ လိမ္ၿပီး ထြက္လာခဲ့တာကို ေတာင္းပန္ေၾကာင္း ကၽြန္မတို႔ လုပ္ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးဟာ တရားေသာ ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေဖေပးတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္လို႔သာ ဒီလိုလုပ္ျဖစ္ေၾကာင္း စာေရးၿပီး ရွင္းျပခဲ့ေပမဲ့ လံုး၀အဆက္အသြယ္ ျပန္မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မ တပ္ရင္းျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႔နယ္က ကၽြန္မတို႔ တပ္ေတြ စိုးမိုးထားတဲ့ ေက်းရြာတရြာမွာ ဘုန္းႀကီးပ်ံရွိလို႔ ကၽြန္မညီမက အေမနဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ခြင့္ယူၿပီး သြားေတာ့ အဲဒီရြာက ဘုန္းႀကီးပ်ံမွာ မေမ်ာ္လင့္ဘဲ အေဖ့ကို ဘုန္းႀကီးအ၀တ္နဲ႔ သြားေတြ႔ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ေရွ႔တန္းေဒသမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္သြားလာ လႈပ္ရွားေနခဲ့တာ တခါမွ မေတြ႔ခဲ့ရဘဲ အခုလို ညီမဆီက ဘုန္းႀကီး၀တ္ေနတယ္ဆိုတာ သိရလို႔ ၀မ္းသာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ညီမ တပ္ရင္းျပန္ေရာက္လာေတာ့ "နင္၀မ္းသာေနလည္း အပိုပဲ အေဖက ဘုန္းႀကီး၀တ္ထားလို႔ စိတ္ေတြဘာေတြ ေလွ်ာ့ၿပီး တရားရေနတယ္မ်ား နင္ထင္လား ငါ၀ိပႆနာတရားေတြ ပြားထားလို႔ နင္တို႔နဲ႔ အခုလို လက္ခံစကားေျပာလို႔ ရတယ္လို႔ ရဲေဘာ္ေတြကိုေရာ ငါ့ကိုပါ ရည္ရြယ္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္" လို႔ ညီမက ေျပာျပတယ္။

အိမ္ကထြက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း အေဖကၽြန္မတို႔ကို လိုက္ရွာၿပီး ေတြ႔ရင္ စစ္တပ္မွာ သြားအပ္မယ္ဆိုၿပီး သတ္ဖို႔ ဓါးေျမွာင္တေခ်ာင္းနဲ႔ လုိက္ရွာေနလို႔ ေျပးေနရတဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ကၽြန္မ မက္ခဲ့တာ ၾသစေၾကးလ်ားကို မလာခင္ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္အထိ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အိပ္မက္ဆိုးကို ၾသစေၾကးလ်ားေရာက္ၿပီး အၾကာႀကီးမမက္ဘဲ ေနခဲ့ရာကေန မၾကာခင္က တခါ ျပန္မက္လာတယ္။ အေဖ့ကို အရင္က ဆက္သြယ္လို႔ မရခဲ့ေပမဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ၿပီး ဆက္သြယ္ေတာ့ သူပုန္မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့ အေဖက လက္ခံစကားေျပာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ကလိမ္ၿပီးထြက္လာတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ကၽြန္မ ျပန္မေျပာျဖစ္ဘူး ေျပာမထြက္ဘူး။ အိမ္က မထြက္လာခင္က သစ္သီးေတြကို အေဖေရွ႕မွာခူးၿပီး အေဖသံသယ မရွိေအာင္ ယူသြားမည့္ ထည့္စရာထဲမွာ အပီအျပင္ေနရာခ်တယ္ မသြားခင္ည အေဖအိပ္ေနခ်ိန္မွာ ရာ၀င္စဥ္းအိုးထဲ အကုန္ထည့္ထားခဲ့ၿပီး မိုးလင္းမွ သြားမယ္လို႔ ေျပာခဲ့ေပမဲ့ မနက္ ၄ နာရီမွာ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ အိမ္က တိတ္တိတ္ေလး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒီလို လိမ္ၿပီး ထြက္လာခဲ့တဲ့အေပၚ အေဖဘယ္လိုမ်ား ခံစားခဲ့ရလဲ၊ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေေတြ ၾကားမွာ အရွက္ရကာ ေဒါသသိပ္ႀကီးတဲ့ အေဖတေယာက္ ကၽြန္မတို႔ကို ခြင့္လြတ္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာ ကၽြန္မ အျမဲေတြးေနမိတယ္။ အေဖ့ကို ျပန္မေတြ႔ရတာ ထြက္လာကတည္းက ျဖစ္တယ္။ ဒီတသက္ ျပန္ေတြ႔ရပါေတာ့မလားလို႔ ကၽြန္မ သံသယ ျဖစ္မိတယ္။

အေဖကို ကၽြန္မ သိေစခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္မဟာ အေဖ့ဆီက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ေတြ မရခဲ့ရင္ ေတာ္ရံုတန္ရံု စိတ္ဓါတ္နဲ႔ေတာ့ တိုင္းျပည္အတြက္ဆိုၿပီး မိဘကို ဆန္႔က်င္ စြန္႔စားလုပ္ရတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ိဳးကို ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘဲ ရြာမွာ ရွိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုပဲ အခုခ်ိန္မွာ ၾကံ့ဖြတ္စာရင္းထဲမွာ ပါေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ မ်ိဳးခ်စ္ စိတ္ဓါတ္ အေမြအနစ္ေတြကို အေဖ့ဆီကသာ ကၽြန္မ မရခဲ့ရင္ ကၽြန္မဘ၀ ဆယ္စုႏွစ္တခုစာကိုလည္း အေဖမႀကိဳက္တဲ့ အလုပ္ေတြနဲ႔ ကုန္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုလုပ္ခဲ့တာကို အေဖမႀကိဳက္ေပမဲ့လည္း ဒါဟာ အေဖျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ဓါတ္ေၾကာင့္ ဆိုတာ ကၽြန္မ အာမခံရဲပါတယ္။ ဒီလို လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရေပမဲ့ အေဖတေယာက္ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ခံစားမႈအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မ ထပ္တူခံစားရပါတယ္။ ကၽြန္မ အေဖဟာ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္ေပမဲ့ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ စစ္သားေဟာင္းတဦးအျဖစ္ ကၽြန္မ ဂုဏ္ျပဳဆဲ၊ သူျပန္ေျပာခဲ့တဲ့ စစ္သားဘ၀က သူ႔ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ကၽြန္မ အမွတ္ရေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မမွာ ရွိတဲ့ တိုင္းျပည္ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ အပါအ၀င္ ဗဟုသုတ ေလ့လာလိုက္စားလိုစိတ္၊ စာဖတ္၀ါသနာပါျခင္း စတဲ့ ေကာင္းတဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြကို ကၽြန္မ အေဖ့ဆီကပဲ ရရွိခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အေဖဟာ တခါက ကၽြန္မရဲ့ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္ခဲ့သလို အခုထိလည္း အေဖ့ရဲ့ ေကာင္းေမြေတြကို ကၽြန္မ ပိုင္ဆိုင္ထားဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။


အေဖ့စိတ္ႏွလံုး ၾကည္သာခ်မ္းျမပါေစ။
ကၽြန္မရဲ့ အေဖနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အိပ္မက္ဆိုးေတြ ကုန္ဆံုးပါေစ

အေမေန႔ အမွတ္တရပို႔စ္က ဒီမွာ ရွိပါတယ္။

5/9/10 - 9:27 PM က အေဖမ်ားေန႔မွာ တင္တဲ့ပို႔စ္ ျဖစ္တယ္။

အခုေတာ့ ဒီပို႔စ္ထဲက ကၽြန္မရဲ့ Message နဲ႔ ဆုေတာင္းေတြကို အေဖ ဘယ္ေတာ့မွ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တခါက ကၽြန္မဇာတ္လိုက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မအေဖဟာ ( ၇-၇-၁၁ ) ရက္ ၿပီးခဲ့တဲ့ တဂၤေႏြေန႔က ဘ၀နိဂံုးခ်ဳပ္သြားပါၿပီ။ ခြဲခါြလာကတည္းက ၂၃ ႏွစ္ၾကာတဲ့အထိ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တခါမွ ျပန္မေတြ႔ရေတာ့ေပမဲ့ မဆံုးခင္ ရက္အနည္းငယ္အလိုမွာ စကားေျပာလိုက္ရေသးလို႔ သားသမီးနဲ႔ ခြဲခြာခဲ့တဲ့ေန႔ကစၿပီး တခါမွ ထိေတြ႔မႈမရဘဲ ဘ၀နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ရတဲ့ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႔ရဲ့ မိဘေတြနဲ႔ စာရင္ေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ပဲ ေျဖသိမ့္ၿပီး အေဖ ေကာင္းရာဘံုဘ၀ကို ေရာက္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။


ငါသည္ အိုျခင္းသေဘာ ရွိ၏ အိုျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ေခ်။
ငါသည္ နာျခင္းသေဘာရွိ၏ နာျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ေခ်။
ငါသည္ ေသျခင္းသေဘာရွိ၏ ေသျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္။
ငါ၏ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ အရာအားလံုးတို႔ႏွင့္ ရွင္ကြဲကြဲရျခင္း ေသကြဲကြဲရျခင္းသည္ ျဖစ္ေခ်မည္။
ငါသည္ ကံသာလွ်င္ မိမိဥစၥာရွိ၏၊ ကံ၏အေမြခံျဖစ္၏၊ ကံသာလွ်င္ အေၾကာင္းရွိ၏။ ကံသာလွ်င္ အေဆြအမ်ိဳးရွိ၏၊ ကံသာလွ်င္ ကိုးကြယ္မီွခိုရာရွိ၏၊ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ မေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ငါျပဳမိေသာ ကံ၏ အေမြခံသာ ျဖစ္ရေပမည္။ (အဘိဏွသုတ္ ျမန္မာျပန္မွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္)


။

ဆက္ဖတ္ရန္>>

1-1-1996 AND 1-1-2012 (၁၆ ႏွစ္ေျမာက္ အမွတ္တရ)

တျခားဘာေတြပဲ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါေစ တူတာေတြေတာ့ အမ်ားႀကီး ရွိေနေသးတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲသြားလဲဆိုတာကို မေျပာခ်င္ဘူး မေျပာင္းမလဲဘဲ ဆက္လက္ ထိန္းထားႏိုင္တာကိုပဲ ဒီေန႔ ဘ၀မွတ္တမ္းမွာ အမွတ္တရ သိမ္းထားခ်င္ပါတယ္။

တေနကုန္ ခ်က္ျပဳတ္၊ ေလွ်ာ္ဖြပ္၊ ေဆးေၾကာ သန္႔ရွင္းစတဲ့ အိမ္အလုပ္ေတြနဲ႔ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနခဲ့ရာကေန ေရမိုးခ်ိဳး စားေသာက္ၿပီး အားလံုး ၿပီးစီးသြားလို႔ နာရီၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ၁၁ နာရီေတာင္ ခြဲၿပီးေနပါၿပီေကာ ဆိုၿပီး ေန႔မကူးခင္ ကတန္းကမန္းပဲ အ၀တ္အစားလဲ၊ ဘုရားမီးထြန္း ဘုရားေရလဲကာ ဘုရားကို အတိုခ်ဳပ္ပဲ ရွိခိုးလိုက္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၁၆ ႏွစ္ေျမာက္ ႏွစ္ပတ္လည္ မဂၤလာအထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ သားကိုေခၚၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ထားေပးခိုင္းတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ၁၆ ႏွစ္ေျမာက္ မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ ျဖစ္တဲ့ မေန႔က ၁-၁-၁၂ ရက္မွာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ ႏွစ္ကာလကို ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ရင္ ကၽြန္မတို႔မွာ ဘ၀အတက္က်၊ အႏွိမ့္အျမင့္ ျဖတ္သန္းမႈေတြက ေျပာလို႔ မကုန္ႏိုင္မခမ္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အေျပာင္းအလဲ မ်ားျပားလွေပမဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ ႏွစ္တိတိျဖစ္တဲ့ ၁-၁-၉၆ ရက္ေန႔နဲ႔ ဒီႏွစ္ ၁-၁-၂၀၁၂ ရက္ ဒီႏွစ္ရက္တည္းကိုပဲ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ တျခားဘာေတြပဲ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါေစ တူတာေတြေတာ့ အမ်ားႀကီး ရွိေနေသးတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မအခုေျပာလိုတာ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲသြားလဲဆိုတာကို မေျပာခ်င္ဘူး မေျပာင္းမလဲဘဲ ဆက္လက္ ထိန္းထားႏိုင္တာကိုပဲ ဒီေန႔ ဘ၀မွတ္တမ္းမွာ အမွတ္တရ သိမ္းထားခ်င္ပါတယ္။ ဘာေတြမေျပာင္းမလဲဘဲ တူေနသလဲဆိုေေတာ့ ကၽြန္မတို႔ မဂၤလာေဆာင္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔မွာ တနဂၤေႏြေန႔ျဖစ္ၿပီး ဒီႏွစ္က်ေရာက္တဲ့ ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔ဟာလည္း တနဂၤေႏြေန႔နဲ႔ တိုက္ေနတယ္။ ေနာက္တခ်က္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ ႏွစ္က ကၽြန္မတို႔ မဂၤလာေဆာင္ရာမွာ ၀တ္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားကိုပဲ ဒီႏွစ္ ၁-၁-၁၂ မွာ ၀တ္ထားတာ တူတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ ဆံပင္အရွည္ကလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ ႏွစ္က အရွည္အတိုင္းပဲ ျဖစ္တာ တူပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတခ်က္ကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ရင္ထဲက အခ်စ္ေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ ႏွစ္နဲ႔ အခု အတူတူ ျဖစ္ေနဆဲဆိုတာပါပဲ။ ေန႔စြဲႏွစ္ခု ေအာက္ကပံုေတြကို ဆက္လက္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါတယ္။

1-1-96 Sunday (၁-၁-၉၆ တနဂၤေႏြေန႔)

၁-၁-၉၆ ခု၊ ABSDF ဗဟို ကရင္နီနယ္ေျမကို ေရာက္ေနစဥ္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယက္ ဘ၀တခုကို ထူေထာင္ဖို႔ လက္ထပ္ခြင့္တင္တားတာ လက္ထပ္ခြင့္ရတာနဲ႔ ထတမေမာလဲလို႔ ေခၚတဲ့ ထိုင္းရြာအနီးက ကရင္နီေတာင္ေျခ တေနရာမွာABSDF ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္အျဖစ္ ေဆာက္လုပ္ခဲ့တတဲ့ စခန္းရွိ မိသားစု တန္းလ်ားမွာ ဒီအိမ္ေလးကို မဂၤလာမေဆာင္ခင္ အၿပီးေဆာက္ၿပီး ဒီအိမ္ေလးေပၚမွာ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ မဂၤလာေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ (မဂၤလာေဆာင္ၿပီး ႏွစ္လပဲေနလိုက္ရၿပီး ရန္သူစစ္ေၾကာင္းထိုးလို႔ တျခားတေနရာကို ဗဟိုေရႊ႕ရပါတယ္။)

အဲဒီတုန္းက ABSDF ဗဟိုတရားသူႀကီးျဖစ္သူ ဦးတင္ေရႊ (ကြယ္လြန္) က မဂၤလာ ၾသ၀ါဒေပးေနစဥ္၊ သူေပးတဲ့ ၾသ၀ါဒက သူမ်ားေတြလို လင္ရယ္မယားရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ ရန္မျဖစ္ဖို႔ မေျပာဘဲ ရန္မၾကာခဏ ျဖစ္ေပးပါတဲ့ အဲဒါမွ ပိုၿပီးေတာ့ အသစ္တဖန္ ျပန္ခ်စ္ၾကတာတဲ့။ အခုထိ အမွတ္ရေနပါတယ္။


သူမ်ားေတြရဲ့ ေတာင္းဆိုမႈအရ တေယာက္ကိုတေယာက္ ခြံ႕ေကၽြးရပါတယ္။

ကၽြန္မက မရွက္ဘဲ အေရးထဲသူက ရွက္ေနတယ္။ (ဆံပင္စည္းထားတဲ့ ေခါင္းစည္းကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္း မေဗဒါက သိုးေမြးနဲ႔ တေခ်ာင္းထိုး ထိုးထားေပးတာပါ)

ဗဟိုတရားသူႀကီးအဖြဲ႔၀င္ ေနာက္တဦးျဖစ္တဲ့ ဦးတင္ေမာင္လြင္က လက္ထပ္ခ်ဳပ္ေပးအပ္တာကို လက္ခံယူေနစဥ္

မဂၤလာပြဲၿပီးခါနီးမွာ ကၽြန္မတို႔ထက္ တလေစာၿပီး မဂၤလာေဆာင္ခဲ့တဲ့ ကိုထူးျမတ္ မဆူးပြင့္ ဇနီးေမာင္ႏွံနဲ႔ အမွတ္တရ

ႏွစ္ေယာက္တြဲရိုက္ထားတဲ့ ပံုေကာင္းေကာင္း မက်န္လို႔ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္မတို႔ကို အဂၤလိပ္စာလာသင္ေပးေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားတဦးနဲ႔ တြဲၿပီးရိုက္ထားတဲ့ပံုကို ျဖတ္ညွပ္လုပ္ထားပါတယ္။

1-1-12 Sunday, ၁-၁-၁၂ တနဂၤေႏြေန႔

အခု ဒီႏွစ္ ၁-၁-၂၀၁၂ ေန႔မွာ ရိုက္ထားတဲ့ပံုမွာ ကၽြႏ္မ ၀တ္ထားတဲ့ ထမီကလြဲရင္ က်န္တာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ ႏွစ္က ကၽြန္မတို႔ မဂၤလာေဆာင္တုန္းက ၀တ္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားေတြ ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္မ ၀တ္ထားတဲ့အကႌ်က မဂၤလာေဆာင္ရင္ ၀တ္ဖို႔ဆိုၿပီး ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ လက္ခ်ဳပ္အပ္နဲ႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ႌပါ။ ဒီအ၀တ္အစားေတြကို ေလွ်ာ္ဖြပ္ ၾကယ္သီးျပဳတ္ေနတာ မခိုင္တာကို ျပန္တပ္ရတာလည္း တေနကုန္ အလုပ္မ်ားတဲ့ အေၾကာင္းရင္းထဲမွာ ပါပါတယ္။ အမွတ္တရအျဖစ္ သားက ရိုက္ေပးထားပါတယ္။

ဒီႏွစ္ခ်က္တာ အားလံုးက က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္တဲ့ ထိုင္းစားစရာေတြပဲ ျဖစ္ေတာ့ ဗမာစားစရာပဲ ႀကိဳက္တယ္ဆိုသူမ်ားအတြက္ အရင္ႏွစ္ကတင္တဲ့ ျမန္မာမုန္႔ဟင္းခါးကို ထည့္ထားေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ ၁၆ ႏွစ္ေျမာက္ မဂၤလာေန႔မွာ ဘာခ်က္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားေတာ့ သံုးေယာက္စလံုး ႀကိဳက္တဲ့ စားစရာဆိုလို႔ မုန္႔ဟင္းခါး အမိ်ဳးပဲ ရွိေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးကိုပဲ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒါေေပမဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးက အရင္ႏွစ္ကလည္း ခ်က္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ လင္မယားက ထိုင္းမုန္႔ဟင္းခါးကို ပိုႀကိဳက္ၿပီး သားက ျမန္မာမုန္႔ဟင္းခါးကို ပိုႀကိဳက္တာကို စဥ္းစားၿပီး စိတ္အိုက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သားက ေမေမတို႔ႀကိဳက္တာကိုပဲ ခ်က္ပါလို႔ နားလည္ ေပးလိုက္လို႔ အေဖႀကိဳက္တဲ့ ထိုင္းမုန္႔တီကုိပဲ ခ်က္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္မ တသက္မွာ သားႀကိဳက္တာထက္ ေယာက္်ားႀကိဳက္တာကို ပိုဦးစားေပးလိုက္တာ ပထဦးဆံုးအႀကိမ္ ျဖစ္တယ္။ သားနဲ႔ယွဥ္လာရင္ ကၽြန္မဟာ သူ႔ကို တခါမွ ပိုၿပီးဦးစားေပးေလ့ မရွိပါဘူး။ ဒီေန႔မွာေတာ့ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ အထိမ္းအမွတ္ လက္ေဆာင္အျဖစ္ သေဘာထားၿပီး သူ႔ကို ဦးစားေပးလိုက္ပါတယ္။ ေအာက္ကထိုင္းမုန္႔တီကေတာ့ ဒီႏွစ္ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မွာ ၁၆ ႏွစ္ေျမာက္ အမွတ္တရ ခ်က္ထားတဲ့ လာလည္သူမ်ား အားလံုး ၿမိန္ရွက္စြာ သံုးေဆာင္ႏိုင္ရန္ ျဖစ္ၿပီး ထိုင္းမုန္႔ဟင္းခါး မႀကိဳက္သူမ်ားက ထမင္းကို ထိုင္းသေဘၤာသီးေထာင္း၊ ထိုင္း Toyom ဟင္းခ်ိဳ၊ ပုဇြန္ကင္နဲ႔ သံုးေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။

ထိုင္းမုန္႔ဟင္းခါး
ထိုင္းမုန္႔ဟင္းခါး အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိသည့္အနက္က ငါးနဲ႔ခ်က္ၿပီး ငါးဆုပ္လံုးနဲ႔ စားတဲ့ ဟင္းျဖစ္တယ္။ ထိုုင္းမုန္႔ဟင္းခါးကို ပဲတီ၊ ပီးေတာင့္ရွည္၊ သခြါးသီး၊ ပင္စိမ္းရြက္၊ မုန္ညွင္းခ်ည္ဖတ္၊ ထိုင္းထိကရုဏ္းပင္တို႔ထည့္ၿပီး အသီးအရြက္မ်ားမ်ားနဲ႔ စားတဲ့အတြက္ ဗမာမုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔စာရင္ ပိုၿပီး က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္ပါတယ္။ အခုဒီမွာေတာ့ ထိကရုဏ္းလည္းမရႏုိင္လို႔ မပါဘူး။ ပင္စိမ္းကလည္း အိမ္နဲ႔နီးတဲ့ဆိုင္မွာ မရလို႔ ပင္စိမ္းအစား ထိုင္း Basil အရြက္ကို သံုးထာပါတယ္။

ဒါက ထမင္းနဲ႔စားဖို႔ ထိုင္းသေဘၤာသီးေထာင္း၊ ထိုင္း Seafood Toyam soup နဲ႔ ပုဇြန္ကင္

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ ႏွစ္နဲ႔ အခု မတူတာမေျပာခ်င္ဘူး တူတာကိုပဲ ေျပာခ်င္တယ္လို႔ အေပၚမွာ ဆိုထားေပမဲ့ တခုေတာ့ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ ႏွစ္ မဂၤလာေဆာင္တုန္းက ရွင္မေတာင္ သနပ္ခါးတံုးကို ကိုယ္တိုင္ေက်ာက္ပ်ဥ္နဲ႔ ေသြးၿပီးလိမ္းထားတဲ့ မ်က္ႏွာေပၚက အနံ႔သင္းသင္း ရွင္မေတာင္ သနပ္ခါး၊ ကိုယ္တိုင္ေဆာက္ထားတဲ့ အင္ဖက္မိုး က်ဴထရံကာအိမ္နဲ႔ ၀ိုင္း၀န္းပံ့ပိုးေပးခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို လြမ္းမိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။

ဒီႏွစ္ႏွစ္သစ္ဟာ အားလံုးအတြက္ မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၿပီး ေကာင္းေသာလိုရာဆႏၵမ်ား အသီးသီး ျပည့္၀ၾကပါေစ။ မေကာင္းမႈေတြကို အသီးသီးေရွာင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

(မေန႔က အခ်ိ္န္မရလို႔ ဒီေန႔မွ တင္ျဖစ္ပါတယ္။)

ဆက္ဖတ္ရန္>>

ေမြးေန႔ မဂၤလာ အႏွစ္တရာ တိုင္ေစေသာ္

တကယ္ေတာ့ သူကသာ ဟိုေန႔က ေျပာတဲ့ "ၾကာသပေတးေန႔က်ရင္ အလုပ္မွာ ခြင့္ယူလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္" လို႔ မေျပာခဲ့ရင္ ဒီႏွစ္က်ေရာက္တဲ့ သူ႔ေမြးေန႔ကို သတိထားမိလိုက္မွာ မဟုတ္ဘဲ အမွတ္တမဲ့နဲ႔ ျဖတ္သြားၿပီး ရက္ေက်ာ္မွ သတိထားမိမလား မသိဘူး။ ဒီလိုျဖစ္လာဖူးတဲ့ ႏွစ္ေတြကလည္း အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္။ မသိတဲ့သူတေယာက္အေနနဲ႔ ကၽြန္မ ဒီလိုေျပာလိုက္တဲ့အေပၚမွာ ကိုယ့္ေယာက္်ား ေမြးေန႔ကိုေတာင္ အေလးအနက္မထားထားဘူးဆိုၿပီး အျပစ္တင္စရာ အျဖစ္ ျမင္ႏိုင္ေပမဲ့ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ကၽြန္မေမြးေန႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဒီလိုပဲ မသိလိုက္တဲ့ ႏွစ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဒီအတြက္နဲ႔ တေယာက္ကိုတေယာက္ အျပစ္တင္စရာ မရွိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ အမွန္က ဒီလိုျဖစ္ရတာ တေယာက္ကိုတေယာက္ အေလးအနက္မထားလို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဂရုမစိုက္လို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အဓိက ကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ေမြးေန႔နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေလးအနက္မထားတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့လို႔ ဒီယဥ္ေက်းမႈက ကၽြန္မတို႔ကို လႊမ္းမိုးလာခဲ့လို႔ ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။

ကၽြန္မဟာ တကယ္ပဲ ငယ္ငယ္တုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ ေမြးေန႔တခုကိုပဲ ေကာင္းေကာင္းသိၿပီး ကၽြန္မ ကိုယ္တိုင္ရဲ့ ေမြးေန႔ကိုေတာင္ အေမေျပာျပထားလို႔ ျမန္မာသကၠရာဇ္နဲ႔ပဲ ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ ခရစ္သကၠရာဇ္နဲ႔ ေမြးေန႔ကုိ ေတာ္ေတာ္ႀကီးမွ သိတဲ့အျပင္ တျခား ဘယ္သူ႔ေမြးေန႔ကိုမွွ ထူးထူးျခားျခား မွတ္မိတတ္သူလည္း မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မဟာ စာတခုဖတ္ၿပီး ျဖစ္ေစ၊ ေဟာေျပာတာ တခုခုကို နားေထာင္ၿပီးျဖစ္ေစ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ခေရေစ့အတြင္းက် တခုမက်န္ အကုန္ မွတ္မိတတ္ေပမဲ့ နာမည္ေတြ၊ ခုႏွစ္ေတြ၊ နံပါတ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ကၽြန္မ ဦးေႏွာက္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး မွတ္ဥာဏ္နည္းၿပီး သီျခား အားထုတ္ၿပီး မမွတ္ထားရင္ ဘာမွမမွတ္မိတတ္ဘူး။ အလားတူပဲ ေမြးေန႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အခုထိ ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိၿပီး အမွတ္တရ ျဖစ္ေနတဲ့ ေမြးေန႔ဆိုလို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေမြးေန႔နဲ႔ သားေမြးေန႔ ဒီသံုးေယာက္ရဲ့ ေမြးေန႔ပဲ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မ ႀကီးျပင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြဟာ ေနာက္လ ဘယ္ေန႔က်ရင္ေတာ့ ဘယ္သူဆံုးတာ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ၿပီဆိုတာမ်ိဳး ေျပာၿပီး သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနတဲ့သူေတြရဲ့ ေမြးေန႔ထက္ မရွိေတာ့တဲ့သူေတြရဲ့ ေသဆံုးတဲ့ေန႔ကိုပဲ မွတ္မိေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေသဆံုးသူအတြက္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ပတ္လည္ ပရိတ္တရားနာဆြမ္းေကၽြး အထိမ္းအမွတ္ဆိုတာသာ မၾကာခဏ ရွိတတ္ၿပီး ေမြးေန႔မဂၤလာ အထိမ္းအမွတ္ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က ႀကီးျပင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မရွိသေလာက္ကို ရွားပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ နယ္မွာ မဂၤလာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္လည္း ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေတြက ေမြးရက္နီးရင္ က်င္းပတဲ့ ေခါင္းေဆးမဂၤလာ၊ ကေလးေမြးၿပီး ကေလးကင္မြန္းတပ္မဂၤလာ၊ အိမ္တက္မဂၤလာ၊ ရွင္ျပဳမဂၤလာ၊ ထိမ္းျမားမဂၤလာ စသည္ျဖင့္ အထိမ္းအမွတ္ မဂၤလာေတြ ေပါမ်ားသေလာက္ ေမြးေန႔မဂၤလာ အထိမ္းအမွတ္ဆိုၿပီး တကူးတက က်င္းပတာကိုေတာ့ ကၽြန္မ သိရသေလာက္ ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္ ၁၉၈၈ အထိ တခါမွ မၾကံဳဖူး မၾကားဖူးတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ တခိ်ဳ႔ေတြ က်င္းပတယ္လို႔ ၾကားသိရပါတယ္။ ေမြးေန႔ကို အေလးမထားတဲ့ အေလ့အထက ကၽြန္မမွာ အခုထိ ကိန္းေအာင္းေနၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ခန္႔အထိ ကိုယ့္ေမြးေန႔ကိုယ္ေတာင္ အမွတ္တမဲ့နဲ႔ ျဖတ္သြားတဲ့ႏွစ္ေတြက ပိုမ်ားပါတယ္။ သူ႔ေမြးေန႔က ဒီဇင္ဘာမွာဆိုတာ ကၽြန္မသိေပမဲ့ ဘယ္ေန႔ဆိုတာကို တိတိက်က် တခါမွ မမွတ္ထားလို႔ ႏွစ္တိုင္း ျပန္ျပန္ေမးရပါတယ္။ အခုေတာ့ သူ႔ေမြးေန႔ကို ေနာက္ႏွစ္ေတြက်ရင္ ေမးစရာလည္းမလို၊ အမွတ္တမဲ့ ျဖတ္သြားတာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ေအာင္ ဒီေန႔ကစၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ေအာင္ မွတ္ထားလိုက္ေတာ့မယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ခန္႔က သူ႔ေမြးေန႔တေန႔က အျဖစ္အပ်က္တခုကို ကၽြန္မ မွတ္မိေနပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မက သူ႔ေမြးေန႔မွန္းလည္း မသိခဲ့ေတာ့ အမွတ္တမဲ့ပဲ ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီညက ကၽြန္မက သားကို သိပ္ၿပီးအိမ္ခန္းထဲကေန အျပင္ထြက္လာေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာ သူ႔ကို တေယာက္တည္း ဘီယာထိုင္ ေသာက္ေနတာကို ေတြ႔တယ္။ အရက္ေသစာကို လံုး၀အနံ႔မခံႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မက သူေသာက္တိုင္း အျမဲတမ္း အျပစ္တင္တတ္ၿပီး အဲဒီေန႔ကလည္း ခ်ည္စုပ္စုပ္အနံ႔ကို မခံႏိုင္လို႔ ႏွာေခါင္းရႈံ႕ၿပီး အျပစ္တင္ဖုိ႔ စဥ္းစားေနတုန္းပဲ ရွိေသးတယ္ သူက ဒီေန႔ သူ႔ေမြးေန႔ဆိုတာ ေျပာျပလိုက္လို႔ သူ႔ေမြးေန႔မွန္း သိခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေန႔က တေန႔တည္းမွာပဲ ေဆးရံုက ကၽြန္မလုပ္တဲ့ Ward မွာ Staff တေယာက္ရဲ့ ေမြးေန႔ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ တျခား Staff ေတြက ေမြးေန႔ရွင္မသိေအာင္ ပိုက္ဆံ အနည္းငယ္စီ ၀ိုင္းထည့္ၿပီး လက္ေဆာင္ပစၥည္းနဲ႔ ကိတ္မုန္႔ကို ၀ယ္ကာ ေမြးေန႔ရွင္ကို ရုတ္တရက္ လက္ေဆာင္သြားေပးၿပီး Happy Birthday to you လို႔ ၀ိုင္းဆိုၿပီး ဆုေတာင္းေပးၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ေမြးေန႔ရွင္က အံ့ၾသ၀မ္းသာၿပီး ေက်းဇူးတင္စကားဆိုတယ္၊ လက္ေဆာင္ထုပ္ကို ဘာမ်ားပါလိမ့္ဆိုတာ သိလိုေဇာနဲ႔ ေမြးေန႔ရွင္က ျဖည္ၾကည့္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီး အားလံုးက ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ေမြးေန႔ရွင္လည္း ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။

အလုပ္က လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္တေယာက္ရဲ့ ေမြးေန႔အတြက္ ဒီလိုေပ်ာ္ေအာင္ လုပ္ေပးရာမွာ ပါခဲ့ေပမဲ့ အိမ္က ခင္ပြန္းရဲ့ ေမြးေန႔ကုိေတာ့ သိေတာင္ မသိလိုက္ေလျခင္းဆိုၿပီး ကၽြန္မ အဲဒီအခ်ိန္က သူ႔အတြက္ တကယ္ပဲ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေန႔က သူေသာက္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မ ဘာမွအျပစ္မတင္ေတာ့ဘဲ ေစာေစာက ေျပာတာမဟုတ္ဘူး ေျပာရင္ တခုခုလုပ္ေပးတာေပါ့လို႔ပဲ ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီအေျပာတခုနဲ႔ ဘီယာေသာက္တာကို ဆက္လက္အျပစ္မတင္တာကပဲ အဲဒီႏွစ္က ကၽြန္မရဲ့ သူ႔အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အမွန္က သူေျပာေနစရာ မလိုဘဲနဲ႔ ကၽြန္မ သိသင့္တာေပါ့။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဒီဇင္ဘာလထဲေရာက္လာရင္ ေမြးေန႔ဘယ္ေန႔လဲဆိုတာ အျမဲေမးၿပီး အိမ္မွာ တခုခု လုပ္စား၊ ဘုရားရွိခိုးဆုေတာင္းေပးတယ္၊ ျမန္မာျပည္ (သို႔) လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာ တခုခုမွာ ကုသိုလ္အျဖစ္လွဴေပးတာမ်ိဳး လုပ္ေပးေလ့ ရွိပါတယ္။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖိတ္ၿပီး ေမြးေန႔ပါတီေတာ့ တခါမွ မလုပ္ေပးျဖစ္ဘူး အေၾကာင္းကေတာ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ ေမြးေန႔ဆိုရင္ အရက္ေသစာေတြက အျမဲတမ္းဒြန္တြဲၿပီး ပါလာစျမဲမို႔ ေမြးေန႔ မဂၤလာအခ်ိန္အခါမွာ ကုသိုလ္ထက္ အကုသိုလ္ ပိုမ်ားေနတာကို အားမေပးခ်င္လို႔ပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ သူ႔ေမြးေန႔ဟာ ကားတိုက္မႈတခုကို ျဖစ္ခဲ့ၿပီး တကယ္ပဲ အမဂၤလာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ အခုဒီႏွစ္ေမြးေန႔ကေတာ့ အကုသိုလ္အေပါင္း အမဂၤလာအေပါင္းကို အဆံုးသတ္တဲ့ေန႔ ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။

ေမြးေန႔ဆိုတာ လူတေယာက္ရဲ့ တသက္မွာ တေန႔တည္းသာ ရွိတဲ့အတြက္ အမွတ္တမဲ့ ျဖတ္သြားတာမ်ိဳး အေလးအနက္မထားတာမ်ိဳး မျဖစ္သင့္သလို မဂၤလာရွိတဲ့ ေန႔ရက္ကို အကုသိုလ္ ျဖစ္ေစတဲ့ အရက္ေသစာေတြနဲ႔ မျဖတ္သန္းသင့္တာလည္း အမွန္ပဲ။ ဒီႏွစ္ ေမြးေန႔ကစၿပီး မဂၤလာရွိေသာ ေမြးေန႔ျဖစ္ၿပီး ဘ၀မွာ ရင္ဆိုင္လာရတဲ့ အခက္အခဲနဲ႔ ေလာကဓံတရား မွန္သမွ်ကို ခံႏိုင္ရည္ရွိၿပီး အလိုရွိအပ္ေတာင္းတပ္အပ္ ရည္မွန္းအပ္ေသာ ေကာင္းက်ိဳးလိုရာဆႏၵမွန္သမွ် ျပည့္၀ေအာင္ျမင္ၿပီး မေကာင္းမႈေတြကို ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ ႏွလံုး သံုးပါးစလံုးနဲ႔ ေရွာင္ႏိုင္ပါေစ။ ေမြးေန႔အႏွစ္တရာတိုင္ေအာင္ က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာ အကုသိုလ္ကင္းစြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစလို႔ မာၾကာခင္ မိႏွစ္ပိုင္းအတြင္း က်ေရာက္လာမည့္ ေမြးေန႔ရွင္အတြက္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။
ီ
ေမြးေန႔မဂၤလာ အႏွစ္တရာ တိုင္ေစေသာ္

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္ အၾကင္နာတရား ျပည့္၀စြာျဖင့္

ဆက္ဖတ္ရန္>>

ေဗာဇၩဂၤသုတ္

ေဗာဇၩဂၤသုတ္ ရြတ္ဖတ္ရျခင္းအက်ိဳး

ေဗာဇၩင္သုတ္ကို ရြတ္ဖတ္ျခင္းျဖင့္ "လူမမာမ်ားကို ေရာဂါသက္သာေစသည္၊ ေပ်ာက္ကင္းေစႏိုင္သည္၊ ေဆးရံုမ်ားတြင္ အထူး ရြတ္ဖတ္သင့္သည္၊ ပင္ရင္း ေဗာဇၩင္သုတ္ သံုးသုတ္ကိုတြဲ၍ ရြတ္ဖတ္လွ်င္ ပိုေကာင္းသည္" လို႔ သာသနာေရး ဦးစည္းဌာနက ထုတ္ေ၀တဲ့ ဗုဒၶဘာသာေကာင္းတေယာက္ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ပရိတ္စာသားထဲက အနက္အဓိပၸါယ္ထဲမွာလည္း အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္နဲ႔ အရွင္မဟာကႆပတို႔ ေနမေကာင္း ျဖစ္ၾကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ေဗာဇၩင္ခုႏွစ္ပါးတရားကို ေဟာေပးၿပီးသက္သာရာ ရရွိသလို ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္ေတာ္တုိင္ ေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့ အခါမွာလည္း စုႏၵရဟန္းေတာ္ကို ေဗာဇၩဂၤသုတ္ကို ေဟာၾကားေစၿပီး သက္သာရာ ရရွိခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔ သရဏာဂံု သံုးပါးနဲ႔ ငါးပါးသီလကို ေဆာက္တည္ၿပီး အကုသိုလ္ကင္းစင္ေနခ်ိန္မွာ ေဗာဇၩင္သုတ္ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ရြတ္ဖတ္ပါက ေ၀ဒနာခံစားေနရသူ တကယ္သက္သာ ေပ်ာက္ကင္းႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒီပို႔စ္ကို နာမက်န္းျဖစ္ေနၿပီး ကုေနလည္း ဘာမွထူးလာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ယူဆၿပီး ေဆးရံုေဆးခန္းသြားဖို႔ ျငင္းဆန္ေနတဲ့ အေဖအတြက္ ဆုေတာင္းေပးရင္းနဲ႔ တျခားသူေတြအတြက္လည္း အသံုးတည့္ရင္ အသံုးျပဳလို႔ ရေအာင္ တင္ျဖစ္ပါတယ္။ ေဗာဇၩင္သုတ္ကို လက္ေတြ႔မရြတ္ဖူး အခုမွ စရြတ္ရမွာ ျဖစ္ေပမဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၁၆- ၂၀ ခန္႔ကေတာ့ ကေလးေမြးဖို႔ ဗိုက္နာေနတဲ့ ကိုယ္၀န္သည္ေတြအတြက္ ကၽြန္မက အင္ဂုလိမာလ သုတ္ကိုရြတ္ေပးခဲ့ဖူးတုန္းကေတာ့ တကယ္ကို အခက္အခဲမရွိ ေမြးခဲ့ရတဲ့ မိခင္ေတြကို ၾကံဳေတြ႔ဖူးသလို ကိုယ္တိုင္ေမြးေပးခဲ့တာေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေသြးမေတာ္သားမစပ္ သူေတြအတြက္ ရြတ္ခဲ့တုန္းကေတာင္ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ထဲက တခုျဖစ္တဲ့ အင္ဂုလိမာလသုတ္ေတာ္ရဲ့အစြမ္းက ထက္ခဲ့ရင္ အခုလည္း ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ထဲက တခုအပါအ၀င္ ျဖစ္တဲ့ ေဗဇၩဂၤသုတ္ကို ဖခင္အရင္းအတြက္ ရြတ္တယ္ဆိုရင္ သံသယ၀င္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီသုတ္ေတာ္ရဲ့ တန္ခိုးအာနိသင္ေၾကာင့္ အေဖေနေကာင္းလာပါေစလို႔ ေဆးရံုေဆးခန္းမွာ ျပန္ျပႏိုင္ၿပီး အဆင္ေျပလာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္သူမဆို မိမိတို႔ မိဘေဆြမ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြထဲက ေနမေကာင္းသူေတြအတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သေပးလိုသူမ်ားလည္း အသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္။ ဘုရားလက္ထက္က တကယ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ဆိုေတာ့ အမွန္တရားဟာ သစၥာစကား ျဖစ္လို႔ အမွန္ကို ရြတ္ဖတ္သူေတြအတြက္ မွန္ကန္တဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ကို ခံစားရမယ္လို႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။

အေဖ က်န္းမာပါေစ။

ေဗာဇၩင္သုတ္ ပါ႒ိႏွင့္ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸါယ္

၁။ သံသာေရ သံသရႏၱာနံ၊ သဗၺဒုကၡ ၀ိနာသေန။
သတၱ ဓေမၼ စ ေဗာဇၩေဂၤ၊ မာရေသနာမဒၵေန။

၁။ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸါယ္- ေဗဇၩင္ခုႏွစ္ပါး ျမတ္တရားသည္ သံသရာ၌ က်င္လည္ေနၾကရေသာ သူတို႔၏ ဆင္းရဲဒုကၡကို သက္သာေပ်ာက္ကင္းေစႏိုင္၏။ ထၾကြ ေသာင္းက်န္းလာေသာ ကိေလသာတို႔ကိုလည္း ႏွိပ္ကြပ္ဆံုးမႏိုင္၏။ အရဟတၱမဂ္၏ အဂၤါအစိတ္အပိုင္းလည္း ျဖစ္ေပ၏။

၂။ ဗုဇိၩတြာ ေယ စိေမ သတၱာ၊ တိဘ၀ါ မုတၱကုတၱမာ။
အဇာတိ မဇရာဗ်ာဓႎ၊ အမတံ နိဗၻယံ ဂတာ။

၂။ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸါယ္- သတၱ၀ါတို႔သည္ ေဗာဇၩင္ခုႏွစ္ပါး ျမတ္တရားကို ဒိ႒သိျမင္ၾကပါလွ်င္ ဘ၀သံုးပါးမွ ကၽြတ္လႊတ္ၾကကုန္၏။ ျမတ္ရာသို႔လည္း ေရာက္ကုန္၏။ ပဋိသေႏၶၶေနရသည့္ေဘး၊ အိုရသည့္ေဘး၊ နာရသည့္ေဘး၊ ေသရသည့္ေဘးတို႔ကင္းေသာ နိဗၺာန္သို႔လည္း ေရာက္ၾကရကုန္၏။

၃။ ဧ၀မာဒိ ဂုဏူေပတံ၊ အေနကဂုဏသဂၤဟံ။
ၾသသဓဥၥ ဣမံ မႏၱံ၊ ေဗာဇၩဂၤဥၥ ဘဏာမ ေဟ။

၃။ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸါယ္- ဆိုခဲ့ၿပီးေသာ ဂုဏ္ေက်းဇူးႏွင့္သာမက တျခားေသာ ဂုဏ္ေက်းဇူးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္အျပင္ ေဆးလည္းျဖစ္ မႏၱရားလည္းျဖစ္ေသာ ဤေဗာဇၩင္သုတ္ ပရိတ္ေတာ္ကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔ စုေပါင္း ရြတ္ဆိုၾကပါကုန္စို႔။

၄။ ေဗာဇၩေဂၤါ သတိသခၤါေတာ၊ ဓမၼာနံ ၀ိစေယာ တထာ။
၀ိရိယံ ပီတိ ပႆဒၶိ၊ ေဗာဇၩဂၤါ စ တထာ' ပေရ။

၅။ သမာဓုေပကၡာ ေဗာဇၩဂၤါ၊ သေတၱ' ေတ သဗၺဒႆိနာ။
မုနိနာ သမၼဒကၡာတာ၊ ဘာ၀တာ ဗဟုလီကတာ။

၄-၅။ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸါယ္- ေဗာဓိဥာဏ္၏ အဂၤါအစိတ္အပိုင္း ျဖစ္ကုန္ေသာ သတိ၊ ပညာ (ဓမၼ၀ိစယ)၊ ၀ိရိယ၊ ပီတိ၊ ပႆဒၶိ၊ ဥေပကၡာ ဤတရားခုႏွစ္ျဖာတို႔ကို ေဗာဇၩင္တရားမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ဟူ၍ တရားအားလံုးကို သိျမင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားက ထုတ္ေဖၚေျပာၾကားေပ၏၊ ထိုေဗာဇၩင္ခုႏွစ္ပါးတို႔ကို ပြားမ်ားအပ္ကုန္၏၊ ထပ္၍ထပ္၍ ပြားမ်ားအပ္ကုန္၏။

၆။ သံပတၱႏၱိ အဘိညာယ၊ နိဗၺၺာနာယ စ ေဗာဓိယာ။
ဧေတန သစၥ၀ေဇၨန၊ ေသာတၱိ ေတ (ေမ/ပီတ) ေဟာတု သဗၺဒါ။

၆။ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸါယ္- ဤေဗာဇၩင္ခုႏွစ္ပါး တရားျမတ္ကို ပြားမ်ားသည္ရွိေသာ္ တရားထူး တရားျမတ္တို႔ကုိုလည္း တိုးတက္သိေစႏိုင္သည့္ အက်ိဳးရွိ၏၊ ကိေလသာ ၿငိမ္းေအးျခင္း အက်ိဳးလည္း ရွိ၏။ ဤသို႔မွန္ေသာစကားကို ဆိုသျဖင့္ သင့္အား (ကၽြႏု္ပ္အား /ဖခင္အား) အား အခါခပ္သိမ္း စီးပြားခ်မ္းသာ ျဖစ္ပါေစသတည္း။


၇။ ဧကသႎၼ သမေယ နာေထာ၊ ေမာဂၢလႅာနဥၥ ကႆပံ။
ဂိလာေန ဒုကၡိေတ ဒိသြာ၊ ေဗာဇၩေဂၤ သတၱ ေဒသယိ။

၇။ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸါယ္- အခါတပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မက်န္းမာသျဖင့္ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ရေသာ ရွင္ေမာဂၢလာန္ႏွင့္ ရွင္မဟာကႆပမေထရ္ ႏွစ္ပါးအား ေဗဇၩင္ခုႏွစ္ပါး တရားျမတ္စြာကို ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့၏။

၈။ ေတ စ တံအဘိနႏၵိတြာ၊ ေရာဂါ မုဒႎၥသု တခၤေဏ။
ဧေတန သစၥ၀ေဇၨန၊ ေသာတၱိ ေတ (ေမ/ပီတ) ေဟာတု သဗၺဒါ။

၈။ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸါယ္- ထိုမေထရ္ ႏွစ္ပါးသည္ ေဗာဇၩင္တရားေတာ္ကို လြန္စြာ ႏွစ္သက္ၾကသည့္အတြက္ တရားနာဆဲ ခဏမွာပင္ အနာေရာဂါမွ သက္သာေပ်ာက္ကင္းခဲ့ရေလသည္။ ဤသို႔ မွန္ကန္ေသာ စကားကို ဆိုသျဖင့္ သင့္အား (ကၽြႏု္ပ္အား /ဖခင္အား) အခါခပ္သိမ္း စီးပြားခ်မ္းသာ ျဖစ္ပါေစသတည္း။

၉။ ဧကဒါ ဓမၼရာဇာပိ၊ ေဂလေညနာ' ဘိပီဠိေတာ။
စုႏၵေတၳေရန တံေယ၀၊ ဘဏာေပတြာန သာဒရံ။

၉။ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸါယ္- အခါတပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ အနာေရာဂါ ဖိစီးႏွိပ္စက္ျခင္းကို ခံေတာ္မူရ၏၊ ထိုအခါ စုႏၵမေထရ္ျမတ္ကို ရိုေသစြာ ေဗာဇၩင္တရား ေဟာေစၿပီး ျမတ္စြာဘုရား တရားနာေတာ္မူသည္။

၁၀။ သေမၼာဒိတြာန အာဗာဓာ၊ တမွာ ၀ု႒ာသိ ဌာနေသာ။
ဧေတန သစၥ၀ေဇၨန၊ ေသာတၱိေတ (ေမ/ပီတ) ေဟာတု သဗၺဒါ။

၁၀။ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸါယ္- ေဗာဇၩင္တရားကို ႏွစ္လိုေတာ္မူ၍ ေဟာေသာခဏမွာပင္ အနာေပ်ာက္ကင္းေလသည္။ ဤသို႔မွန္ေသာ စကားကို ဆုိသျဖင့္ သင့္အား (ကၽြႏု္ပ္အား /ဖခင္အား) စီးပြားခ်မ္းသာ အျမဲျဖစ္ထြန္းပါေစသတည္း။

၁၁။ ပဟိနာ ေတ စ အာဗာဓာ၊ တိဏၰႏၷမၸိ မေဟသိနံ။
မဂၢဟတာ ကိေလသာ၀၊ ပတၱာ' ႏုပၸတၱိဓမၼတံ။
ဧေတန သစၥ၀ေဇၨန၊ ေသာတၱိ ေတ (ေမ/ပီတ) ေဟာတု သဗၺဒါ။

၁၁။ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸါယ္- မဟာကႆပေထရ္၊ မာေမာဂၢလာန္ေထရ္ႏွင့္ ဘုရားရွင္တို႔အား အနာေရာဂါတို႔ ကင္းေပ်ာက္ၾကကုန္၏။ မဂ္ျဖင့္ ပယ္အပ္ေသာ ကိေလသာတို႔ကဲ့သို႔ အနာေရာဂါတို႔သည္ ေနာက္ထပ္မျဖစ္ႏိုင္ၾကေတာ့ေပ။ ဤသို႔မွန္ေသာ စကားကို ဆုိသျဖင့္ သင့္အား (ကၽြႏု္ပ္အား /ဖခင္အား) စီးပြားခ်မ္းသာ အျမဲျဖစ္ထြန္းပါေစသတည္း။

(သာသနာေရး ဦးစီးဌာနက ထုတ္ေ၀တဲ့ ဗုဒၶဘာသာေကာင္းတေယာက္ စာအုပ္ထဲမွ ပါဠိသက္သက္ ျမန္မာျပန္သက္သက္ သီးျခားစီ ေရးထားတာကို အဓိပၸါယ္နဲ႔ တြဲၿပီး မွတ္မိေနေအာင္ နံပါတ္အလိုက္ ျပန္စီထားပါတယ္။ ကြင္းထဲမွာ ေရးထားတဲ့ (ေမ/ပီတ - ကၽြႏု္ပ္အား/ဖခင္အား) ေတြက မူရင္းစာအုပ္ထဲမွာ ပါတာမဟုတ္ဘဲ မိမိကိုယ္တိုင္အတြက္ ရြတ္ဆိုခ်င္သူမ်ားအတြက္ႏွင့္ ကၽြန္မလို အေဖအတြက္ ရြတ္ဆိုခ်င္သူမ်ားအတြက္ ထည့္ထားေပးပါတယ္။ အေမအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ေတ၊ ေမ၊ ပီတ ေနရာမွာ မာတာကို အစားထိုးရမွာ ျဖစ္တယ္။)

ဆက္ဖတ္ရန္>>

ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ ေမာင္ေလးတေယာက္

ဇြန္လဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ေက်ာင္းဖြင့္တဲ့ လရာသီမို႔ ဇြန္လေရာက္တိုင္း မိတ္ေဆြ အသစ္ေတြ ရတတ္ၿပီး ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္ရစရာေတြ အျမဲရတတ္တဲ့ လျဖစ္လည္း ျဖစ္သလို ဇြန္လမွာ ကၽြန္မအတြက္ ေျပာမကုန္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုေျပာမွာက အိမ္က ထြက္ခြါသြားကတည္းက မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳး၊ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကုိ တခါမွ အဆက္အသြယ္မလုပ္ခဲ့သူ ကၽြန္မထက္ ကိုးႏွစ္တိတိငယ္တဲ့ ဇြန္လဖြား ကၽြန္မ ေမာင္ေလးတေယာက္ အေၾကာင္းပါ။

ဘယ္ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိ ကၽြန္မမွာ သူ႔အေၾကာင္း ေတြးမိတိုင္း သူ႔အတြက္ စိုးရိမ္ရတဲ့ ဒုကၡက တကယ္ကို မေသးလွပါဘူး။ အေမအေဖေတြေတာင္မွ သူ႔အတြက္ ကၽြန္မေလာက္ စိုးရိမ္လိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မ မထင္ဘူး။ အစပိုင္းမွာေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ အိမ္ကို အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေပမဲ့ သူေရာက္ခဲ့တဲ့ေနရာ၊ သူသြာခဲ့တဲ့ေနရာေတြမွာ သူနဲ႔ေတြ႔တဲ့ သူေတြဆီကတဆင့္ သူ႔အေၾကာင္းကို ေျခရာခံလို႔ ရႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ အခုေတာ့ ေျခရာခံလို႔မရတာ ၾကာေလ၊ ကၽြန္မရဲ့ စိုးရိမ္မႈ ေရခ်ိန္ကလည္းပိုေလ ျဖစ္လာပါတယ္။ အိမ္ကို စာမလာ သတင္းမၾကား လုပ္ထားတာ အိမ္ကလူေတြ သူ႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္ စိုးရိမ္ေနတယ္ဆိုတာမ်ား မေတြးမိလို႔လား မဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ့ ဘ၀ဆီကိုမ်ား ေရာက္သြားၿပီလားဆိုတာ ကၽြန္မ တကယ္ပဲ ေတြးၿပီး စိုးရိမ္မိတယ္။

ကၽြန္မေမာင္ေလးဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္မ လက္ေပၚမွာပဲ ႀကီးခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကိုေမြးၿပီး အေမက ေနာက္ထပ္ေမာင္ေလးတဦးကုိ သူႏွစ္ႏွစ္မျပည့္ခင္မွာ ထပ္ေမြးေတာ့ သူ႔ကို ကၽြန္မကပဲ အဓိကထိန္းေက်ာင္းရပါတယ္။ ေမာင္ေလးက ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္အးေဆးၿပီး သိပ္လိမၼာတယ္။ ကၽြန္မတို႔အိမ္ေဘးက စၾကၤာပန္းပင္အခြေပၚမွာ သံပံုးက သံျပားတျပားခင္းၿပီး အဲဒီအေပၚမွာ အရုပ္တခုေပးၿပီး ထိုင္ခိုင္းထားရင္ တေနကုန္ ၿငိမ္ၿပီးကစားပါတယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းမွာက ညီမေလးတေယာက္ရွိၿပီး သူ႔ညီမကေတာ့ ကၽြန္မေမာင္ေလးလို ၿငိမ္ၿငိမ္မေနတတ္ဘူး၊ ငိုလည္း ငိုျပဲေတာ့ သူကကၽြန္မထက္ ခေလးထိန္းရ ပိုပင္ပန္းတယ္။ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြ ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာၾကရင္ သူ႔ညီမေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မကို သူၾကြားေျပာလို႔မရဘူး။ တျခား ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြ မရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက မရွိတဲ့ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြအေၾကာင္းကို ဘယ္လို လိမၼာေၾကာင္း လုပ္ၾကံ ၾကြားေျပာတတ္ၾကပါတယ္။

ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မေမာင္ေလး အေၾကာင္းကို ဘယ္လိုလိမၼာေၾကာင္း ႀကီးလာရင္ စစ္ဗိုလ္ႀကီး ျဖစ္မည့္ေမာင္ေလး ျဖစ္ေၾကာင္း ဟုတ္တာေရာ မဟုတ္တာပါ အကုန္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားမွာ ၾကြားေျပာတတ္ပါတယ္။ ေမာင္ေလး စကားသင္စ စကားမပီကလာ ပီကလာ ေျပာတတ္တဲ့ အရြယ္ကစၿပီး ႀကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲေမးရင္ စစ္ဗိုလ္ႀကီး လုပ္မယ္လို႔ ေျဖရမယ္လို႔ပဲ ကၽြန္မက သင္ေပးထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မေမးရင္ စစ္ဗိုလ္ႀကီး လုပ္မယ္ ဆိုတဲ့အေျဖက သူ႔အတြက္ ပံုေသနည္းလို ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္မ ေမးရင္သာ ဒီလို ေျဖေပမဲ့ သူက တျခားသူေတြ ေမးရင္ ေလးခြနဲ႔ ငွက္ပစ္မယ္တို႔ သစ္ပင္ေပၚတက္မယ္တို႔လို ေပါက္ကရေတြကို ေျဖတတ္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္မက ဘာေျပာတယ္ ျပန္ေျပာစမ္း ႀကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲ ဆိုၿပီး အသံမာမာနဲ႔ လွမ္းေမးရင္ “စစ္ဗိုလ္ႀကီးလုပ္မယ္” လို႔ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျဖတတ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေမာင္ေလးကို ခ်ီရင္းပိုးရင္း ကၽြန္မလည္း အပ်ိဳေဖၚ၀င္စအရြယ္ ေရာက္လာျပန္ေတာ့ ကၽြန္မဘယ္ပဲသြားသြား အေမက သူ႔ကိုပဲ အေဖၚထည့္ေပးေတာ့ ကၽြန္မအေဖၚအျဖစ္ ကၽြန္မဘယ္သြားသြား အေနာက္က တေကာက္ေကာက္ ပါေနသူ ျဖစ္လာတယ္။

ေမာင္ႏွမေတြအထဲမွာ ဒီေမာင္ေလးကို ကၽြန္မက အၾကာဆံုး ထိန္းရတယ္ ဆိုေတာ့ သူ႔ကို ေမာင္ႏွမေတြအထဲမွာ သံေယာဇဥ္ အရွိဆံုး အခ်စ္ဆံုးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီး ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ေတြ ေတာတြင္းေရာက္ေတာ့ လူမမယ္ အရြယ္ေလးေတြ အျဖစ္နဲ႔ပဲ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္မ ျပန္ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ဆို ကၽြန္မတို႔ ABSDF တပ္ေတြ ေရွ႔တန္းေဒသေတြမွာ လႈပ္ရွားေနခ်ိန္ ကရင္ရြာတရြာမွာ သူနဲ႔အေမ ကၽြန္မကို လာေတြ႔ေတာ့ လူပ်ိဳေပါက္ေလး ျဖစ္ေနၿပီ။ အေမက သူ႔ကို ေက်ာင္းေနခ်င္စိတ္မရွိလို႔ ကၽြန္မတို႔ထြက္လာၿပီး မၾကာခင္ပဲ ေက်ာင္းထြက္ခိုင္းလိုက္တယ္တဲ့။ ကၽြန္မသူ႔က ိုစေတြ႔ေတာ့ ေဆးေပါ့လိပ္ေလးတလိပ္ လက္ၾကားညွပ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မမွာ ကိုယ့္မ်က္စိကိုေတာင္ ကိုယ္မယံု ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ သူ႔ကိုေတြ႔လို႔ ၀မ္းသာရမည့္အစား “ဘုရားဘုရား သားငယ္ နင့္အရြယ္ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့အရြယ္လား” ဆိုၿပီး ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ ကၽြန္မ သူ႔ကို ဂရုဏာသက္စြာနဲ႔ ၾကည့္ၿပီးေမးမိတယ္။ သူကေတာ့ ဘာမွ ခံစားရပံုမေပၚဘဲ “မငယ္ကလည္း ေဆးလိပ္ေသာက္တာမ်ား အဆန္းလုပ္လို႔” ဆိုၿပီး အခ်ိဳးမေျပတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မကို ေျပာေနလို႔ ကၽြန္မက အေမဘာမွ မဆံုးမဘူးလားဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ အေမကို ၾကည့္လုိက္ျပန္ေတာ့ အေမကလည္း “နင္ပဲ နင့္ေမာင္ကို ကေလးလိုျမင္ေနတာ ရည္းစားက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ရေနၿပီလဲလို႔ ေမးၾကည့္လိုက္ဦး” တဲ့။

ကၽြန္မကလည္း “သားငယ္ေရ နင့္အရြယ္ ရည္းစားထားတဲ့ အရြယ္လည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး အရြယ္ေရာက္လာလို႔ ထားရင္လည္း တေယာက္ဆိုတေယာက္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ပဲ ထားပါေနာ့္ ေမာင္ေလး” လို႔ ကၽြန္မကိုငယ္ လူပ်ိဳတုန္းကလို ရည္စားမ်ားတာကို အတုခိုးမွာစိုးလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့မွ ကိုငယ္ထက္ေတာင္ ပိုဆိုးေနေသးတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူက “အလကားပါ မငယ္ကလည္း အေမေျပာတာ ယံုေနျပန္ၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘာမွ ဆိုင္တာမဟုတ္ဘူး သူတို႔က ခင္လို႔ ျပန္ခင္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြပါ” တဲ့။ ကၽြန္မက "ခင္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရည္းစားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ တရုန္းရုန္းနဲ႔ ရႈပ္ရႈပ္ယွက္ယွက္ လုပ္ေနတာ မေကာင္းဘူး မိန္းကေလးေတြကို ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုလည္း လိုက္မလုပ္ရဘူး ရည္းစားစားရင္လည္း အတည္တက် တေယာက္ဆုိတေယာက္ပဲ ထားရတယ္" လို႔ ကၽြန္မက ေျပာလိုက္ေတာ့ "မဟုတ္ဘူးဆိုမွပဲ ထင္ခ်င္သလိုထင္ပါဗ်ာ" လို႔ ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီး ျပန္ေျပာၿပီး စိတ္ေကာက္လို႔ ကၽြန္မမွာ အသဲအသန္ ျပန္ေခ်ာ့ၿပီး စကားစျဖတ္လိုက္ရတယ္။ အေမကလည္း သူ႔သား ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ရည္းစားထားတာကို ဂုဏ္ယူတဲ့ ေလသံနဲ႔ ေျပာေနေတာ့ ကၽြန္မသေဘာမေတြ႔ ျဖစ္ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတာဘက္မွာ ေယာက္်ားေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၁၀ ေက်ာ္အသက္မွာ ေက်ာင္းထြက္လိုက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဘာပြဲပဲလုပ္လုပ္ ရြာက ကာလသမီး ကာလသားစရင္းထဲ အလိုလို ၀င္ၿပီးသား ျဖစ္သြားၿပီး အဖိတ္ခံရၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ လူပ်ိဳေတြ၊ အပ်ိဳေတြလို ေနလိုက္ၾကၿပီး မိဘေတြကလည္း ေဆးလိပ္ေသာက္တာေလာက္ မိန္းကေလးပိုးတာတို႔ေလာက္ကို ေက်ာင္းသားမွမဟုတ္ေတာ့တာ စာဘက္အာရံုမေရာက္မွာ စိုးရိမ္စရာ အလိုေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ဘာမွမေျပာပဲ ေနလိုက္တာ သဘာ၀ပါပဲ။

ေနာက္ေတာ့ သူရည္းစားထားလို႔ ကၽြန္မ လက္ခ်ာရိုက္ေနတာလည္း စကားစျပတ္ၿပီးတာနဲ႔ သူက ကၽြန္မတို႔ တပ္ေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳး လိုက္သေရာ္ၿပီး ကၽြန္မကို လိုက္စေနတယ္။ “မငယ္တို႔ တပ္ေတြက လူကတေယာက္နဲ႔ တပိုင္း စစ္တပ္က မလိုက္လို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့ လုိက္မ်ားလိုက္ရင္ ၆၀ မမ တလံုးစာေတာင္မရွိဘူး။ မငယ္တို႔က ႏိုင္မွာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ လုပ္ေနလို႔ဘာမွ မထူးပါဘူး။ အိမ္ျပန္လိုက္မလား” နဲ႔ ေမးေနလို႔ “သားငယ္ နင့္ပါးစပ္ပိတ္ထားစမ္း” လို႔ပဲကၽြန္မ ေျပာလိုက္တယ္။ အေမကလည္း တျခားကၽြန္မတို႔ ရဲေဘာ္ေတြ ၾကားရင္ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာပူမွာစိုးလို႔ သားငယ္ ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနလဲ လို႔ သတိေပးလိုက္လို႔ တပ္အေၾကာင္းကိုေတာ့ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မကိုေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး လိုက္စေနေသးတယ္။ "ခုလိုခ်ိန္ စစ္တပ္ လိုက္ရင္ ေယာက္်ားေလးေတြကေတာ့ ထားလိုက္ေတာ့ မငယ္တို႔ မိန္းကေလးေတြ ဘယ္လိုေျပးမလဲ ေျပးႏိုင္ပါ့မလား။ မငယ္ ေသနတ္က ဘယ္မွာလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို တခ်က္ျပၾကည့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ခ်င္လို႔" နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး လိုက္စေနလို႔ “ငါကေသနတ္မလြယ္ဘူး ေဆးအိတ္ပဲ လြယ္တယ္၊ ငါတို႔တပ္ေတြက ရြာထဲမွာ ရွိေနစဥ္ စစ္တပ္က လိုက္လာမွ ရြာနာမွာစိုးလို႔ ေရွာင္ေပးတာမ်ိဳး ရွိေပမဲ့ ရြာျပင္ေရာက္ရင္ ငါတို႔က ေျပးသမားမဟုတ္ဘူး လုိက္သမားသာ ျဖစ္တယ္။ ငါတို႔တပ္ေတြကလည္း နင္ျမင္ေအာင္ ျပေနရမလား ကင္းပုန္း၀ပ္ေနတာ တပံုႀကီးရွိတယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

အမွန္တိုင္း ေျပာရရင္ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ သူနဲ႔ ေတြ႔ရတာ သူ႔ပံုၾကည့္ၿပီး သိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ သူ႔ရဲ့ ငယ္ငယ္ကပံုေလးကိုပဲ ကၽြန္မ လြမ္းေနမိတယ္။ တခုေတာ့ ရွိတယ္ သူ႔ရဲ့ ေနပံုထိုင္ပံု ေျပာပံုဆိုပံုေတြကို သေဘာမက်ေပမဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းက သူ႔ကိုကၽြန္မ ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့သလို ႀကီးလာရင္ စစ္ဗိုလ္တေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိေနတာနဲ႔ စာရင္ အခုခ်ိန္မွာ ဒီလိုေတြ႔ရတာကမွ ေတာ္ေသးတယ္၊ ကၽြန္မကို ဘယ္လုိပဲ လိုက္ခနဲ႔ေနပါေစ သူစစ္သား ျဖစ္ခ်င္စိတ္မရွိတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္လွၿပီလို႔ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ ေတြးေနခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ေမာင္ေလးကို ကၽြန္မ ေနာက္ထပ္ တခါမွ ထပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ 

 ကၽြန္မတို႔ ေတာထဲကထြက္လို႔ ဘန္ေကာက္ေရာက္ၿပီး UNHCR က အသိအမွတ္ျပဳလို႔ တတိယႏိုင္ငံကို ထြက္ခြာဖို႔ ေလွ်ာက္ထားဆဲ ကာလမွာေတာ့ အိမ္ကစာတေစာင္လာတယ္ ေမာင္ေလးက ကၽြန္မဆီကိုပဲ သြားေတာ့မယ္ဆိုၿပီး အိမ္ကထြက္သြားတယ္တဲ့။ အေမဆီကတဆဆင့္ သူ႔သတင္းေတြ ၾကားရတာ ေကာင္းတာ တခုမွမရွိဘူး ရည္းစား တရြာတေယာက္ လိုက္ထားလို႔ ေကာင္မေလး အခ်င္းခ်င္း ျပႆနာျဖစ္တာေတြ အိမ္မွာ သူရည္းစားမ်ားတဲ့ ျပႆနာနဲ႔ ဟိုကအတိုင္ခံရ ဒီက အတိုင္ခံရလို႔ ေျပာတယ္။ အတည္တက် ေတာင္းေပးသင့္ရင္လည္း ေတာင္းေပးဖို႔ ဘယ္သူနဲ႔ ႀကိဳက္ေနလဲ ေမးေတာ့လည္း တေယာက္မွ မႀကိဳက္ဘူး သူမ်ားေတြက ထင္တာသာ ျဖစ္တယ္လို႔ ျငင္းတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စစ္တပ္က ေပၚတာဖမ္းရာမွာ ပါသြားၿပီး သူတို႔ကို ရြာတရြာက ဗြီဒယိုရံုထဲမွာ ေလွာင္ထားစဥ္ ဗြီဒယိုရံု နံရံကို သူကဦးေဆာင္ၿပီး အုပ္စုလိုက္ ၀ိုင္းကန္ျဖဲၿပီးေတာ့ ထြက္ေျပးၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္လာတယ္။

ဒီေနာက္ပိုင္း တားမရဘဲနဲ႔ မငယ္ရွိတဲ့ေနရာကိုပဲ စံုစမ္းၿပီး လိုက္သြားေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ရြာကထြက္လာတယ္လို႔ သိရတယ္။ ထိုင္းက မထြက္လာခင္အထိ ကၽြန္မ သူေရာက္လာမလားလို႔ ေမွ်ာ္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မဆီကိုလည္း မေရာက္လာခဲ့ဘူး။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ၿပီး အခုထိလည္း သူဆက္သြယ္လာမလားလို႔ ေမွ်ာ္ေနတာ ေမာင္ႏွမေတြထဲက ကၽြန္မကို တခါမွ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဖူးသူကပဲ ဆက္သြယ္လာခဲ့တယ္ ကၽြန္မဆီ သြားမယ္လို႔ ေျပာၿပီးထြက္လာတဲ့ သူကေတာ့ ဆက္လည္း မဆက္သြယ္လာ ေရာက္လည္းမေရာကလာခဲ့ဘူး။ ထိုင္းႏိုင္ငံက မဟာခ်ိဳင္ေရာက္ေနတယ္ ၾကားလို႔ စံုစမ္းတယ္ ဘာမွအစအန မရဘူး၊ မေလးရွားသြားဖို႔ လုပ္ေနတာ ေတြ႔တယ္ဆိုလို႔ စံုစမ္းၾကည့္တယ္ ဘာမွ ေရရာတဲ့ အခ်က္အလက္မရခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ေမာင္ေလးသတင္းဟာ အစေပ်ာက္ေနတာ ၾကာပါၿပီ။

ဆစ္ဒနီမွာ ျမန္မာမိသားစုေတြ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ညေနဘက္ ကၽြန္မ အမ်ိဳးသားတို႔ ျခင္းလံုးခတ္တဲ့ ပန္းျခံကို တခါတေလ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လိုက္လည္ျဖစ္ရင္ အကယ္၍မ်ား ေမာင္ေလးသာ ေရာက္လာခဲ့ရင္ အခုျခင္းလံုးခတ္ေနတဲ့ ျခင္း၀ိုင္းမွာ သူလည္းတေယာက္ ပါ၀င္မွာပဲဆုိၿပီး ကၽြန္မအျမဲေတြးမိပါတယ္။ ကၽြန္မ ေမာင္ေလးဟာ ကၽြန္မဆီကို လာမယ္ဆိုၿပီး အခုထိ အဆက္အသြယ္ မလုပ္တာ အသက္ရွိထင္ရွားမွ ရွိပါေသးရဲ့လားလို႔ တခါတခါ ေတြးၿပီး ကၽြန္မ အႀကိမ္ႀကိမ္ စိုးရိမ္မိတိုင္း ဟုတ္သည္ရွိ မဟုတ္သည္ရွိ၊ ၀ါဆိုလဖြား ေယာက္်ားေလးတြက ေကာင္းစားတတ္တယ္လို႔ပဲ ၾကားဖူးလို႔ ေမာင္ေလးတေန႔ ေကာင္းစားဦးမွာပါ ေမာင္ေလး ဘာမွ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာနဲ႔ ေျဖသိမ့္ရပါတယ္။ ေမာင္ေလး တေန႔ေတာ့ ကၽြန္မဆီ ဆက္သြယ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။

ဗုဒၶါနံ ဇိ၀ိတႆ နသကၠာ ေကနစိ အႏၱရာေရာ ကာတံု တထာ ေမာင္ေလး ေဟာႏၱဳ။

ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အသက္အႏၱရာယ္ကို တစံုတေယာက္ေသာသူသည္ ျပဳျခင္းငွာ မတတ္ႏိုင္ ထို႔အတူ ေမာင္ေလးအား ျဖစ္ပါေစသတည္း။

-ေမာင္ေလး ေဘး၊ ရန္၊ ေၾကာင့္ၾက ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစ၊
-ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ၍ ခ်မ္းသာပါေစ။
-ေကာင္းက်ိဳးလိုရာ ဆႏၵျပည့္၀ပါေစ၊
-မေကာင္းမႈမ်ားကို ေရွာင္ႏိုင္ပါေစ၊
-ဒုကၡနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရပါက ဒုကၡမွ ကင္းလြႊတ္ပါေစ၊
-ေဘးအႏၱရာယ္နဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ေနရပါက ေဘးအႏၱရာယ္က လြန္ေျမာက္ပါေစ၊
-ေသာကနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ေနရပါက ေသာကမွ လြန္ေျမာက္ပါေစ။

ေမာင္ေလး တေနရာမွာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး တအိုးတအိမ္ထူေထာင္ေနၿပီ ဆိုရင္လည္း ဇနီးေကာင္းေကာင္းေလး ရၿပီး မိသားစုဘ၀ကို ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းၿပွး သမၼအာဇီ၀နဲ႔ အသက္ေမြးပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ေမာင္ေလးက ဆႏၵမရွိလို႔ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ခ်င္ရင္ေတာင္မွ သူအသက္ရွိထင္ရွားနဲ႔ ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာနဲ႔ အေျခအေန အက်ိဳးအေၾကာင္းေလး နည္းနည္း သိရရင္ေတာင္ ကၽြန္မအတြက္ အလိုလားအေတာင္းတဆံုး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တခုျပည့္ပါၿပီ။

ဆက္ဖတ္ရန္>>

စစ္ေခြးေတြ - စစ္ေခြးေတြ - စစ္ေခြးေတြ (အပိုင္း ၂)

အရင္ပို႔စ္မွ အဆက္

ကၽြန္မက အေမ့ကို ဒီလိုေျပာေတာ့ "သမီးကို ေတြ႔ခ်င္လို႔ အခုလိုခ်ိန္ အိမ္မွာ လုပ္စရာေတြ ဒီေလာက္မ်ားတာေတြေတာင္ ထားခဲ့ၿပီး လာေတြ႔တာ " လို႔ အစခ်ီၿပီးေတာ့ ရြာမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ရွင္းျပတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က စပါးခင္းေတြ ေရျမွဳပ္လို႔ ရြာက လယ္သမားေတြ အားလံုး ၀မ္းစာစပါးလည္း မရ ကၽြဲႏြားခ၊ သူရင္းငွားခနဲ႔ ဒိုင္ (အစိုးရ) ကိုသြင္းရတဲ့ စပါးကအစ တျခားနယ္က ျပန္၀ယ္ရတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒိုင္ကို တာ၀န္ေက်စပါး မသြင္းရင္လည္း လယ္အသိမ္းခံရမယ္ဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲ ရွိတာကို ေရာင္းခ်ၿပီး တျခားနယ္က စပါးျပန္၀ယ္သြင္းၾကေၾကာင္း၊ အိမ္မွာလည္း အခုဆန္၀ယ္စားေနရၿပီး ရြာမွာအခု လူတိုင္းပဲ ေတာ္ေတာ္ ၾကပ္တည္းၾကတဲ့အေၾကာင္း အစ္ကိုႀကီး တေယာက္ ရွိေနလို႔သာ အိမ္မွာ အသက္္ရွဴ နည္းနည္းေခ်ာင္ေနတာ ျဖစ္ၿပီး သူသာ မရွိရင္ အိမ္က ကၽြန္မေမာင္ေတြ ညီမေတြကို ေက်ာင္းဆက္ထားႏိုင္ဖို႔ ေနေနသာသာ ထမင္းေတာင္ ႏွပ္မွန္ဖို႔ မလြယ္တဲ့အေၾကာင္း အစ္ကိုႀကီးကလည္း အရင္ကလို မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အိမ္ရဲ့ စီးပြားေရးကို ဦးေဆာင္ေနတဲ့အေၾကာင္းတို႔ကို ဆက္တိုက္ေျပာျပလိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိျဖစ္သြားပါတယ္။

အေမ ေျပာလိုက္တဲ့အထဲမွာ ေမာင္ေလးေတြ ညီမေလးေတြ ဆိုတာနဲ႔ လူမမယ္အရြယ္ေလးေတြနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြကို သတိရၿပီး ကၽြန္မမ်က္ရည္လည္တယ္။ အခုစာရုိက္ေနခ်ိန္မွာလည္း  လူမမယ္အရြယ္ ေမာင္ေလးညီမေလးေတြအတြက္ ဘာမွေႏြးေထြးမႈ မေပးႏိုင္ဘဲ ထားခဲ့ရတာကို ခံစားရတယ္။ ကၽြန္မငယ္ငယ္က အိမ္မွာ မိဘတေနကုန္ မရွိရင္ ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမး၊ ဘယ္ေတာ့မွ မိဘကို မတမ္းတတတ္ေပမဲ့ အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြ တေနကုန္ မရွိရင္ ေနမတတ္ဘဲ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမလဲလို႔ မိဘကို ခဏခဏ ေမးရင္း တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ ေစာင့္ေနတတ္တဲ့ အျဖစ္ကို ကၽြန္မ ျပန္သတိရသြားတယ္။

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္တန္း ေက်ာင္းမတက္ခင္ အသက္ ႏွစ္ႏွစ္သံုးႏွစ္ အရြယ္ကဆို ကၽြန္မကိုႀကီးက ကၽြန္မေအာက္ ညီမကို ပုခံုးတဖက္ေပၚမွာထမ္း ကၽြန္မကိုက်ေတာ့ တျခားလက္နဲ႔ တြဲေခၚၿပီး ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေရွ႔က ႏြားစားက်က္အျဖစ္ လုပ္ထားတဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီးမွာ ညေနဆည္းဆာအခ်ိန္ ေရာက္တုိင္း တြံေတးသိန္းတန္ရဲ့ "စစ္ပြဲတရာ ႏႊဲလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ အခ်စ္တပြဲမွ မႏႊဲခ်င္ေတာ့ဘူးကြယ္" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ညည္းဆိုကာ ထိန္းေက်ာင္းရင္း ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အိမ္မွာေမြးတားတဲ့ ကၽြဲေတြႏြားေတြအေပၚ တင္ေပးၿပီး ကၽြဲႏြား ေပးစီးတတ္တဲ့ အကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲ မ၀င္ခင္ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က ဘ၀ေလးကို ခ်က္ခ်င္း ေျပးျမင္သြားတယ္။

ကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲမ၀င္ခင္ အိမ္က ထြက္သြားတုန္းက ကိုႀကီးကို လြမ္းၿပီး ကိုႀကီးဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲလို႔ ကၽြန္မအိမ္မွာ မၾကာခဏ ေမးေလ့ရွိတာ၊ စစ္တပ္ထဲ၀င္ေတာ့မွ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို သြားထမ္းေနလို လြမ္းစရာမဟုတ္ဘူး ဂုဏ္ယူရမယ္တယ္ဆိုတာ အေဖေျပာျပထားတာနဲ႔ ျပန္လာဖို႔မလြယ္ဘူးဆိုတာ သိၿပီး ေနာက္ထပ္မေမးေတာ့တာကို ကၽြန္မသတိရသြားတယ္။ ကၽြန္မ အိမ္ကထြက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း အငယ္ဆံုး ညီမေလးက မငယ္ဘယ္တာ့ ျပန္လာမလဲလို႔ ေမးတာကို လူၾကံဳကတဆင့္ ၾကားရေတာ့ ကၽြန္မ ယူက်ံဳးမရေအာင္ ခံစားခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က သူအိမ္ကထြက္သြားေတာ့ သူဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ တမ္းတမ္းတတ လြမ္းခဲ့ရတဲ့ ကိုႀကီးက အခုေတာ့ ကၽြန္မျပန္လာမွာကို တမ္းတမ္းတတ လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့ ေမာင္ေလးညီမေလးေတြကို ခုလို ကၽြန္မတို႔ကိုယ္စား  အစားထိုး ၀င္ေရာက္ၿပီး အငယ္ေတြအေပၚ ေႏြးေထြးမႈေပး တာ၀န္ယူေပးေနတာကို သိရေတာ့ ကၽြန္မ ကိုႀကီးကို လႈိက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္သြားပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေဒသမွာ မိုးတြင္းကာလအတြက္ ဆန္စပါးကို မသိုထားႏိုင္ရင္ ဆန္ေစ်းက မိုးတြင္းမွာ ပံုမွန္ေစ်းထက္ ႏွစ္ဆသံုးဆအထိ တက္ၿပီး ပိုက္ဆံရွိတာေတာင္ ၀ယ္ဖို႔ ဆန္မရွိတာနဲ႔ မၾကာခဏ ၾကံဳရတတ္တယ္။ ဒီလို မိုးတြင္းကာလမွာ ဆန္၀ယ္စားေနရတဲ့ မိသားစုတခုအတြက္ ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္တယ္ ဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ နယ္သားေတြ အသိဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုႀကီးသာ မရွိရင္ ခုလိုအခ်ိန္ အိမ္မွာ ေတာ္ေတာ္ကို ဒုကၡေရာက္မယ္ ဆိုတာအေမေျပာတာ အမွန္ပဲ ျဖစ္တယ္။ ကိုႀကီးသာ ဒဏ္ရာရၿပီး ပင္စင္မယူခဲ့ရင္ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ တခ်ိန္က ကၽြန္မအထင္ႀကီးတဲ့အတိုင္း စစ္တပ္ထဲမွာ အရာရွိတဦး ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ အိမ္ကို အခုလို ဘာမွအကူအညီ ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အခု ကိုႀကီးဟာ မဆလ စစ္တပ္ထဲမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ အငယ္ေတြအတြက္ ကၽြန္မတို႔ ျဖည့္ေပးရမည့္ လိုအပ္ခ်က္ကို လာျဖည့္ေပးေနသူ ဆိုတဲ့အသိ၊ အိမ္မွာရွိတဲ့ အခက္အခဲအားလံုးကို တာ၀န္ယူေျဖရွင္းေပးေနသူအျဖစ္ ကၽြန္မကိုႀကီးကို ကၽြန္မ တကယ္ ေက်းဇူးတင္သြားၿပီး အာဂါတအမုန္းေတြ တေျဖးေျဖး ျပယ္စျပဳလာတယ္။

ကၽြန္မ အေတြးလြန္ေနတဲ့ခ်ိန္မွာ အေမက "ဟိုမွာ နင့္ကိုႀကီးလိုက္လာၿပီ" ေျပာလို႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဟိုဘက္အိမ္ကေနၿပီး ကၽြန္မတို႔ရွိတဲ့ အိမ္ဘက္ကို ရဲေဘာ္တေယာက္နဲ႔အတူ ေလွ်ာက္လာေနတဲ့ ကိုႀကီးကို ေတြ႔လို႔ ကၽြန္မ လူမ်ားမွားေနသလားလို႔ေတာင္ ထင္ရတယ္။ လက္တေတာင္ဆစ္ခန္႔ ရွည္တဲ့ ရွတ္အက်ႌအမဲေရာင္နဲ႔ ကခ်င္ပုဆိုး အမဲေပၚမွာ အစိမ္းကြက္ၾကားကို ဒူးေခါင္းေလာက္အထိ လံုးတင္ၿပီး အကႌ် အေပၚကေန ၀တ္ထားေတာ့ သူ႔အရပ္က နဂိုထက္ ပိုႏွိမ့္ေနတယ္လို႔ ထင္မွတ္ရသလို လူကလည္း ပိုပိန္သြားသလို ထင္ရတယ္။ ေခါင္းေပၚမွာ ေတာင္ထန္းနဲ႔ ယက္လုပ္ထားတဲ့ လယ္သမားေဆာင္း ေခါင္းတလံုးလံု ခေမာက္ကို ေဆာင္းထားၿပီး အထဲမွာ ကြမ္းေတြ ေဆးေတြထည့္ထားတဲ့ ႀကိဳးသိုင္းကို ခပ္တိုတိုေလး ျဖစ္ေအာင္ ထံုးထားတဲ့ အျဖဴအစင္းေၾကာင္းနဲ႔ ကရင္လြယ္အိတ္ ေအာက္ခံ အနီေရာင္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း တလံုးကိုလည္း လြယ္ထားကာ ကြမ္းတျမံႈ႕ျမံွဳ႕နဲ႔ ေတြ႔ရတာ့ သူ႔ပံုက စစ္သားတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္လို႔ ေျပာလို႔ ဘယ္လိုမွ မယံုႏိုင္စရာ။ ဒီပံုစံအတိုင္းပဲဆို လယ္ေတာထဲဆင္းခါနီး လယ္သမားတေယာက္နဲ႔ တူတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရႏိုင္ေပမဲ့ သူ႔လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ထီးရိုးေကာက္တေခ်ာင္းကလည္း ရွိေနျပန္ေတာ့ ဘယ္လယ္သမားကမွ လယ္ထဲသြားရင္ ထီးယူသြားေလ့ မရွိတဲ့အတြက္ လယ္သမားနဲ႔ တူတယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔မရျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့ သူ႔ပံုကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္မ အလိုလို ရီခ်င္လာကာ တင္းေနခဲ့တဲ့ စိတ္ေတြလည္း ဘယ္ေပ်ာက္လို႔ ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိ ေျပေလွ်ာ့သြားခဲ့တယ္။

သူက မရယ္မျပဳံးနဲ႔ ခပ္တည္တည္ပဲ စိုက္ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မနားကို ေလွ်ာက္လာေနတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မက "ကိုႀကီး" လို႔ အရင္ေခၚလိုက္ၿပီး ဘာမွ ဆက္မေျပာေသးဘဲ သူ႔ပံုက ရီစရာ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ "ဟိ-ဟိ" လို႔ ရီၿပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက တည္ေနရာကေန ျပန္ျပံဳးျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မက ဘာေျပာလို႔ ေျပာရမွန္းမသိဘဲနဲ႔ "ကိုႀကီးအခုထိမိန္းမ မယူေသးဘူးလား" လို႔  ရယ္ၿပီး ပါးစပ္ကထြက္ရာနဲ႔ စေနာက္ၿပီး ေမးလုိက္တယ္။ သူက "မိန္းမယူလို႔ ျဖစ္မလား၊ ငါမိန္းမယူရင္ ညည္းေမာင္ေတြ ညီမေတြကို ဘယ္သူလာ လုပ္ေကၽြးမလဲ" လို႔ ျပံဳးရယ္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမ ခ်က္ခ်င္းပဲ အရင္ကလို ျပန္ရင္းႏွီးသြားတယ္။ ကိုႀကီး ေျပာတဲ့ "ညည္း" ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈံးက ကၽြန္မတို႔ဘက္မွာ မေျပာဘူး။ အဲဒါ ကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲက ျပန္လာမွ ပါလာတဲ့ စကားျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မနားထဲမွာ အဲလိုေျပာတာက နင္လို႔ ေျပာတာထက္ ပိုနားေထာင္လို႔ ေကာင္းသလို ပိုယဥ္ေက်းသလို ခံစားရတယ္။

 ကၽြန္မက "ကိုႀကီးပုဆိုးကို ဒီေလာက္ေတာင္ တိုတုိ ၀တ္မည့္အစား ခါးေထာင္းက်ိဳက္လုိက္ပါေတာ့လား၊ ကိုႀကီး ဒီပံုအတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ မိန္းမရဖို႔ မရွိဘူးထင္တယ္" လို႔ ကၽြန္မ စလိုက္တာကို "ညည္းရွိတဲ့ေနရာကို ဒီလို၀တ္ၿပီး မလာလို႔ ဘယ္လိုလာရမလဲ၊ မင္းသားလို ၀တ္ၿပီး လာလို႔ရတဲ့ ေနရာမွမဟုတ္တာ" လို႔ ျပန္ေျပာရင္း ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမ စရင္းေနာက္ရင္းနဲ႔ သူစစ္တပ္ထဲက ျပန္ေရာက္ခါစကအတုိင္း ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ျပန္ရင္းႏွီးသြားတယ္။ ဒီစကားေတြက အႀကီးအက်ယ္ ရန္ျဖစ္ၿပီး ခြဲခြာလာတဲ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ပထမဦးဆံုး ျပန္ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာ စတင္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြအျဖစ္ ကၽြန္မ တသက္မေမ့ဘူး။

ကၽြန္မတုိ႔ တည္းတဲ့အိမ္က လူနာေတြနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနလို႔ ဟိုဘက္အိမ္ကိုပဲ ျပန္သြားၿပီး စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ကိုႀကီးနဲ႔ ကၽြန္မ ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ ေျပာျဖစ္တဲ့ စကားက အစိုးရအေၾကာင္းမပါ၊ ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္းမပါ၊ အိမ္က ေမာင္ေလးညီမေလးေတြရဲ့ ပညာေရးအေၾကာင္းပဲ ျဖစ္တယ္။ ေမာင္တေယာက္က ၁၂ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္ အရပ္သိပ္ကို ရွည္ေၾကာင္း ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းပ်က္ရာကေန ေက်ာင္းျပန္သြားခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘဲ စာမလုိက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာကို အေၾကာင္းျပကာ ကာလသားေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး လူပ်ိဳလုပ္ေနလိုက္တာ ဘယ္လိုမွ တားလို႔မရေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ကၽြန္မက ေမာင္ေလးကို ရေအာင္ ျပန္ေျဖာင္းျဖၿပီး ေက်ာင္းျပန္တက္ခိုင္းဖို႔ ကၽြန္မ ကိုႀကီးကို တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။ ကိုႀကီးက ရမရ ဆိုတာ မေသခ်ာေပမဲ့ ေမာင္ေလးကို သူက ေက်ာင္းျပန္တက္ဖို႔ ႀကိဳးစားၿပီး ျပန္ေျဖာင္းျဖမယ္လို႔ ကၽြန္မကို ကတိေပးသြားခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ရြာ အပါအ၀င္ ေက်းရြာစုေတြမွာ ျပည္သူ႔စစ္သင္တန္းေတြ ေပးဖို႔လုပ္ေနတယ္ဆုိတာ ၾကားထားေတာ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ျပန္ေတြ႔ရလို႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့ အေပ်ာ္ေတြ ပ်က္သြားမွာ စိုးလို႔ ကိုႀကီးကို ဘာမွ မေျပာခဲ့ေပမဲ့ အေမ့ကိုေတာ့ ကိုႀကီးကို ရြာမွာ ျပည္သူ႔စစ္အဖြဲ႔မွာ သင္တန္းနည္းျပ လုပ္တာတို႔ ျပည္သူ႔စစ္ေခါင္းေဆာင္ လုပ္ခိုင္းဖို႔အတြက္ စစ္တပ္က တာ၀န္ေပးတာတို႔ လုပ္လာရင္ လံုး၀ ၀င္မလုပ္ခိုင္းပါနဲ႔လို႔ မွာလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလို ကိုႀကီး၀င္လုပ္လို႔ကေတာ့ KNU သို႔မဟုတ္ ကၽြန္မတို႔ ABSDF တပ္ေတြက ျပႆနာရွာလို႔ တခုခုျဖစ္ရင္ ကၽြန္မ တာ၀န္မယူႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အေမကေတာ့ အိမ္မွာ ဒီေလာက္အလုပ္မ်ားတာ ဒါေတြ ဘယ္လုပ္လို႔ ျဖစ္မလဲလို႔ပဲ ေျပာတယ္။

ကိုႀကီးတို႔ ျပန္သြားၿပီး ႏွစ္ပတ္ခန္႔ အၾကာမွာေတာ့ ကိုႀကီးဆီက စာတေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္မက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႔တုန္းက ေခၚရမွာ အားနာလို႔ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ေခၚမရဲလို႔ စာေရးၿပီး ကၽြန္မကို ျပန္ေခၚတာမ်ားလားလုိ႔ ထင္ခဲ့တယ္။ ေတာခိုလာတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ABSDF ရဲေမတဦးကို သူ႔အစ္ကို စစ္ဗိုလ္က ေရးတဲ့စာတေစာင္ကို သြားၿပီးသတိရတယ္။ အဲဒီစာမွာ "ေရႊသမင္ အလိုက္မွားၿပီး မိုက္မွားတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးကို မေရာက္ေစနဲ႔ ညီမငယ္၊ ျပန္လာပါ မိခင္(အေမကိုမဆိုလို တိုင္းျပည္ကိုဆိုလို) ရင္ခြင္က ႀကိဳဆိုေနပါတယ္" ဆိုတဲ့ စာသားေလးက ကၽြန္မတို႔ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေမေတြၾကားမွာ "ဟာနင့္အစ္ကို မဆလက စာေရးမိုက္လွခ်ည္လား" လို႔ အဲဒီရဲေမကို လိုက္စၿပီး ေရပန္းစားခဲ့ဖူးတယ္။ အခုလည္း ကိုႀကီးက ကၽြန္မကို အဲဒီလိုမ်ား ေရးၿပီးျပန္ေခၚတာလားမသိဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ စာက ျပန္ေခၚတဲ့စာမဟုတ္ဘူး။

သူကၽြန္မကုိ ဂတိေပးခဲ့တဲ့အတိုင္း ေမာင္ေလးကို ေက်ာင္းျပန္တက္ဖို႔ သူ ေျဖာင္းျဖေပမဲ့ ေမာင္ေလးက အရမ္းထြားၿပီး အျပင္က ကာလသားေတြထက္ေတာင္ အရပ္က ပိုျမင့္ေနေတာ့ ကေလးေတြၾကားမွာ ေက်ာင္းျပန္တက္ရမွာကို ရွက္ၿပီးေတာ့ စာကိုလည္း ဘယ္လိုမွ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး ေျပာၿပီး ဘယ္လိုမွ ေျဖာင္းျဖလို႔ မရေတာ့ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားတဲ့စာ ျဖစ္တယ္။ လေတြ ရက္ေတြ မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ ေတြ႔ခဲ့တာ ၉၂ ႏွစ္မိုးတြင္းကာလ ျဖစ္တယ္။ ဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မလည္း တပ္ရင္းခဏျပန္တက္မယ္ ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ခြင့္ေတာင္းၿပီး တပ္ရင္း ျပန္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ေရွ႔တန္းကို ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘဲ ABSDF ဗဟိုကို ေရာက္သြားခဲ့ရာကေန တပ္ရင္းေရာ ေရွ႔တန္းပါ လံုး၀ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘဲ အိမ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္လည္း လံုး၀ ျပတ္သြားခဲ့တယ္။

အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမ သေဘာထား ကြဲလြဲမႈက အေရးအခင္းမတိုင္ခင္ကေတာင္ စခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မကိုႀကီး စစ္တပ္အထဲက အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေျပာျပရာမွာ စစ္ေၾကာင္းထြက္ဖို႔ ေပၚတာဖမ္းတာ မိန္းကေလးေတြပါ ပါတယ္ဆိုတာ သိရလို႔ ကၽြန္မနဲ႔ စတင္ၿပီး အျငင္းအပြား ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဘက္မွာ ေယာက္်ားေတြကိုပဲ ေပၚတာဖမ္းတာ ေတြ႔ဖူးၿပီး အဲဒါကိုေတာင္ လူထုက စစ္တပ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး စက္ဆုတ္ရံြရွာတာေတြ႔ေတာ့ ရွမ္းျပည္နယ္မွာက ဒီထက္ပိုဆိုးၿပီး မိန္းကေလးပါမခ်န္ ေပၚတာဖမ္းတယ္တယ္ဆုိတာ သိရေတာ့ တကယ္ကို တအံ့တၾသ ျဖစ္ၿပီး ကိုႀကီးနဲ႔ အေခ်အတင္ျဖစ္ကာ ၾကည့္လုိ႔မရတဲ့အဆင့္ထိ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူကေတာ့ ထမင္းစားေရေသာက္ အလုပ္လိုပဲ "စစ္ေၾကာင္းမွာ ပစၥည္းသယ္ဖို႔ လူလိုေနတာ ေယာက်ာ္းေတြမွ တေယာက္မွ မေတြ႔ေတာ့ ေတြ႔တဲ့သူေတြကိုပဲ ေခၚရတာေပါ့ ဒါကိုယ့္ကိုယ္က်ိဳးအတြက္မွ မဟုတ္ပဲ တိုင္းျပည္အက်ိဳးအတြက္ လိုအပ္လို႔ လုပ္လုပ္ရတာပဲ" တဲ့ ဒီေလာက္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ ရြံစရာေကာင္းတဲ့ အလုပ္ကို ဘာမွမထူးမဆန္းဘဲ ပံုမွန္ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ အလုပ္တခုလို ေျပာေတာ့ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မကိုႀကီးကိုေရာ တပ္မေတာ္ဆိုတာကိုပါ ကၽြန္မ သိပ္အထင္ႀကီးလို႔ မရေတာ့တာ အေရးအခင္းျဖစ္ေတာ့ ပိုဆိုးသြားတယ္။

အဲဒီ ေပၚတာအေၾကာင္းကို အေဖကို ေျပာျပၿပီး အေဖတို႔ တပ္မေတာ္ထဲမွာတုန္းကလည္း ဒီလိုပဲလားလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ အေဖက "ဘယ္ဟုတ္မလဲသမီးရယ္ အဲလိုလုပ္ေတာ့ တပ္မေတာ္ကို ျပည္သူက ဘယ္လက္ခံေတာ့မလဲ၊ အေဖတို႔တုန္းက အခုလိုလည္း လိုက္ဖမ္းစရာေတာင္ မလိုဘူး၊ ျပည္သူလူထုက တပ္မေတာ္ကို ကူညီဖုိ႔ အျမဲတမ္း အဆင္သင့္ရွိတယ္၊ လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္မွာေတာ့ သြားပါၿပီ ဒီအတိုင္းဆို တိုင္းျပည္ကိုေရာ တပ္မေတာ္ကိုပါ ဖ်က္ဆီးေနတာ ေသခ်ာၿပီ" လို႔ အေဖ ေကာက္ခ်က္ခ်ဖူးတယ္။ ကၽြန္မကို ကိုႀကီး လာေတြ႔ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကိုႀကီးလည္း အရပ္သားျဖစ္သြားၿပီ ကၽြန္မတို႔ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး၊ စီးပြားေရးအတြက္လည္း ဦးေဆာင္ ေျဖရွင္းေပးေနသူ ျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ ဒါေတြကို ကၽြန္မ ေမ့ထားလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္မကိုႀကီးက ဗကပနဲ႔ ရွမ္းသူပုန္ေတြကို တေလွ်ာက္လံုး တိုက္လာတာ ဘာမွမျဖစ္ဖူးဘူး ကရင္ျပည္နယ္ ေဒါနေတာင္တန္း စစ္ဆင္ေရးမွာ စစ္ကူလိုလို႔ စစ္ကူေလး တခါသြားလိုက္မွ လက္ေမာင္းမွာ ဒဏ္ရာရၿပီး လက္တဘက္ေသသြားလို႔ ဆိုၿပီး သူက သူပုန္ေတြထဲမွာ ကရင္သူပုန္ေတြကို စိတ္အနာဆံုးပဲလို႔လည္း အျမဲေျပာတတ္ေတာ့ ကရင္သူပုန္ေတြ လႈပ္ရွားတဲ့ ေဒသမွာ ေနၿပီး ဒါကို အခုထိ ထပ္ေျပာေနရင္ ကရင္ေတြၾကားၿပီး ရြာထဲ၀င္ ေခ်ာင္းပစ္သတ္ခံရရင္ ဒုကၡပဲလို႔လည္း ကိုႀကီးအတြက္ ကၽြန္မ အျမဲေတြးပူေနခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ။  ကိုႀကီးနဲ႔ ေရွ႔တန္းမွာ ေတြ႔ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူစစ္တပ္ထဲမွာတုန္းက အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေျပာျပခဲ့ဖူးတဲ့အထဲက ေကာင္းတာေတြကိုပဲ ကၽြန္မ အျမဲျပန္သတိရေနတတ္ပါတယ္။ သူအျမဲဆိုေလ့ရွိတဲ့ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ့ ေလညာအရပ္ကအခ်စ္ကို ျပန္နားေထာင္လို႔ ေကာင္းလာတယ္။ ဒီသီခ်င္းကို မၾကာခဏ နားေထာင္ၿပီး အလြမ္းေျဖတတ္လာတယ္။

ကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲမွာ ရွိေနတုန္းကေတာ့ ကိုႀကီးကို သတိရတိုင္း ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က ကၽြန္မတို႔ကို ခ်ီၿပီး သူဆိုခဲ့တဲ့ တြံံေတးသိန္းတန္ သီခ်င္းကို ၾကားရတိုင္း ကိုႀကီးကို သတိရတယ္။ သူစစ္တပ္ထဲက ျပန္ေရာက္လာေတာ့ စိုင္းထီးဆိုင္နဲ႔ ခြန္သန္းထြန္း သီခ်င္းေတြကိုပဲ ထပ္ခါတလဲလဲ ဆိုေနၿပီး တြံေတးသိန္းတန္ သီခ်င္းကို မဆိုေတာ့ဘူး ေတာသီခ်င္းႀကီးတဲ့။ သူဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြအထဲက သူ႔အသံက တျခားသီခ်င္းေတြ ဆိုတာ သံစဥ္သိပ္မမွန္လို႔ နားေထာင္ မေကာင္းေပမမဲ့ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ့ ေလညာအရပ္က အခ်စ္သီခ်င္းကေတာ့ သူဆိုတာ စိုင္းထီးဆိုင္အသံနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး တူတာ သတိထားမိတယ္။ ကိုႀကီးနဲ႔ ရန္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း အေ၀းကို ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္ သူ႔ကို ေရွ႔တန္းမွာ ျပန္မေတြ႔ခင္အထိ ဒီသီခ်င္းကို ၾကားရင္ သူ႔ကို စိတ္နာၿပီး လံုး၀မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေပမဲ့ သူကၽြန္မကို လာေတြ႔ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ကစလို႔ အခုထိ ဒီသီခ်င္းက ကိုႀကီးကို သတိရရင္ အလြမ္းေျဖစရာ သီခ်င္း ျပန္ျဖစ္လာပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ အိမ္က မထြက္လာခင္ ကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲက ခြင့္တင္ၿပီး ျပန္ေရာက္လာေတာ့ သူဟာ စစ္သားဘ၀ကို ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ကုန္ၿပီး ကုန္သည္ဘ၀ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အားက်ေနခဲ့ပါတယ္။ သူက ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ေအာင္ပန္းၿမိဳ႔မွာ တာ၀န္စက်ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္း ပုပၸါးကိုေျပာင္းရတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ရခိုင္ျပည္နယ္နဲ႔ ခ်င္းျပည္နယ္ကလြဲရင္ က်န္တဲ့ ျပည္နယ္နဲ႔တိုင္း အားလံုးကို ေရာက္ဖူးၿပီး ဘယ္ေဒသမွာ ဘာပစၥည္းေစ်းက ဘယ္လိုေစ်းရွိတယ္ တေနရာနဲ႔ တေနရာ ကြာျခားတာကို သိတဲ့အတြက္ တပ္ကထြက္ရင္ ပိုက္ဆံအရင္းအႏွီး ရွာေဖြစုေဆာင္းၿပီး ကုန္သည္လုပ္စားမယ္လို႔ မၾကာခဏ ေျပာဖူးတယ္။ ရွမ္းျပည္က ပစၥည္းကို ဗမာျပည္ (ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္း) သယ္၊ ဗမာျပည္ကပစၥည္း ရွမ္းျပည္ကိုသယ္ရင္ အတင္အခ်ခ၊ ခရီးစာရိတ္၊ အေလအလႊင့္ေတြႏႈတ္ၿပီး အက်န္ တေခါက္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ျမတ္ႏိုင္ေၾကာင္း အျမဲတြက္ၿပီး သြားေရယိုေနတတ္လို႔ ရြာကလူေတြကေတာင္ စိတ္ကူးနဲ႔ခ်မ္းသာေနတယ္လို႔ သူ႔ကို ေျပာဖူးပါတယ္။

သူစကားေျပာရင္ ရွမ္းျပည္နယ္နဲ႔ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းကို ရွမ္းျပည္နဲ႔ ဗမာျပည္လို႔ ေျပာတာ သတိထားမိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ "ကိုႀကီးကလည္း တႏိုင္ငံတည္းကို ရွမ္းျပည္ေတြ ဗမာျပည္ေတြ ဆိုၿပီး လုိက္ေခၚေနေတာ့ ကိုႀကီးေျပာမွပဲ ရွမ္းျပည္နဲ႔ ဗမာျပည္က ႏွစ္ႏိုင္ငံက်ေနတာပဲ" လို႔ ကၽြန္မေျပာေတာ့ အဲဒီဘက္က ဒီလိုပဲ ေခၚတဲ့အေၾကာင္း သူေျပာျပလို႔ သိရတယ္။ ကိုႀကီးက သူ ေရာက္ဖူးတဲ့အထဲမွာ ရွမ္းျပည္ေလာက္ ေနခ်င့္စဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ေနရာ ျမန္မာျပည္မွာ မရွိဘူးလို႔ ေျပာျပၿပီး မိုးေခါင္ေရရွားျဖစ္တဲ့ ဗမာျပည္ မွာလည္း (ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းကို ဆိုလို) ပုပၸားေလာက္ သာယာ ေနခ်င့္စဖြယ္ ေကာင္းၿပီး ရာသီဥတုေကာင္းတဲ့ေနရာ မရွိဘူးလို႔ သူတာ၀န္က်ဖူးတဲ့ ႏွစ္ေနရာအေၾကာင္းကို အမြမ္းတင္ၿပီး အျမဲ ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ အဲဒီဘက္က ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္တဲ့နည္းအတိုင္း သူခ်က္ေကၽြးတာကို ကၽြန္မတို႔ ၿမိန္ယွက္စြာ စားေသာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကို အဲဒီေနရာေတြက အလွအပေတြကို ေတြ႔ဖူးေအာင္ တေန႔ေတာ့ ေခၚသြားျပမယ္လို႔ မၾကာခဏ ေျပာဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုႀကီး ကၽြန္မတို႔ကို အဲဒီေနရာေတြေရာက္ေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေခၚသြားႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။

ကၽြန္မ ABSDF ဗဟိုေရာက္ၿပီး ၉၇ မွာ ဘန္ေကာက္ကေန ရြာကသတင္း အစအန ျပန္ရေတာ့ ကိုႀကီး မရွိေတာ့ေၾကာင္း သိရတယ္။ ကၽြန္မ စိုးရိမ္ေနသလို ကရင္သူပုန္ကို စိတ္နာတယ္ အျမဲေျပာေနလို႔ KNU အသတ္ခံၿပီး ေသရတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူေသတာ စစ္ေခြးေတြ သတ္လို႔ ေသရတာ။ ကၽြန္မအစ္ကုိဟာ ေရာ္ဘာတို႔ ဓနိသၾကားတို႔ကို တင္ၿပီး စက္ေလွနဲ႔ မိသားစုအတြက္ စီးပြားထြက္ရွာရင္း စစ္ေခြးေတြနဲ႔ မိၿပီး ကုန္ေတြလည္းသိမ္းခံရ လူကိုပါ ရဲဘက္အပို႔ခံရကာ အက်ဥ္းသားဘ၀နဲ႔ စစ္ေခြးေတြ ညွင္းဆဲလို႔ေသခဲ့တယ္လို႔ သိရတယ္။ ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဘက္မွာ ေမွာင္ခိုေလွထြက္တဲ့ သူေတြ ဒီလိုျဖစ္ေလ့ မရွိပါဘူး ကံမေကာင္းလို႔ မိရင္ေတာင္မွ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူနဲ႔ ၿပီးသြားတာပဲ အျမဲတမ္း ၾကားဖူးပါတယ္။

 ကၽြန္မအစ္ကိုက်မွ ဘာေၾကာင့္ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ၿပီး ေသတဲ့အထိ ညွင္းဆဲခံရတယ္ဆုိတာကေတာ့ မိန္းကေလးေတြကို ေပၚတာဆြဲတာအပါအ၀င္ သူစစ္တပ္ထဲမွာတုန္းက အက်ဥ္းသားေတြကို အျပစ္မရွိဘဲ ညွင္းဆဲဖူးတာလည္း ရွိခ်င္ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကံ၊ ကံ၏အက်ိဳးဆိုတာ ေျပးမလႊတ္လို႔ သူျပဳခဲ့တဲ့အျပစ္ သူ ျပန္ခံရတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာက တိုင္းျပည္အတြက္မို႔ ဘာလုပ္လုပ္ တရားတယ္ထင္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မကိုႀကီးဟာ သူ႔ကို ညွင္းဆဲခံရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ တိုင္းျပည္အတြက္မို႔ ငါ့ကို ဒီေကာင္ေတြအခုလို ညွင္းဆဲတာ တရားတယ္လို႔ ဘယ္လိုမွ လက္ခံႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အမွန္တရားဟာ ဒါမဟုတ္ဘူး ဆိုတာနဲ႔ လူထုကို ဒုကၡေပးတာ တိုင္းျပည္အတြက္မဟုတ္ အာဏာရူး စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြအတြက္သာ ျဖစ္ၿပီး ျပည္သူလူထုကို တိုင္းျပည္အတြက္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ဒုကၡေပးတာဟာ လံုး၀မရားဘူးဆိုတဲ့ အမွန္တရားကို မေသခင္ ကိုႀကီးေကာင္းေကာင္း အ ျမင္မွန္ ရသြားမယ္ဆုိတာ ကၽြန္မ လံုး၀ယံုၾကည္ပါတယ္။ ၀မ္းနည္းတာကေတာ့ သူစစ္တပ္ထဲမွာ ရြာသူေတြကို ေပၚတာဆြဲကာ ဒုကၡေပးတုန္းက မျဖစ္ဘဲ အခုလို မိသားစုအတြက္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အလုပ္အေကၽြး ျပဳေနတဲ့အခ်ိန္မွာမွ ျပန္ခံရတာကိုပဲ ၀မ္းနည္းမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မအစ္ကိုႀကီးက စစ္ေခြးမဟုတ္ပါဘူး ကံမေကာင္းစြာနဲ႔ တိုင္းျပည္မွာ စစ္ေခြးႀကီးစိုးတဲ့ေခတ္မွာ တပ္မေတာ္သား ျဖစ္ရလို႔ စစ္ေခြးတို႔ရဲ့ သားေကာင္တေကာင္သာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မအစ္ကို စစ္ေခြးလံုး၀ မဟုတ္ပါ။

စစ္ေခြးေတြဟာ အခုလည္း ျပည္တြင္းျပည္ပ ေနရာတိုင္းမွာ ဒုကၡေပးေနဆဲ၊ တိုင္းျပည္ကို ဖ်က္ဆီးေနဆဲ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မအစ္ကိုလို မိမိကိုယ္မိမိ ဘယ္သူ႔အတြက္ အလုပ္လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ အမွန္အတိုင္း ျမင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အခြင့္မၾကံဳတဲ့ စစ္ေခြးစစ္စစ္တြရဲ့ အသံုးခ်ခံ ျပည္တြင္းစစ္ရဲ့ သားေကာင္ေတြလည္း တပ္မေတာ္ထဲမွာ အမ်ားႀကီး ရွိေနလိမ့္မယ္။

1962 ကစၿပီး ေသြးစြန္းခဲ့တဲ့ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအတြက္ ဆိုရင္ ဘာလုပ္လုပ္ တရားတယ္ဆိုၿပီး လူ႔အခြင့္အေရးကို တရား၀င္ ခ်ိဳးေဖါက္ၿပီး တိုင္းျပည္ကုိေရာ တပ္မေတာ္ကိုပါ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်ေနၾကတယ္ဆိုတာ အားလံုးသိေအာင္ လုပ္ဖို႔က ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ သမိုင္းေပးတာ၀န္ ျဖစ္တယ္။ ေတာစြန္အံုဖ်ား တိုင္းရင္းသား ေဒသေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို မုဒိန္းက်င့္ သတ္ျဖတ္ေနတဲ့ စစ္ေခြးေတြ၊ ရန္ကုန္လို ၿမိဳ႔လယ္ေခါင္မွာ သံဃာေတာ္နဲ႔ ျပည္သူေတြကို ပစ္သတ္တဲ့အထိ ေသာင္းက်န္းေနတဲ့ စစ္ေခြးေတြ၊ အသက္မျပည့္ေသးတဲ့ ကေလးေတြကို မိဘရင္ခြင္က ဆြဲခြါၿပီး သူတို႔လို စစ္ေခြးေျဖစ္ေအာင္ အတင္းသြတ္သြင္းေနတဲ့ စစ္ေခြးေတြ၊ ႏိုင္ငံျခားအထိ ျပည္သူ႔ဘ႑ာနဲ႔ ပညာလာသင္ၿပီး အဲဒီရတဲ့ နည္းပညာနဲ႔ အြန္လိုင္းေပၚမွာ လူတကာကို ဒုကၡလုိက္ေပးေနတဲ့ စစ္ေခြးေတြ၊ ျမန္မာျပည္မွာ အဲဒီ (စစ္ေခြးေတြ - စစ္ေခြးေတြ - စစ္ေခြးေတြ ) အျမန္ဆံ႔ုး နိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီး ဟိုယခင္တုန္းကလို ျပည္သူခ်စ္တဲ့ တပ္မေတာ္ အျဖစ္ အျမန္ဆံုး ျပန္လည္အဖတ္ဆည္လို႔ ရပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။





ဒီသီခ်င္းက ကိုႀကီး လက္ေမာင္းမွာ ဒါဏ္ရာရၿပီးေနာက္ သူ႔ခ်စ္သူက မိဘေပးစားတဲ့ အရပ္သားတေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္လိုက္ၿပီးေနာက္ပိုင္း အျမဲဆိုျဖစ္တဲ့ သီခ်င္း ျဖစ္ပံုရတယ္၊ အိမ္ကိုေရာက္ကတည္းက ဒီသီခ်င္းကုိပဲ စြဲစြဲျမဲျမဲ ဆိုေနတတ္ပါတယ္။ ရြာက ကာလသားေတြကလည္း သူ႔ဆီမွာ ဒီသီခ်င္းကို လာသင္ၾကပါတယ္။ ကိုႀကီးဆီက ေမာင္ေလးကို ေက်ာင္းျပန္တက္ဖုိ႔ ေျဖာင္းျဖလို႔မရေၾကာင္း ျပန္ေရးလာတဲ့စာဟာ သူ႔ဆီက ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးဖတ္ရတဲ့ စာျဖစ္သလို ဒီတခါေတြ႔ရတာဟာ ကၽြန္မ သူ႔ကို ေနာက္ဆံုးေတြ႔ျခင္း ျဖစ္တယ္။ အာရံုႏွစ္ခု တၿပိဳင္တည္း မရတတ္တဲ့ ကၽြန္မဟာ အခုဒီ္သီခ်င္းကို နားေထာင္ရင္း ဒီစာကို ရိုက္ေနစဥ္မွာ စာရိုက္တဲ့အာရံုနဲ႔ သီခ်င္းနားေထာင္တဲ့ အာရံုကို တခုတည္းလိုပဲ ခံစားေနရေနတယ္။ တခ်ိန္ကေတာ့ အမုန္းအာဂါတကို သတိရေစတဲ့ အခုေတာ့ အလြမ္းေတြကို သယ္လာေပးတဲ့ ကိုႀကီး အျမဲဆိုေလ့ရွိတဲ့ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ့ ေလညာအရပ္ကအခ်စ္ သီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ရင္း ေနာင္ဘ၀မ်ားမွာ လူျပနျ္ဖစ္ရင္ ကိုႀကီးတေယာက္ စစ္ေခြးေတြရဲ့ သားေကာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ပါေစနဲလို႔ ဆုေတာင္းရင္း

"မုတ္.. သုန္.. ေလ.. လို ေျမာက္.. ျပန္.. ေလ.. လို.. ရာသီေလမ်ိဳး မဟုတ္ပါ၊ ကိုယ့္.. အခ်စ္.. က.. အျမဲတမ္း အခ်ိန္မေရြး တိုက္ခတ္ေနတဲ့ အရာ... ဟို...ေတာင္ေပၚ ႏွင္းေငြ႔လည္းပါရဲ့ ဟိုး...ေတာင္ေျခ ဖုန္းေငြ႔လည္းပါရဲ့..ဟိုး..အင္းအိုင္ ပင္လယ္သမုဒၵရာ ဂႏၱာရမက်န္ေအာင္ အေ၀းႀကီးေ၀းၿပီး အနီးႀကီးနီးတဲ့ ႏွလံုးသားရဲ့ နယ္ပယ္ကလာ..( ေလ..ညာအရပ္ကအခ်စ္...)၂ တိုက္ေနခဲ့ တိုက္ေနဆဲ ေနာင္မ်ားလည္း တုိက္ေနအုန္းမွာပဲ.."

ဆိုၿပီး ေလညာအရပ္က သီခ်င္းကို စဆိုရာမွာ တလံုးစီကို တခြန္းခ်င္း ေႏွးေႏွးနဲ႔ ပီပီသသ စတင္သီဆိုတတ္တဲ့ ကိုႀကီးရဲ့ အသံကို ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ အခုေတာ့ ဒီသီခ်င္းနဲ႔ပဲ အလြမ္းေျဖဦးမယ္။ တေန႔တခ်ိန္မွာ အေျခအေနေပးရင္ေတာ့ ကိုႀကီး စစ္တပ္ထဲမွာတုန္းက က်င္လည္ က်က္စားခဲ့တဲ့ သိပ္ကို သာယာလွပပါတယ္ဆုိတဲ့ သူကိုယ္တိုင္ လိုက္ျပခ်င္ၿပီး လိုက္မျပလိုက္ရတဲ့ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ကေလာ၊ ေအာင္ပန္း၊ ေတာင္ႀကီးနဲ႔ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္းက ပုပၸားနဲ႔ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႔ေတြကို သြားၿပီး အဲဒီၿမိဳ႔ေတြက အလွေတြကို ကိုယ့္ဖါသာကိုယ္ သြားၾကည့္ၿပီး ကိုႀကီးကို အလြမ္းေျဖခ်င္ပါေသးတယ္။

ကိုႀကီး ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။ ျမန္မာျပည္မွာ စစ္ေခြးစနစ္ က်ဆံုးပါေစ။


(ေလညာအရပ္က အခ်စ္သီခ်င္းကို Download လုပ္တဲ့ေနရာ ပို႔ေပးတဲ့ ၿပီးခဲ့တဲ့လက ဖင္လန္ႏိုင္ငံေရာက္ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အထဲမွ အေကာင္းဆံုး လူမႈထူးခၽြန္ဆုကို ဆြတ္ခူးရရွိသြားတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံျဖစ္တဲ့ ကိုသားေဆြနဲ႔ မ်ိဳးမ်ိဳး တို႔ကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

ဆက္ဖတ္ရန္>>

၁၅ ႏွစ္ေျမာက္ႏွင့္ ႏွစ္သစ္အမွတ္တရ

ဒီႏွစ္ ႏွစ္သစ္ကူး မီးပန္းေဖါက္တာကို အရင္ႏွစ္ကလို ၿမိဳ႔ထဲမွာ သြားမၾကည့္ေတာ့ဘဲ အိမ္ကေနၿပီးပဲ တီဗြီမွာ Live Show ျပတာကို ထိုင္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ညက အိမ္ရာ၀င္ ေနာက္က်ခဲ့ၿပီး ေန႔တာရွည္တဲ့ ေႏြရာသီလည္း ျဖစ္ေတာ့ ဒီမနက္မိုးလင္း ခါတိုင္းလိုပဲ အိပ္ရာထ ဘုရားရွိခိုးတဲ့အခ်ိန္မွာ အျပင္မွာ မိုးစင္စင္လင္းေနပါၿပီ။ အျပင္မွာ လင္းေနေပမဲ့ ခန္းဆီးပိတ္ထားလို႔ အိမ္ထဲမွာ ေမွာင္ေနဆဲမို႔ ပန္း၊ ေရခ်မ္း၊ သစ္သီးဆြမ္းနဲ႔အတူ ဘုရားမီးကိုပါထြန္းၿပီး ကပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္အတြက္ ႏွစ္သစ္ကူးႏွင့္ ၁၅ ႏွစ္ေျမာက္ခရီးစဥ္ အမွတ္တရ အျဖစ္ ထမင္းမခ်က္စားဘဲ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္စားဖို႔ စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္း ဘုရားရွိခိုးၿပီးတာနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ဖို႔ စတင္ျပင္ဆင္လိုက္ပါတယ္။

ႏွစ္သစ္ကို ေရာက္တိုင္း ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေထာင္သက္တမ္း တႏွစ္တိုးတဲ့အတြက္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း အမွတ္တရအျဖစ္ ရွိေနပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ခန္႔က ABSDF မွာ မိခင္တပ္ရင္း မတူတဲ့ တပ္ရင္း (၂၀၈) က သူနဲ႔ တပ္ရင္း (၂၀၁) က ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္မွာ ဆံုေတြ႔ၾကၿပီး ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ၾကည္ျဖဴစြာျဖင့္ ၁၉၉၆ က ဒီလိုေန႔မွာ ေတာတြင္းတေနရာ၌ ကိုယ္တိုင္ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္မွာ ကိုယ္တိုင္ လက္နဲ႔ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အ၀တ္အစားကို ၀တ္ၿပီး ႏွစ္ဘက္ မိဘေဆြမ်ိဳးမရွိဘဲ အဖြဲ႔အစည္း ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ေရွ႔မွာ လက္မွတ္ထိုးၿပီး ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြကို မုန္႔နဲ႔ လက္ဘက္ရည္ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံကာ မဂၤလာေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ အခု ဒီေန႔မွာ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ေထာင္သက္တမ္းဟာ ၁၅ ႏွစ္ တိတိျပည့္ပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္သစ္ကူးတိုင္း ကၽြန္မတို႔ မိသားစုအတြက္ အျမဲတမ္း အမွတ္တရ က်န္ေနပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္က ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဘ၀ႏွစ္ခု ေပါင္းစပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ၀ိုင္း၀န္းကူညီေပးခဲ့သူ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားကို ကၽြန္မ ဒီေန႔ေက်းဇူးဆိုလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္က တပ္ရင္း မတူၾကေတာ့ ကၽြန္မသူနဲ႔ လက္ထပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး အဖြဲ႔အစည္းကို လက္ထပ္စာမတင္ခင္ ကၽြန္မတို႔တပ္ရင္းက ဗဟိုမွာ အတြင္းေရးမွူး (၂) နဲ႔ စစ္ေကာ္မရွင္ ဥကၠဌ အျဖစ္ တာ၀န္က်ေနတဲ့ ဦးေဌးေအာင္ (ယခု စစ္ေရးေလ့လာသူ) အပါအ၀င္ တျခားတပ္ဖြဲ႔၀င္ တေယာက္စီကို အသိေပး တိုင္ပင္ေတာ့ တေယာက္မွ မကန္႔ကြက္ခဲ့ပဲ သေဘာတူၾကပါတယ္။ သူ႔တပ္ရင္းကေတာ့ ဗဟိုမွာ မ်ားမ်ားစားစား မရွိ ရွိတဲ့သူ သံုးေလးေယာက္ကလည္း ကၽြန္မနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးၿပီးသား ဆိုေတာ့ တိုင္ပင္စရာ အမ်ားႀကီး မရွိပါဘူး။ ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ခြင့္ စာတင္ခဲ့တယ္။

အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ခြင့္ စာတင္တဲ့အခ်ိန္မွာ တပ္ရင္း ၃၀၃ က ဗဟိုျပန္ၾကားေရးမွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့ မဆူးပြင့္နဲ႔ တပ္ရင္း ၂၀၇ က ဗဟိုက်န္းမာေရးမွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့ စန္းစန္းခ်ိဳကလည္း ကၽြန္မ မတင္ခင္ကေတာင္ လက္ထပ္ခြင့္စာ တင္ထားၿပီးေနၿပီ။ အားလံုး သေဘာတူရင္ ဗဟိုလည္း သိပ္အလုပ္မမ်ားပဲ အကုန္အက်လည္း သက္ေသာေအာင္ သံုးတြဲအတူတူ မဂၤလာေဆာင္ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္ၿပီး မဆူးပြင့္နဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ တိုင္ပင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ အမ်ိဳးသားေတြက ဒီအစီစဥ္ကို သေဘာက်တဲ့ အရိပ္ေယာင္ မျပလုိ႔ လက္ထပ္စာတင္ထားတဲ့ ေန႔စြဲအစီစဥ္လိုက္ပဲ မိမိတို႔စံုတြဲအတြက္ မိမိတို႔ဖါသာ သီးျခားစီ ရက္ေရြးၿပီး အရင္ေစာတဲ့ အတြဲက အရင္မဂၤလာေဆာင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီသံုးတြဲမွာ ကၽြန္မတို႔က ေနာက္ဆံုးအတြဲျဖစ္တယ္။

မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ေန႔ကို ေရြးခဲ့တုန္းက ႏွစ္သစ္ကူးတိုင္း အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ကို စခဲ့တာကို အျမဲသတိရေစလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အဲဒီေန႔ကို ေရြးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ မဂၤလာေဆာင္ခဲ့တဲ့ ေန႔ဟာ တနဂၤေႏြေန႔လည္း ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ တကယ္ဆို အဲဒီလိုေန႔မွာ ပံုမွန္အတိုင္းဆို ရံုးပိတ္ရက္ ျဖစ္ၿပီး အားလံုး အနားယူရမယ့္ရက္ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ေတာ္လွန္ေရးမွာ နားရက္ဆိုတာ မရွိတတ္ဘဲ အဲဒီတုန္းက ႏွစ္သစ္ကူးေန႔နဲ႔ တနဂၤေႏြေန႔တိုက္ေနတာေတာင္မွ မနားပဲ ကၽြန္မတို႔ ေရြးတဲ့ေန႔ကို လက္ခံၿပီး အခမ္းအနားလုပ္ေပးခဲ့တဲ့ ရံုးအဖြဲ႔နဲ႔ လက္ထပ္ခြင့္ေပးတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းက ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုလည္း အခုမွ ျပန္ေတြးၿပီး ေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္။

မဂၤလာေဆာင္တဲ့ စံုတြဲတိုင္းကို အိမ္ေဆာက္တဲ့ ပစၥည္းတခိ်ဳ႔နဲ႔ အိုးခြက္ပန္းကန္တခ်ိဳ႔ကို ေထာက္ပံ့ေရးဌာနက ၀ယ္ေပးၿပီး အိမ္မိုးဖို႔ ဖက္ဖိုးနဲ႔ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံစာရိတ္ လဘက္ရည္နဲ႔ မုန္႔အတြက္စာရိတ္ အနည္းငယ္ကိုလည္း အဖြဲ႔အစည္းက ေပးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အိမ္ကို ကၽြန္မတို႔ ကိုယ္တိုင္ေဆာက္ၿပီး အိမ္ေဆာက္လို႔ အၿပီးမွာ မဂၤလာမေဆာင္ခင္ ၉၅ ရဲ့ ေနာက္ဆံုးေန႔ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ မွာ သူ႔ဗားတိုက္က သူ႔ပစၥည္းေတြနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးအေဆာင္က ကၽြန္မအ၀တ္အစား အသံုးအေဆာင္ေတြကို ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ကိုအၿပီးေရႊ႔ၿပီး ေနရာခ်ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ေန႔ မနက္ ၉၆ ရဲ့ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔ မနက္ ရွစ္နာရီခြဲမွာ မဂၤလာေဆာင္ၿပီးတာနဲ႔ အတူတူေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္အသစ္ၾကပ္ခၽြတ္မွာ အတူတူ စေနခဲ့ပါတယ္။

အိမ္ေဆာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ တပ္ရင္း (၂၀၈) သူ႔တပ္ရင္းက ဗဟိုမွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြက ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႔အတူ သစ္၀ါး၊ ၀ိုင္းခုတ္တာ အမိုးအတြက္ အင္ဖက္၀ိုင္းေကာက္တာနဲ႔ ေကာက္ထားတဲ့ အင္ဖက္ရြက္ေတြကို ဖက္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္လုပ္တာ အပါအ၀င္ အိမ္ကိုၿပီးတဲ့အထိ ၀ိုင္းၿပီး တာ၀န္ယူခဲ့ပါတယ္။ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္တာကို ကၽြန္မတို႔ တပ္ရင္း (၂၀၁) က ကိုျမင့္ေအာင္၊မနီနီစန္းက ဦးေဆာင္ၿပီး တပ္ရင္း (၂၁၆) က မေဌးတို႔ မေမႊးတို႔ ဦးေဆာင္တဲ့ ဗဟိုမိသားစုေတြ လုပ္ေပးပါတယ္။ အိမ္မွာ လိုအပ္တဲ့ တခ်ိဳ႔အိမ္သံုးပစၥည္းေတြကို ကၽြန္မတို႔ တပ္ရင္းက ကိုကင္းရွင္က ၀ယ္ေပးပါတယ္။ မဂၤလာေဆာင္ရာမွာ ဆံပင္စည္းဖို႔ ေခါင္းစည္းႀကိဳးကို တပ္ရင္း ၂၁၆ က ဗဟိုျပန္ၾကားေရးမွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း အခု ဘေလာ့ဂါမေဗဒါက သိုးေမြးနဲ႔ ထိုးေပးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔တပ္ရင္းက အဲဒီအခ်ိန္က စစ္ရံုးမွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့ အတြင္းေရးမွဴး (၂) တာ၀န္နဲ႔ စစ္ေကာ္မရွင္ဥကၠဌ တာ၀န္ယူထားတဲ့ ဦးေဌးေအာင္ (အခု-ဆစ္ဒနီ) နဲ႔ တပ္ရင္း (၂၁၆) က ေန တာ၀န္က်ေနတဲ့ ဗဟို တရားသူႀကီးအဖြဲ႔၀င္ ဦးတင္ေရႊ (ကြယ္လြန္) က မဂၤလာ ၾသ၀ါဒ စကားေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဒီမနက္ ကၽြန္မ မုန္႔ဟင္းခါး ခ်က္ေနတုန္း အမ်ိဳးသားက ဘေလာ့ဂ္ထဲ၀င္ေတာ့ ဦးေဌးေအာင္က ကၽြန္မ C_Box မွာ မဂၤလာသက္တမ္း ၁၅ႏွစ္ အမွတ္တရ ဆုေတာင္းကို လာေရးထားတာကို ျပလို႔ ေတြ႔ေတာ့ ကာရကံရွင္ေတြ မဟုတ္ဘဲ အခုလို ၁၅ ႏွစ္ၾကာတဲ့အထိ သတိရေနတာကို တကယ္ပဲ အံ့ၾသ၀မ္းသာသြားၿပီး ေက်းဇူးတင္မိတယ္။

မဂၤလာေဆာင္ရာမွ ကူညီတဲ့သူေတြအေၾကာင္း ျပန္စရရင္ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ မွတ္တမ္းတင္ဓါတ္ပံုကို ျပန္ၾကားေရးက မဆူးပြင့္နဲ႔ တပ္ရင္း ၂၀၄/၂၀၅ က ဦးစိုးခိုင္က ရိုက္ေပးပါတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္ထားတဲ့ ဖလင္ကို ကၽြန္မတုိ႔ တပ္ရင္းက အဲဒီခ်ိန္က ျပန္ၾကားေရးမွာ (CEC) တာ၀န္ ယူထားတဲ့ ကိုခင္ေမာင္၀င္း (ယခု DVB) က ကူးေပးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူကဓါတ္ပံုကို ၿမိဳ႔မွာ ကူးၿပီးဗဟိုကို ျပန္မေရာက္ခင္ ကၽြန္မအမ်ိဳးသား တပ္ရင္းျဖစ္တဲ့ (၂၀၈) ကို လမ္းၾကံဳလို႔ ခဏေရာက္သြားၿပီး ဒီမွာ တို႔တပ္ရင္းက ရဲေမနဲ႔ နင္တို႔တပ္ရင္းက ရဲေဘာ္ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ပံုေတြ ဆိုၿပီးသြားျပေတာ့ ဟိုက ပံုေကာင္းေကာင္းေတြ အကုန္ ေတာင္းယူထားခဲ့တာကိုလည္း ဖလင္ရွိရင္ ျပန္ကူးလို႔ ရတယ္ဆိုတဲ့ အၾကံအစည္နဲ႔ ေပးခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖလင္ႏွစ္လိပ္လံုးကိုလည္း ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔မွာ မဂၤလာေဆာင္ ဓါတ္ပံုေကာင္းေကာင္း အမွတ္တရ မက်န္ခဲ့တဲ့ တရားခံက ကိုခင္ေမာင္၀င္းပဲ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ မဂၤလာပြဲဟာ ဗဟိုမိသားစုေတြ၊ ႏွစ္ဘက္တပ္ရင္းက ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ၊ ေဒသခံတပ္ရင္းေတြ ျဖစ္တဲ့ တပ္ရင္း ၆၀၁၊ ၃၀၃၊ ၂၁၀၊ ၈၀၁ မိသားစုေတြအားလံုးရဲ့ အကူအညီေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ ဒီလိုေန႔မွာ သိုက္သိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္နဲ႔ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ၿပီးသြားခဲ့ပါတယ္။

မဂၤလာ ေဆာင္တုန္းက ၾသ၀ါဒစကား ေျပာတဲ့ႏွစ္ေယာက္မွာ ဦးေဌးေျပာတဲ့ ၾသ၀ါဒစကားက နားလည္မႈ ရွိရွိနဲ႔ ဘယ္လိုခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနထိုင္သြားဖို႔စသည္ျဖင့္ သာမန္ ၾသ၀ါဒသာ ျဖစ္ၿပီး သူမ်ားနဲ႔မတူ တမူထူးျခားစြာ ေျပာသြားတဲ့ ကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္တဲ့ ဆရာတင္ေရႊကေတာ့ လင္မယားဆိုတာ ခဏခဏ ရန္ျဖစ္ေပးမွ သမီးရည္းစားဘ၀ကို ခဏခဏ ျပန္ေရာက္ၿပီး ရန္ျဖစ္ရာက ျပန္တည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ အသစ္မဂၤလာ ျပန္ေဆာင္ခါစလို ခံစားရၿပီး ပိုခ်စ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ခဏခဏ ရန္ျဖစ္ၾကပါ ခ်စ္ၾကပါလို႔ ေျပာသြားတာကို အခုထိ သတိရေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာတင္ေရႊတို႔ လင္မယား ရန္ျဖစ္တာ ကၽြန္မတခါမွ မေတြ႔ဖူးေတာ့ ဆရာတင္ေရႊဇနီး မေဌးကိုကၽြန္မက မေဌးတို႔လင္မယားက လူမသိေအာင္ ခဏခဏ ရန္ခိုးျဖစ္ၾကလားလို႔ စေနာက္ၿပီးေမးဖူးပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ လင္မယားက ေတာ္ေတာ္ေလး ရန္ျဖစ္ခဲတယ္ ဒါေၾကာင့္ ဦးေဌးရဲ့ ၾသ၀ါဒ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ တပ္ထဲမွာတုန္းက ကၽြန္မတို႔ လင္မယား ဘယ္ေတာ့ ရန္ျဖစ္မလဲလို႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြ ကၽြန္မတို႔ ရန္ျဖစ္တာကို ျမင္ခြင့္ၾကားခြင့္ မရခဲ့လို႔ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အျပင္ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ တပ္ထဲမွာတုန္းကလို မဟုတ္ ေရြးစရာေတြက မ်ားလာေတာ့ အေနအထိုင္ အစားအေသာက္ ဘ၀လူေနမႈ ပံုစံေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အႀကိဳက္မတူတာေတြက မ်ားလာေတာ့ မၾကာခဏ အေခ်အတင္ ျဖစ္ရတာေတြ ရွိလာၿပီး ျပန္ညွိရတာေတြ ရွိလာေတာ့ ဆရာတင္ေရႊ ေျပာခဲ့တဲ့ ၾသ၀ါဒကလည္း ဆရာတင္ေရႊ ကြယ္လြန္ၿပီးမွပဲ ကၽြန္မတို႔အတြက္ မွန္ကန္ေနပါလားလို႔ ေတြးမိၿပီး ဆရာတင္ေရႊကို လြမ္းမိတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္က မဂၤလာအခမ္းအနား စတင္တဲ့အခ်ိန္ျဖစ္တဲ့ ဒီႏွစ္ ဒီေန႔ မနက္ ရွစ္နာရီခြဲမွာေတာ့ ကၽြန္မက မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ဖို႔အတြက္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ အလုပ္မ်ားေနခဲ့တယ္။ ဘာမွလည္း ဖီးလိမ္း ခ်ယ္သထားျခင္းမရွိဘဲ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ဖို႔ မေန႔က၀ယ္လာတဲ့ ငါးေတြကိုကိုင္ၿပီး နံေစာ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို အလုပ္က ျပန္ေရာက္လာတဲ့သူက မီးဖိုခန္းထဲ၀င္လာၿပီး ငါ့မိန္းမက လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ကထက္ အခုပံုက ပိုေခ်ာတယ္ဆိုၿပီး လာေနာက္ေနလို႔ "သြားစမ္းပါ အပိုေတြ လာမေျပာေနနဲ႔ ဒီမွာ ငါးေတြနဲ႔ နံေစာ္ေနရတဲ့အထဲ၊ အိပ္ရာထမွ မုန္႔ဟင္းခါး အတူတူစားမယ္ အခုေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး သြားအိပ္လိုက္ပါ" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ရတယ္။

အမွန္ကေတာ့ စတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အတည္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူေျပာတဲ့ ဒီစကားက ကၽြန္မအတြက္ အသစ္အဆန္း ျဖစ္ေနတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ သူက ကၽြန္မကို မၾကာခဏ ကဲ့ရဲ့ၿပီး ေျပာတတ္တာက မင္းက ဗမာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ကုလားဒိန္ ျဖစ္ဖို႔မ်ားတယ္ လို႔ေျပာၿပီး ကေလးရၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ သားသားကလည္း ကိုယ္၀န္ရစဥ္က အသားအေရာင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မနဲ႔ မတူပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းေနတဲ့ၾကားထဲက ဆုေတာင္းမျပည့္ဘဲ ကၽြန္မထက္ေတာင္ မဲၿပီး ေမြးလာေတာ့ ကၽြန္မတု႔ိ သားအမိကို မင္းတို႔သားအမိက ဗမာမဟုတ္ဘူး ဘဂၤလားက သေဘၤာပ်က္ၿပီး ျမန္မာျပည္မွာ လာတင္ေနတဲ့ သားအမိျဖစ္မယ္နဲ႔ သူ႔အတြက္ စရာတေယာက္ ထပ္တိုးသြားလုိ႔ ကၽြန္မလည္း အေဖၚရသြားတယ္။ သူစတာကို သားကေတာ့ ေဖေဖဟာ ေတာ္ေတာ္ကို လူမ်ိဳး အသားအေရာင္ခြဲျခားတတ္သူလို႔ မွတ္ခ်က္ေပးေပမဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ သူစတာေတြကို ေခါင္းထဲထည့္ေလ့ မရွိပါဘူး။

ဒီႏွစ္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔မွာ ဘုရားရွိခိုးၿပီး ကၽြန္မဆုေတာင္းက ဒီလင္ဒီမယား အိုေအာင္မင္းေအာင္ ေပါင္းရပါေစလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ဆုေတာင္းခဲ့ၿပီး ဘုရားရွိခိုးအၿပီး ဟိုတုန္းက ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး မွန္ထဲမွာ ကိုယ့္ပံုကိုယ္ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ အခုေတာင္ ေတာ္ေတာ္အိုေနၿပီပဲဆိုတာ သတိထားမိလိုက္ၿပီး ဇရာရဲ့ၿခိမ္းေခ်ာက္မႈကို စတင္ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ဒီေန႔မွာ ဘယ္တုန္းကမွ မလွခဲ့တဲ့ ကၽြန္မကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ကထက္ေခ်ာတဲ့အေၾကာင္း သူကေျပာတယ္ဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိေပမဲ့ အဲဒါသူ႔ဆီက ရွားရွားပါးပါး ၾကားရတဲ့စကားဆိုေတာ့ ၁၅ ႏွစ္ေျမာက္မွာ သူ႔ဆီက ရတဲ့လက္ေဆာင္ အျဖစ္ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ သူေျပာတဲ့အတိုင္း ဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေအာက္က ဓါတ္ပံုေတြကို ယွဥ္ၾကည့္ၿပီးပဲ ဆံုးျဖတ္ၾကေတာ့။ ေနာက္ထပ္ အႏွစ္ ၆၀ ဆိုရင္ မဂၤလာ သက္တမ္း စိန္ရတုတိုင္မွာမို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အသက္တရာေက်ာ္တဲ့အထိ ေနရရင္ေတာ့ မဂၤလာသက္တမ္း စိန္ရတုတုိင္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အသက္တရာေက်ာ္တဲ့အထိ က်န္းက်န္းမာမာ ေနသြားရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ စိန္ရတုတိုင္ေအာင္ ေနသြားခ်င္ပါတယ္။

ႏွစ္သစ္မွာ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး လိုရာဆႏၵ ျပည့္၀ကာ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္က ကိုယ္တိုင္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ အိမ္

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ကပံု(လက္ထပ္စာခ်ဳပ္လက္ခံယူေနစဥ္)

ဒီေန႔ပံု (Camera child က သားသားပါ)

ဒီေန႔ ထမင္းမခ်က္စားဘူး မုန္႔ဟင္းခါးပဲ ခ်က္စားတယ္ သံုးေယာက္စလံုး ႀကိဳက္တဲ့အစားအစာဆိုလို႔ ရွားရွားပါးပါး မုန္႔ဟင္းခါးတမ်ိဳးပဲ ရွိပါတယ္။

ဒီႏွစ္ ႏွစ္သစ္ကူးကာလမွာ ပန္းဆိုင္ေတြ အကုန္ပိတ္ထားလို႔ ႏွစ္သစ္ကူးေန႔နဲ႔ ၁၅ ႏွစ္ေျမာက္ အမွတ္တရေန႔မွာ ဘုရားမွာ အိမ္နား Park ထဲက သေျဖခက္ေတြနဲ႔ ေတာပန္းေတြနဲ႔ပဲ သြားခူးၿပီး ဘုရားကပ္လိုက္ရတယ္။


(ဒီပို႔စ္မွာ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရး နိဂံုးပိုင္းနဲ႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က တင္တဲ့ ၁၄ ႏွစ္ေျမာက္အမွတ္တရမွ ဓါတ္ပံု၊ အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႔နဲ႔ စာသားတခ်ိဳ႔ကိုလည္း ျပန္လည္ ယူသံုးထားပါတယ္။)

ဆက္ဖတ္ရန္>>